บทที่ 274 ดูตัว???

ในตอนนั้น หลังจากเย่หลิงได้รับเงินสองหมื่นหยวนจากหลิวอันผิง เดิมทีเธอก็ตั้งใจจะหาผู้หญิงสักคนมาจัดการกับจางข่ายแบบส่งๆ ไปเท่านั้น แต่บังเอิญที่เย่หลิงได้รู้เรื่องการมีอยู่ของผู้หญิงคนนั้นจากปากของเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง ตามที่เย่หลิงเล่าให้ฟัง ผู้หญิงคนนั้นมักจะคอยปรนนิบัติพวกชาวต่างชาติอยู่บ่อยๆ ก็เลยไปติดโรคพรรค์นั้นมา และเพื่อนร่วมชั้นของเย่หลิงคนนี้ ก็กำลังจะเดินทางไปตั้งรกรากที่ต่างประเทศพร้อมกับครอบครัวในเร็วๆ นี้พอดี ดังนั้น เธอจึงให้เพื่อนร่วมชั้นคนนี้ไปสืบเรื่องของผู้หญิงคนนั้นแบบอ้อมๆ จนได้รู้รายละเอียดเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นมาบ้าง ด้วยเหตุนี้ เย่หลิงจึงคิดว่าสามารถให้เพื่อนร่วมชั้นคนนี้เป็นธุระจัดการ จ่ายเงินจ้างให้ผู้หญิงคนนั้นเข้าไปตีสนิทกับจางข่ายได้ ในขณะนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็กำลังร้อนเงินอยู่พอดี ดังนั้น พอเพื่อนร่วมชั้นของเย่หลิงออกหน้าไปบอกความต้องการของเย่หลิง พร้อมกับบอกว่าถ้างานสำเร็จจะให้เงินหล่อนอีกห้าพันหยวน ผู้หญิงคนนั้นก็ตอบตกลงรับงานนี้ทันที แต่ทว่า ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า สุดท้ายผู้หญิงคนนั้นก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือมัจจุราช ต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของคนอื่น

หลังจากส่งเย่หลิงกลับไปแล้ว หลิวอันผิงก็นั่งลงบนเก้าอี้ในลานบ้าน พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง "ยังเด็กเกินไปจริงๆ เจอเรื่องนิดเรื่องหน่อยก็ทนรับไม่ไหวแล้ว แต่ว่า ยัยเด็กนี่ก็ฉลาดเป็นกรดเหมือนกันนะ รู้จักหาเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังจะเดินทางไปต่างประเทศมาช่วยจัดการเรื่องนี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น ป่านนี้คงความแตกไปนานแล้ว"

หลิวอันผิงอดไม่ได้ที่จะทึ่งในความฉลาดแกมโกงของเย่หลิง แน่นอนว่า เขาก็รู้สึกเลื่อมใสในตัวเด็กสาวคนนี้ไม่น้อย ที่อายุแค่นี้ แต่กลับมีความคิดความอ่านที่ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ "โชคดีนะที่ยัยเด็กนี่หน้าเงิน ไม่อย่างนั้น ถ้ายัยเด็กนี่คิดจะตุกติกอะไรขึ้นมา ในสถานการณ์ที่ฉันไม่ทันระวังตัว ก็อาจจะเสร็จยัยเด็กนี่เอาได้ง่ายๆ" หลิวอันผิงที่นั่งอยู่ในลานบ้านหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากบ้านไปหาอะไรกิน

ในเวลาเดียวกัน ณ อำเภอเล็กๆ แห่งหนึ่งในมณฑลทางตะวันตกเฉียงใต้ จางเหอได้เดินทางกลับมาถึงบ้านเกิดแล้ว ทันทีที่ลูกพี่ลูกน้องของจางเหอได้เห็นหน้าเขา รอยยิ้มแห่งความปิติยินดีก็ไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าของเธอเลย "พี่เหอ ในที่สุดพี่ก็กลับมาสักทีนะ เราไม่ได้เจอกันตั้งห้าปีแล้วมั้ง พี่ก็ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะ แต่ฉันนี่สิ แก่ลงไปเยอะเลย"

"พี่ต่างหากที่แก่ลงไปเยอะ ดูผมของพี่สิ ขาวไปตั้งเยอะแล้ว แต่เธอนี่สิ ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะ" จางเหอมองลูกพี่ลูกน้องตรงหน้า ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกถูกใจ ลูกพี่ลูกน้องของจางเหอคนนี้ มีชื่อว่าหลิ่วเฟิ่ง อายุไม่มากนัก น่าจะราวๆ สามสิบห้าสามสิบหกปี แม้หลิ่วเฟิ่งจะอายุอานามปาเข้าไปสามสิบห้าสามสิบหกปีแล้ว แต่รูปร่างของเธอกลับอวบอั๋นเย้ายวนใจ เพียงแค่บิดส่ายเรือนร่างเล็กน้อย ก็สามารถดึงดูดสายตาของผู้ชายทุกคนให้หันมามองได้แล้ว