บทที่ 263 เรื่องใหญ่เสียแล้ว

หนิงเอ้อเล่าทุกสิ่งที่ตนรู้ให้หลิวอันผิงฟังจนหมดเปลือก หลิวอันผิงฟังจบ ก็ถึงกับยืนอึ้งไปถึงครึ่งนาทีเต็ม

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าสมาคมที่ชื่อสมาคมเยียนเข่อนี้ จะเร้นกายอยู่ในปักกิ่งได้อย่างมิดชิดขนาดนี้ แค่นักฆ่าป้ายทองแดงยังมีเยอะขนาดนี้ แล้วนักฆ่าป้ายเงินกับนักฆ่าป้ายทองจะมีอีกมากแค่ไหน? แล้วหัวหน้าขององค์กรนี้ เป็นคนแบบไหนกันแน่? เป็นคนท้องถิ่น หรือว่าเป็นคนต่างชาติ?

ในเวลานี้หลิวอันผิงเริ่มทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง เพราะจากที่หนิงเอ้อเล่ามา นักฆ่าอย่างพวกเขามักจะไปรับงานที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งใกล้ๆ ห้างสรรพสินค้า ชื่อร้านว่าหมิงเฉิน และวิธีการรับงาน ก็จะดูจากป้ายไม้บอกราคากาแฟที่แขวนอยู่ภายในร้าน ขอเพียงนักฆ่าคนใดเดินเข้าไปในร้านกาแฟแห่งนี้ แล้วเห็นราคาบนป้ายไม้บอกราคากาแฟเหมาะสม ก็จะสั่งกาแฟตามราคาที่ระบุไว้ จากนั้น ก็จะมีคนนำกาแฟมาเสิร์ฟให้ถึงที่ พร้อมกับแนบกระดาษโน้ตมาให้หนึ่งแผ่น บนกระดาษโน้ต ก็คือข้อมูลคร่าวๆ ของเป้าหมาย

แน่นอนว่า ไม่ใช่ทุกคนที่สั่งกาแฟตามราคาบนป้ายไม้ แล้วจะได้กระดาษโน้ตแนบมาด้วย มีเพียงคนของสมาคมเยียนเข่อเท่านั้นถึงจะได้ และพนักงานบริการของร้านกาแฟหมิงเฉิน จะแนบกระดาษโน้ตข้อมูลเป้าหมายให้ ก็ต่อเมื่อเห็นสัญลักษณ์ของสมาคมเยียนเข่อเท่านั้น

ทว่า การรับงานของหนิงเอ้อในครั้งนี้ กลับเป็นข้อยกเว้น จากที่หนิงเอ้อบอก หลังจากเขาได้รับงาน ผู้ว่าจ้างกลับมาคุยกับเขาด้วยตัวเอง เพียงแต่ใส่ผ้าคลุมหน้าเอาไว้ หนิงเอ้อจึงมองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของอีกฝ่าย