บทที่ 260 แฉความจริง

เมื่อร้านเสื้อผ้าผิงอันแขวนป้ายโปรโมชั่นเสื้อผ้าตัวละแปดหยวน พอเสิ่นตันรู้เรื่องนี้เข้า ดวงตาก็แดงก่ำด้วยความโกรธแค้น "โกรธจนจะบ้าตายอยู่แล้ว โกรธจนจะบ้าตายอยู่แล้ว! ฉันยอมขายแบบขาดทุนแล้วนะ พวกหล่อนยังกล้าลดราคาลงมาเหลือแปดหยวนอีก นี่กะจะไม่ให้ฉันมีที่ยืนเลยใช่ไหม ในเมื่อพวกเธอทำวันชิวอิก (ทำก่อน) งั้นก็อย่าหาว่าฉันทำวันจับโหงว (ทำทีหลัง)! (หมายถึง ตาต่อตา ฟันต่อฟัน)"

แต่เสิ่นตันกลับลืมไปว่า คนที่เริ่มทำวันชิวอิกก็คือตัวเธอเอง และคนที่ทำวันจับโหงวก็คือเธอเองเช่นกัน นับตั้งแต่ร้านเสื้อผ้าผิงอันเปิดกิจการมา ไม่เคยมีเสื้อผ้าตัวไหนขายถูกกว่าร้านของเธอเลย ราคาก็พอๆ กันทั้งนั้น ที่เสิ่นตันทำเรื่องวุ่นวายครั้งแล้วครั้งเล่า ก็เป็นเพราะเธออิจฉาตาร้อนที่ร้านเสื้อผ้าผิงอันขายดีกว่าเท่านั้นแหละ แต่ตอนนี้กลับหน้าหนาถึงขั้นพูดจาแบบนี้ออกมาได้

เก้าโมงเช้าวันเดียวกัน ร้านเสื้อผ้าเสิ่นตันก็แขวนป้ายโปรโมชั่นอีกครั้ง โละสต็อกเสื้อผ้าตัวละหกหยวน "คุณอาสะใภ้ พวกหล่อนลดราคาอีกแล้วค่ะ ลดเหลือหกหยวนแล้ว พวกเราจะสู้ต่อไหมคะ?" ถังเสียวหมี่คอยจับตาดูกระแสของร้านเสื้อผ้าเสิ่นตันอยู่ตลอดเวลา

หลงเสี่ยวเม่ยได้ยินดังนั้น ก็รีบวิ่งออกไปดูหน้าร้าน มองไปที่ร้านเสื้อผ้าเสิ่นตันที่อยู่ไม่ไกลนัก เธอกัดฟันกรอดแล้วพูดว่า "ถ้าหล่อนขายหกหยวน พวกเราก็ขายห้าหยวน อันผิงบอกแล้วว่า สถานการณ์ตอนนี้ ไม่หล่อนตาย พวกเราก็ต้องระเห็จออกจากเมืองหงโจว! ไม่ว่ายังไง ก็ต้องสู้สงครามราคานี้ต่อไปให้ถึงที่สุด"

ไม่นานนัก ร้านเสื้อผ้าผิงอันก็แขวนป้ายโปรโมชั่นโละสต็อกเสื้อผ้าตัวละห้าหยวนอีกครั้ง ทันใดนั้น ลูกค้าที่เดิมทีพากันแห่ไปที่ร้านเสื้อผ้าเสิ่นตัน ก็หันกลับมาที่ร้านเสื้อผ้าผิงอันอีกครั้ง เสิ่นตันโกรธจนแทบกระอักเลือดอีกรอบ