บทที่ 305 ผู้มาเยือนยามวิกาล

"โมโหชะมัด โมโหจะตายอยู่แล้ว! มันกล้าทำแบบนี้ได้ยังไงกัน! พวกมันทำแบบนี้ ไม่กลัวว่าสุดท้ายแล้วจะจบไม่สวยหรือไง!" ณ บ้านพักหลังหนึ่งในเขตที่พักอาศัยของเจ้าหน้าที่สถานทูตต่างประเทศประจำกรุงปักกิ่ง พิกก์กำลังกัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น

ฝั่งตรงข้ามของเขา คือคุณอาของเขา อาเธอร์ ผู้เป็นถึงผู้นำระดับสูงสุดของสถานทูตจอห์นบูลประจำประเทศจีน อาเธอร์ขมวดคิ้วแน่น แม้ภายในใจจะคุกรุ่นไปด้วยความโกรธ แต่เขาก็รู้ดีว่า เรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้โกรธไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

เขาค่อยๆ พ่นลมหายใจเพื่อระบายความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในอกออกมาช้าๆ แล้วพูดว่า "พิกก์ ในเมื่อพวกเขากล้าทำถึงขนาดนี้ แถมยังจงใจเลือกจัดงานในวันปีใหม่ของพวกเราอีก เพราะฉะนั้น การท้าประลองครั้งนี้ พวกเราแพ้ไม่ได้เด็ดขาด"

"คุณอาวางใจได้เลยครับ พวกเราชนะแน่นอนอยู่แล้ว อีกอย่าง คุณอาไม่รู้ถึงความเก่งกาจของฟิลลิปกับเพื่อนของเขางั้นเหรอ? เมื่อก่อนพวกเขาสองคนเคยเป็นถึงทหารในหน่วยรบพิเศษเลยนะ ถ้าแค่ไอ้เด็กจีนคนเดียวพวกเขายังจัดการไม่ได้ล่ะก็ พวกเขาก็เป็นได้แค่ความอัปยศของหน่วยรบพิเศษแล้วล่ะครับ" พิกก์มีความมั่นใจในฝีมือของฟิลลิปและปีเตอร์เป็นอย่างมาก ท้ายที่สุดแล้ว หน่วยรบพิเศษก็คือกองกำลังพิเศษของประเทศจอห์นบูล คนที่สามารถเข้าไปอยู่ในหน่วยรบพิเศษได้ ย่อมต้องเป็นคนที่เก่งกาจแบบหนึ่งในหมื่นอย่างแน่นอน

อาเธอร์พยักหน้า "เรื่องฝีมือของฟิลลิปกับปีเตอร์ อาไม่สงสัยหรอกนะ แต่ทว่า การที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งออกตัวโปรโมทใหญ่โตขนาดนี้ แถมยังเชิญอาไปชมการท้าประลองของพวกนายถึงมหาวิทยาลัยปักกิ่งในวันปีใหม่ของพวกเราอีก นี่มันจงใจจะหักหน้าคนอังกฤษอย่างพวกเราชัดๆ เพราะฉะนั้น การท้าประลองครั้งนี้ จะต้องชนะให้ได้" พิกก์พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น