บทที่ 268 ซื้อบ้านซื่อเหอย่วนอีกหลัง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลิวอันผิงกลับไปที่บ้านซื่อเหอย่วนหลังเล็ก เพื่อให้เหยียนเปียวยืมเงินสองพันหยวน เมื่อได้รับเงินสองพันหยวน เหยียนเปียวก็ตื่นเต้นจนพูดจาไม่รู้เรื่อง "ละ...ลูกพี่ ขอบคุณครับ ผะ...ผม... ถ้าไม่มีลูกพี่ ผมคง..."

"พอแล้ว นำทางไปเถอะ พอนายจัดการธุระของตัวเองเสร็จ ก็รีบพาฉันไปบ้านเพื่อนของนายเลยนะ" หลิวอันผิงโบกมือตัดบท

เหยียนเปียวกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นก็ถือเงินสองพันหยวน นำทางหลิวอันผิงมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง หลังจากเดินเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปมาหลายรอบ เหยียนเปียวก็พาหลิวอันผิงมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง เมื่อยืนอยู่หน้าบ้าน เสียงโหวกเหวกโวยวายก็ดังลอดออกมาให้ได้ยิน จากเสียงเหล่านั้น หลิวอันผิงก็เดาได้ทันทีว่าคนข้างในกำลังทำอะไรกันอยู่... เล่นการพนันนั่นเอง

เหยียนเปียวปรายตามองหลิวอันผิง หัวเราะเจื่อนๆ แล้วเอ่ยถาม "ลูกพี่ จะเข้าไปดูข้างในหน่อยไหมครับ?" หลิวอันผิงส่ายหน้า "นายรีบไปจัดการธุระของนายให้เสร็จเถอะ" สถานที่พรรค์นี้ หลิวอันผิงไม่มีความสนใจอยากจะเข้าไปดูเลยแม้แต่น้อย ในชาติก่อน หลิวอันผิงติดตามเจ้านายเดินทางไปทั่วสารทิศ เคยไปที่มาเก๊ามาก็หลายครั้ง ภาพการเล่นการพนัน หลิวอันผิงก็เคยเห็นมานักต่อนักแล้ว แต่ถึงกระนั้น หลิวอันผิงก็ไม่ได้มีความสนใจในเรื่องพวกนี้เลยสักนิด

เหยียนเปียวพยักหน้ารับ ถือเงินเดินไปเคาะประตูไม้ สิบกว่านาทีต่อมา เหยียนเปียวก็กลับออกมา เดินมาหาหลิวอันผิงด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ พร้อมกับโค้งคำนับให้หลิวอันผิงอย่างนอบน้อม "ขอบคุณมากลูกพี่" "ในเมื่อจัดการธุระเสร็จแล้ว งั้นก็พาฉันไปหาเพื่อนนายเถอะ ขืนมัวชักช้าอยู่แบบนี้ วันนี้ฉันคงได้แต่เดินตามนายไปตามนายมาแน่ๆ" หลิวอันผิงโบกมือไล่