บทที่ 253 แบ่งเงิน

หลิวอันผิงรู้สึกโชคดีเป็นอย่างมาก โชคดีที่วันนี้เย่หลิงมาหาอย่างกะทันหัน

เฮ้อ! ช่างโชคดีจริงๆ ถ้าเย่หลิงไม่มาหาอย่างกะทันหัน วันนี้ฉันคงต้องตกอยู่ในกำมือของจางข่ายแน่ๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงอย่างซุนเจียว ทำไมถึงยอมฟังคำสั่งของจางข่ายมาใส่ร้ายฉัน เป็นถึงอาจารย์สอนภาษาอังกฤษของมหาวิทยาลัยปักกิ่งดีๆ ไม่ชอบ ดันไปฟังคำสั่งของไอ้จางข่ายมาทำร้ายฉัน

หึ! เธอคิดว่าตัวเองเป็นอาจารย์แล้วฉันจะไม่กล้าจัดการเธอหรือไง! หลิวอันผิงที่นั่งอยู่ในลานบ้านขมวดคิ้วมุ่น บนใบหน้าปรากฏสีหน้าที่ใครเห็นเป็นต้องรู้สึกหวาดกลัว

ในขณะนี้ ซุนเจียวที่ถูกบังคับให้ยุติภารกิจกลางคันเพราะการมาเยือนอย่างกะทันหันของเย่หลิง กำลังนั่งอยู่บนรถสามล้อถีบด้วยความโกรธจัด

หึ! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน แกอย่าคิดนะว่าวันนี้รอดไปได้แล้วจะอยู่อย่างสงบสุขได้ หลังจากพรุ่งนี้ไป ฉันจะทำให้แกรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของฉัน