บทที่ 266 พี่เปียวจะมอบของขวัญแรกพบ

หลังจากทานอาหารมื้อค่ำอันแสนหรูหราเสร็จสิ้น หลิวอันผิงยืนมองเย่หลิงเดินกลับบ้านจนลับสายตาอยู่ตรงหัวมุมถนน ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ยัยเด็กนี่กินจุชะมัด มื้อเดียวผลาญเงินฉันไปตั้งร้อยกว่าหยวน นี่ยังไม่พอนะ กินเสร็จยังบ่นว่าไม่อิ่มอีก ฉันว่ายัยนี่คงเป็นผีตายอดตายอยากมาเกิดแน่ๆ"

อาหารมื้อเดียวราคาตั้งร้อยกว่าหยวน สำหรับค่าครองชีพในยุคสมัยนี้ ถือว่าแพงหูฉี่เลยทีเดียว ท้ายที่สุดแล้ว เงินเดือนของพนักงานในปักกิ่ง เดือนหนึ่งก็ยังไม่ถึงร้อยหยวนเลย แต่หลิวอันผิงเลี้ยงข้าวเย่หลิงมื้อเดียว ก็ผลาญเงินไปแล้วกว่าร้อยหยวน

หลิวอันผิงบ่นพึมพำกับตัวเองอีกสองสามประโยค ก็หมุนตัวเดินกลับไปทางบ้านซื่อเหอย่วนหลังเล็ก เดิมที หลิวอันผิงตั้งใจจะแวะไปดูความคืบหน้าการซ่อมแซมบ้านซื่อเหอย่วนของเขา แต่เขาคาดไม่ถึงว่าการมาเยือนอย่างกะทันหันของเย่หลิง จะทำให้แผนการของเขาต้องพังทลายลง

หลิวอันผิงเดินย่ำไปตามแสงไฟสลัวของไฟถนน ภายในหัวกำลังครุ่นคิดถึงเส้นทางอนาคตของตัวเอง จางข่ายคงไม่มีทางมาหาเรื่องฉันได้อีกแล้วล่ะ เดาได้เลยว่า อนาคตของเขา ถ้าไม่อยู่ระหว่างการตระเวนหาหมอมารักษา ก็คงต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ในโรงพยาบาลแน่ๆ สำหรับจางข่าย ตอนนี้หลิวอันผิงไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาอีกต่อไปแล้ว แต่ทว่า เมื่อหลิวอันผิงนึกถึงศัตรูคู่อาฆาตอีกคนหนึ่ง หัวใจของเขาก็ปวดหนึบขึ้นมา

จางเจ๋อ แกอย่าคิดนะว่าหนีไปแล้ว ฉันจะหาแกไม่เจอ ถ้าฉันเจอแกเมื่อไหร่ แกเตรียมตัวเตรียมใจไว้ได้เลย พอนึกถึงจางเจ๋อ หลิวอันผิงก็นึกถึงเรื่องราวต่างๆ ในชาติก่อน ซึ่งนั่นยิ่งตอกย้ำความแค้นที่หลิวอันผิงมีต่อจางเจ๋อให้ฝังลึกยิ่งขึ้น แต่ในตอนนี้ เขากลับไม่รู้ว่าจะไปตามหาจางเจ๋อได้ที่ไหน