บทที่ 259 สู้กันจนตาแดงฉาน

"คุณอาสะใภ้รองคะ ทำยังไงดีคะ? ทางนั้นขายเหลือสิบหกหยวนแล้ว พวกเราต้องลดราคาลงอีกไหมคะ?" ถังเสียวหมี่มองดูลูกค้าในร้านที่หายไปอีกครึ่งหนึ่งด้วยความร้อนรนใจ

หลงเสี่ยวเม่ยยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้า "พวกเราลดราคาลงมาเหลือสิบแปดหยวนแล้ว จะลดลงอีกสองหยวนก็คงไม่มีประโยชน์อะไรมากหรอกจ้ะ อีกอย่าง เสื้อผ้าร้านเรามีหลายแบบหลายสไตล์ แถมยังมีเสื้อผ้าเด็กอีก ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีคนมาซื้อหรอก รอดูสถานการณ์ไปก่อนเถอะ ถ้าลูกค้าลดลงจริงๆ ค่อยลดราคาก็ยังทัน"

หลงเสี่ยวเม่ยรู้สึกว่าร้านเสื้อผ้าของเสิ่นตันน่าจะลดราคาจนถึงขีดสุดแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว จากสามสิบเก้าหยวนลดเหลือสิบเก้าหยวน แล้วก็ลดลงมาเหลือสิบหกหยวนอีก การลดราคาลงฮวบฮาบขนาดนี้ ใครๆ ก็ดูออกว่าอีกฝ่ายน่าจะลดจนไม่รู้จะลดยังไงแล้ว

ส่วนจะฉวยโอกาสนี้บุกทะลวงฟัน จนอีกฝ่ายไม่มีทางตอบโต้ได้เลยดีไหม หลงเสี่ยวเม่ยก็เคยคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่ทว่า ร้านเสื้อผ้าผิงอันไม่ใช่ของเธอ ขืนปล่อยให้ทำสงครามราคากันต่อไปแบบนี้ สุดท้ายก็คงพังพินาศกันทั้งสองฝ่าย ยิ่งไปกว่านั้น เธอมาที่นี่เพื่อหาเงิน ไม่ได้มาเพื่อทำสงครามราคา ยอมขาดทุนเพื่อเรียกลูกค้าเสียหน่อย เว้นเสียแต่ว่า ลูกค้าของร้านเสื้อผ้าผิงอันจะถูกอีกฝ่ายดึงไปจนหมด หลงเสี่ยวเม่ยถึงจะยอมลดราคาลงอีกครั้ง เพื่อโจมตีอีกฝ่ายจนไม่เหลือทางให้โต้กลับ

สิบแปดหยวน ปะทะ สิบหกหยวน แม้ราคาจะไม่ได้เปรียบ แต่ร้านเสื้อผ้าผิงอันก็ชนะขาดลอยในเรื่องของความหลากหลายของรูปแบบและสไตล์เสื้อผ้า แถมยังมีเสื้อผ้าเด็กอีกด้วย ถึงแม้ทั้งสองร้านจะทำสงครามราคากัน แต่ด้วยส่วนต่างเพียงแค่สองหยวน ลูกค้าที่มาซื้อเสื้อผ้าที่ร้านเสื้อผ้าผิงอัน ก็ยังมีจำนวนมากกว่าร้านของเสิ่นตันอยู่ดี บวกกับเสื้อผ้าในร้านของเสิ่นตันมีรูปแบบที่ล้าสมัย ต่อให้จะถูกกว่าสองหยวน มีคนเข้าไปดูเยอะ แต่คนที่ซื้อจริงๆ กลับมีเพียงหยิบมือเดียว