บทที่ 258 สงครามราคา

"พี่สะใภ้ พี่กำลังจะบอกว่า เรื่องที่พวกเราถูกคนแจ้งความ แล้วก็โดนสำนักงานบริหารสั่งปิดร้านจับคน อาจจะเป็นฝีมือของร้านขายเสื้อผ้าแถวๆ นี้งั้นเหรอ? พี่มีหลักฐานอะไรไหม?" กัวเผิงฟังข้อสันนิษฐานของหลงเสี่ยวเม่ยแล้ว ในใจก็ไม่ค่อยเชื่อว่าจะเป็นไปได้

ถังเสียวหมี่หันไปมองกัวเผิง แล้วพูดเสียงเบา "คุณอาห้า หนูว่าที่คุณอาสะใภ้คาดเดาก็น่าจะถูกนะคะ ยัยผู้หญิงอ้วนแซ่เสิ่นคนนั้นน่ะ ตั้งแต่ตอนที่ร้านเรายังตกแต่งไม่เสร็จ เธอก็ชอบมาด้อมๆ มองๆ ถามไถ่สถานการณ์อยู่บ่อยๆ พวกช่างตกแต่งก็เคยเล่าให้ฟังตั้งหลายรอบเลยค่ะ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่พวกพี่ขู่ไห่มาส่งของที่นี่ พวกเขาก็บอกเหมือนกันว่ายัยผู้หญิงอ้วนคนนั้นมาถามหาแหล่งรับสินค้าจากพวกเขาด้วย"

กัวเผิงเงียบไป เปลี่ยนเป็นหันไปมองหลงเสี่ยวเม่ยด้วยความกังวลใจแทน หลงเสี่ยวเม่ยยิ้มบางๆ

"ตอนนี้พวกเราไม่ต้องไปกลัวว่าพวกหล่อนจะเล่นตุกติกอะไรแล้วล่ะ ถึงแม้ว่าพวกเราจะเป็นคนต่างถิ่นที่มาเปิดร้านในเมืองหงโจว แต่ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นคนท้องถิ่น หล่อนก็คงไม่กล้ามาวุ่นวายกับร้านเราอีกแล้วล่ะ พรุ่งนี้พวกเราก็เปิดร้านตามปกติ ส่วนร้านสาขาสอง ทางเสี่ยวเผิงกับฝูเป่าก็ต้องรีบจัดการให้เสร็จ จะได้รีบเปิดทำการ ถึงตอนนั้น เสียวหมี่ก็ไปช่วยงานที่ร้านสาขาสองก็แล้วกัน"

สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน หลงเสี่ยวเม่ยไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลย ไม่ใช่ว่าเธอไม่กลัว แต่เป็นเพราะเธอเชื่อใจหลิวอันผิงมากต่างหาก ตอนอยู่ที่บ้านเกิด หลงเสี่ยวเม่ยได้ยินมาว่า หลานชายของตนที่เพิ่งไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ปักกิ่ง จู่ๆ ก็ขับรถยนต์กลับมาที่หมู่บ้าน เธอก็รู้ได้ทันทีว่า หลานชายคนนี้ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนก็ต้องได้ดิบได้ดีแน่นอน และเมื่อตัวเองกับถังเสียวหมี่ถูกจับไปขังเพียงไม่กี่ชั่วโมง หลานชายที่อยู่ไกลถึงปักกิ่งก็สามารถช่วยพวกเธอออกมาได้ เรื่องนี้ยิ่งทำให้หลงเสี่ยวเม่ยเชื่อมั่นในตัวหลานชายคนนี้มากขึ้นไปอีก