บทที่ 267 ข้อตกลงขอยืมเงิน

พี่เปียวไม่ได้พูดอะไร แต่กลับโบกมือให้ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลัง ลูกน้องของเขาสองคนก็รีบวิ่งออกไปทันที

หลิวอันผิงมองด้วยความสงสัยแวบหนึ่ง ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร นั่งรออยู่บนม้านั่งหินอย่างเงียบๆ การรอคอยครั้งนี้ กินเวลานานกว่าครึ่งชั่วโมง กว่าครึ่งชั่วโมงผ่านไป หลิวอันผิงก็เริ่มรอจนหมดความอดทน

ในขณะที่หลิวอันผิงกำลังจะลุกขึ้นไล่คน ลูกน้องสองคนของพี่เปียวก็อุ้มกล่องไม้ใบใหญ่อย่างทุลักทุเลเข้ามาในลานบ้าน พอพี่เปียวเห็นของมาถึง ก็พาลูกน้องอีกสองคนวิ่งเข้าไปหา ปากร้องตะโกนว่า "ระวังกันหน่อยนะเว้ย อย่าทำของข้างในพังล่ะ"

หลิวอันผิงหูไว พอได้ยินคำพูดของพี่เปียว ในใจก็ยิ่งสงสัยของขวัญแรกพบที่พี่เปียวพูดถึงมากขึ้นไปอีก เขาหันไปมองกล่องไม้ใบนั้น หลิวอันผิงรู้สึกว่ากล่องไม้ใบนั้นดูประณีตงดงามดี ในใจก็แอบเดาว่าข้างในกล่องไม้ใส่ของอะไรไว้กันแน่

"ลูกพี่ ลองดูสิครับ" ผ่านไปครู่หนึ่ง พี่เปียวก็นำกล่องไม้มาวางไว้ตรงหน้าหลิวอันผิง ผายมือออกแล้วเอ่ยขึ้น หลิวอันผิงมองพวกพี่เปียว หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "พวกนายเปิดเองดีกว่า ของพวกนี้ไม่ใช่ของฉัน ถ้าทำของข้างในพังขึ้นมา มันจะกลายเป็นความรับผิดชอบของฉันน่ะสิ"