บทที่ 269 นี่กะจะยกให้ฟรีๆ เลยเหรอเนี่ย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หน่าหรงผิงกลับเข้าไปในบ้าน เพื่อปรึกษาหารือกับภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากและลูกๆ หลังจากครอบครัวของหน่าหรงผิงได้ฟังเรื่องราวที่เขาเล่าจบ ทุกคนก็เบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนข้างนอกนั่น จะมาช่วยปลดเปลื้องพวกเขาให้หลุดพ้นจากความทุกข์ยากนี้ได้ โดยเฉพาะภรรยาของหน่าหรงผิง ในเวลานี้ เธอกำลังมองสามีด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความหวาดกลัว "ตาเฒ่า พวกเราอยู่กันแบบเจียมเนื้อเจียมตัวหน่อยไม่ได้เหรอ บ้านหลังนั้นมันขายได้ที่ไหนกันล่ะ ถ้าเกิดคนข้างนอกนั่นเป็นคนของเบื้องบนส่งมาล่ะ ทันทีที่คุณขายบ้านไป ครอบครัวเราก็ต้องถูกจับไปสอบสวนอีกนะ ตาเฒ่า พวกเราก็ใช้ชีวิตกันไปตามมีตามเกิดแบบนี้แหละ อย่าไปวาดฝันอะไรอีกเลย ถือซะว่าฉันขอร้องล่ะนะ ได้ไหม?"

ภรรยาของหน่าหรงผิง มีอาการหวาดระแวงว่าจะมีคนมาทำร้ายอย่างรุนแรงไปเสียแล้ว แต่ทว่า นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย มันเป็นบาดแผลที่หลงเหลือมาจากในอดีตต่างหาก ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็เคยผ่านความยากลำบากมามากเหลือเกิน นอกจากจะตกระกำลำบากมาแสนสาหัสแล้ว เธอยังเคยถูกจับไปขัง เคยถูกสอบสวน และถึงขั้นเคยถูกสวมหมวกทรงสูงเดินประจานไปตามท้องถนนอีกด้วย เรื่องราวต่างๆ ในอดีต ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวจับใจทุกครั้งที่นึกถึง

และในตอนนี้ จู่ๆ ก็มีคนแปลกหน้ามาที่บ้าน แถมพอมาถึง ก็เป่าหูสามีของเธอให้ขายบ้านบรรพบุรุษทิ้งเสียอย่างนั้น แม้ว่าบ้านบรรพบุรุษของครอบครัวเธอจะถูกคนอื่นยึดครองไปแล้ว แต่เธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อคำพูดของคนข้างนอกนั่น ว่าพวกเขาตั้งใจจะมาซื้อบ้านบรรพบุรุษหลังนั้นจริงๆ ภรรยาของหน่าหรงผิงหวาดกลัวจับใจ แต่หน่าหรงผิงกลับอยากจะหลุดพ้นจากชีวิตที่ยากจนข้นแค้นแบบนี้ให้เร็วที่สุด เขาลอบถอนหายใจยาวในใจ หันไปมองลูกๆ ของตน แล้วเอ่ยถาม "พวกแกคิดเห็นยังไงกันบ้าง?"

"แม่ครับ ตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ ในเมื่อเบื้องบนคืนบ้านบรรพบุรุษให้ครอบครัวเราแล้ว ครอบครัวเราก็มีสิทธิ์ที่จะจัดการกับบ้านหลังนั้นสิ อีกอย่าง บ้านบรรพบุรุษของเราก็ถูกคนพวกนั้นยึดไปแล้วไม่ใช่เหรอ ยังไงซะพวกเราก็ไม่มีปัญญาไปไล่คนพวกนั้นออกไปได้อยู่ดี ขืนปล่อยไว้ก็เสร็จคนพวกนั้นเปล่าๆ สู้ขายทิ้งไปเลยดีกว่า ผมเห็นด้วยกับพ่อครับ ขายบ้านบรรพบุรุษทิ้งไปเลย" ลูกชายคนโตของหน่าหรงผิงเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเอง อย่างน้อย เขาก็เห็นพ้องกับความคิดของพ่อ

หน่าหรงผิงหันไปมองลูกชายคนรอง ลูกชายคนรองของหน่าหรงผิงทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลังจากคิดไปคิดมา สุดท้ายก็หุบปากฉับ หน่าหรงผิงลอบถอนหายใจในใจอีกครั้ง เฮ้อ! เจ้ารองนี่นิสัยเหมือนแม่มันไม่มีผิด วันข้างหน้า ก็ไม่รู้ว่าจะเอาดีได้ไหม จะเอาดีได้ไหม ความจริงแล้วในใจของหน่าหรงผิงก็พอจะรู้คำตอบอยู่แล้ว เพียงแต่ลึกๆ ในใจยังคงแอบมีความหวังลมๆ แล้งๆ อยู่บ้างก็เท่านั้น ท้ายที่สุด หน่าหรงผิงก็มีลูกชายสองคน และลูกสาวหนึ่งคน ลูกชายคนโตตอนนี้ก็อายุสามสิบกว่าเข้าไปแล้ว ลูกชายคนรองก็อายุทะลุสามสิบไปแล้วเช่นกัน ลูกชายทั้งสองคนอายุเลยวัยสามสิบไปแล้ว แต่จนป่านนี้ ก็ยังหาเมียไม่ได้เลยสักคน บวกกับลูกชายคนรองเป็นคนขี้ขลาดตาขาวเอามากๆ บางทีอาจจะเป็นเพราะการถูกข่มเหงรังแกในอดีต เลยทำให้เขากลายเป็นคนหวาดระแวงไปเสียทุกเรื่อง