บทที่ 270 สกุลจางไร้ซึ่งความหวัง

บ้านเก่าของสกุลหน่ามีขนาดไม่เล็กเลย แม้จะเทียบไม่ได้กับบ้านซื่อเหอย่วนที่หลิวอันผิงซื้อไว้ในตรอกหนานหลัวกู่เซียง แต่ก็ถือว่ากว้างขวางเอาการ ท้ายที่สุดแล้ว ภายในบ้านเก่าหลังนั้น จนถึงป่านนี้ก็ยังมีคนอาศัยอยู่ร่วมสิบครอบครัว ดังนั้น ราคาที่หลิวอันผิงเสนอให้หน่าหรงผิง จึงสูงถึงหนึ่งแสนหยวนถ้วน

ในยุคสมัยนี้ เงินหนึ่งแสนหยวนสำหรับคนธรรมดาทั่วไป ถือเป็นตัวเลขที่มหาศาลราวกับเป็นตัวเลขทางดาราศาสตร์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงครอบครัวสกุลหน่าเลย คนในครอบครัวสกุลหน่าทั้งห้าคน ทำงานหนักมาทั้งปี ก็ยังหาเงินไม่ได้ถึงหลักร้อยด้วยซ้ำ แต่ทว่า ในตอนนี้ เพียงเพราะการปรากฏตัวของหลิวอันผิง ทำให้พวกเขามีสมุดบัญชีเงินฝากที่มีเงินถึงหนึ่งแสนหยวนอยู่ในมือ ซึ่งจำนวนเงินนี้ก็มากพอที่จะทำให้ครอบครัวสกุลหน่าได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นอย่างสุขสบาย

เรื่องความทุกข์ทรมานที่ครอบครัวสกุลหน่าได้รับในช่วงหลายปีที่ผ่านมา คงไม่ต้องพูดถึง เอาแค่ที่พักอาศัยย่านชานเมืองปักกิ่งของพวกเขา ก็ไม่ใช่สถานที่ที่คนปกติทั่วไปอยากจะอยู่แล้ว แถมสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวพวกเขา บางครั้งก็ถึงขั้นไม่มีข้าวกินด้วยซ้ำ แต่ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะการมาของหลิวอันผิง ที่ช่วยฉุดดึงครอบครัวสกุลหน่าทั้งห้าชีวิตให้หลุดพ้นจากปลักโคลนตมแห่งความยากลำบาก

หน่าหรงผิงรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของหลิวอันผิงเป็นอย่างมาก จึงตั้งใจจะมอบข้าวของทั้งหมดในที่พักย่านชานเมืองให้หลิวอันผิง แม้เขาจะรู้ดีว่าในบรรดาของเหล่านั้นมีของเก่าที่มีมูลค่ารวมอยู่ด้วยก็ตาม หลิวอันผิงมองหน่าหรงผิงด้วยความประหลาดใจ เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าหน่าหรงผิงจะมาไม้นี้ ก่อนหน้านี้ เขาเคยบอกไปแล้วว่าสนใจตำราเก่าแก่ของสกุลหน่า แต่เขาไม่คิดฝันเลยว่า หน่าหรงผิงจะยกข้าวของทุกชิ้นในห้องนั้นให้เขาจนหมด

"คุณหน่า ทำแบบนี้ไม่ได้หรอกครับ เมื่อกี้ผมดูข้าวของของคุณแล้ว ผมเห็นว่ายังไงก็เป็นของเก่าแก่ ถ้าคุณยกให้ผมฟรีๆ คุณก็ขาดทุนแย่สิครับ" หน่าหรงผิงหัวเราะเบาๆ "ขาดทุนอะไรกันล่ะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันพยายามทุ่มเทแรงกายแรงใจทุกวิถีทาง เพื่อที่จะเก็บรักษาสมบัติของบรรพบุรุษสกุลหน่าเอาไว้ แต่ก็รักษาไว้ได้แค่นี้แหละ ของมีค่าชิ้นอื่นๆ โดนพวกมันทั้งแย่ง ทั้งขโมย ทั้งหลอกเอาไปหมดแล้วล่ะ"