บทที่ 299 เพื่อนร่วมชั้นของเย่หลิง

ในเวลาเดียวกัน เย่หลิงกำลังเกาะแขนหลิวอันผิง ออดอ้อนออเซาะดึงดันจะเอาของขวัญให้ได้ "พี่เขย ดูสิ ขนาดคุณปู่คนนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันนี้เป็นวันเกิดฉัน เขายังให้คางคกทองคำฉันมาตั้งตัวนึงเลย แต่พี่ล่ะ ฉันอุตส่าห์อยู่เป็นเพื่อนพี่มาตั้งครึ่งค่อนวัน พี่กลับยังไม่มีของขวัญวันเกิดเป็นชิ้นเป็นอันให้ฉันเลยสักชิ้น ชิ!"

หลิวอันผิงมองดูเด็กสาวที่ทำปากยื่นปากยาวอีกครั้ง คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่น ก็เมื่อกี้ หลังจากออกมาจากธนาคาร ยัยเด็กนี่ก็เอาแต่เดินตามตื้อถามเขาไม่หยุด ว่าตกลงแล้วเขามีเงินอยู่เท่าไหร่กันแน่ ยิ่งไปกว่านั้น ยังถามหลิวอันผิงอีกว่า การร่วมมือกับหวงจินหลงในครั้งนี้ เขาจะได้ส่วนแบ่งเท่าไหร่

หลิวอันผิงไม่ใช่คนโง่นะ เขาไม่มีทางบอกเรื่องนี้กับยัยเด็กนี่เด็ดขาด หลิวอันผิงรู้ดีว่า ทันทีที่เขาหลุดปากบอกไปว่าตัวเองมีเงินเท่าไหร่ ยัยเด็กนี่ต้องมาคอยตามตื้อกวนใจเขาทุกวันแน่ๆ แต่ถ้าไม่บอก ตอนนี้ก็ดันมาเกาะแกะงอแงจะเอาของขวัญให้ได้ แถมยังชูคางคกทองคำที่หวงจินหลงให้มา อวดซะเต็มประดา

"ได้ๆๆ ซื้อๆๆ ยัยเด็กแสบเอ๊ย ดูท่าเธอคงเห็นฉันเป็นไอ้หน้าโง่ให้หลอกฟันเงินจริงๆ สินะ วันหลังถ้าเธอจะจัดวันเกิดอีก ก็ไปขอให้คนที่บ้านซื้อให้แล้วกัน อย่ามาหาฉันอีกก็แล้วกัน!" หลิวอันผิงตอบกลับไปอย่างเสียไม่ได้

เย่หลิงดีใจจนเนื้อเต้น ควงแขนหลิวอันผิงแน่นพลางออดอ้อน "พี่เขยดีกับฉันที่สุดเลย ส่วนเรื่องวันเกิดปีหน้า เอาไว้ปีหน้าค่อยว่ากันเถอะ พี่เขย รีบไปกันเถอะ พวกเรารีบไปห้างสรรพสินค้ากัน ฉันเล็งของขวัญชิ้นนึงไว้ตั้งนานแล้ว" หลิวอันผิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทำได้เพียงปล่อยให้ยัยเด็กนี่ลากขึ้นรถสามล้อถีบ มุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้า