บทที่ 271 อู๋ต้งผู้โกรธเกรี้ยว

จางข่ายเหม่อมองเพดานด้วยสายตาที่ว่างเปล่า โดยไม่ได้ตอบคำถามของพ่อเลยแม้แต่น้อย ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน แล้วหล่อนเป็นใคร ในเวลานี้ จางข่ายเกลียดชังผู้หญิงคนนั้นจนแทบอยากจะสับหล่อนให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น แต่ถึงกระนั้น จางข่ายก็ไม่อยากจะเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา

จางเหอพยายามตะล่อมถามลูกชายอย่างระมัดระวังอยู่นานสองนาน แต่เมื่อเห็นว่าจางข่ายเอาแต่ปิดปากเงียบ เขาก็ได้แต่ถอนหายใจยาวๆ "เฮ้อ!!! นี่คงเป็นเวรกรรมของตระกูลจางเราสินะ คงเป็นเวรกรรมของตระกูลจางเราจริงๆ!" "คุณคะ อย่าเพิ่งคิดสั้นสิคะ หมอก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าที่ต่างประเทศก็มีคนเป็นโรคนี้เยอะแยะ ขอแค่เสี่ยวข่ายกินยาให้ตรงเวลา ก็ยังอยู่ได้อีกนาน คุณจะมาล้มหมอนนอนเสื่อไปเพราะเรื่องของเสี่ยวข่ายไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ ถ้าคุณเป็นอะไรไปอีกคน ฉันจะอยู่ต่อไปได้ยังไงล่ะ"

เซี่ยเข่อนีเห็นสามีเอาแต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ท่าทางเหมือนจะล้มพับไปได้ทุกเมื่อ ก็ทั้งสงสารทั้งหวาดกลัวจับใจ เซี่ยเข่อนีรู้ดีว่า คำพูดของสามีหมายความว่าอย่างไร ในตอนนี้ จางข่ายคือทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลจาง และในรุ่นของจางเหอ เขาก็เป็นผู้สืบทอดสายเลือดเพียงคนเดียวเช่นกัน ถ้าย้อนกลับไปรุ่นก่อนหน้านี้ เดิมทีตระกูลจางมีผู้ชายอยู่ถึงสามคน แต่ด้วยเหตุผลพิเศษบางประการ สุดท้ายตระกูลจางจึงเหลือเพียงสายเลือดของจางเหอเพียงสายเดียวเท่านั้น บวกกับจางเหอแต่งงานช้า และมีลูกชายตอนอายุมากแล้ว เดิมทีเขาคิดว่า ด้วยฐานะและตำแหน่งของเขาในตอนนี้ ต่อให้ลูกชายจะเอาแต่นั่งๆ นอนๆ ผลาญสมบัติอยู่ที่บ้าน ก็ยังสามารถสืบทอดทายาทให้ตระกูลจางต่อไปได้ แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่า จู่ๆ ลูกชายของเขาก็มีอาการอาเจียนและท้องเสียอย่างหนัก

พอไปตรวจที่โรงพยาบาล ก็ตรวจไม่พบความผิดปกติอะไร จนกระทั่งถึงขั้นตอนการเจาะเลือดตรวจ พอจางเหอเห็นผลตรวจ เขาก็รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาตรงหน้า หลายวันติดต่อกันมานี้ สองสามีภรรยาตระกูลจางกินไม่ได้นอนไม่หลับ เพียงไม่กี่วัน ทั้งสองคนก็ดูแก่ชราลงไปถนัดตา จากที่อายุเพียงห้าสิบกว่าปี แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนคนอายุเกือบเจ็ดสิบปีเข้าไปแล้ว

จางเหอไม่สามารถเค้นความจริงอะไรจากปากลูกชายได้เลย ในใจก็อยากจะแก้แค้นให้ลูกชายใจจะขาด แต่ก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ทำร้ายลูกชายตัวเองเป็นใคร และตอนนี้อยู่ที่ไหน เรื่องนี้ทำให้สองสามีภรรยาตระกูลจางทุกข์ใจจนซูบผอมลงไปมาก