บทที่ 306 จ่ายเงินซื้อชัยชนะ

หลิวอันผิงไม่อยากเชิญชาวต่างชาติเหล่านี้เข้าบ้านเลยจริงๆ ท้ายที่สุดแล้ว ในยุคสมัยนี้ การติดต่อกับชาวต่างชาติ หากมีคนเห็นแล้วนำไปแจ้งความ ย่อมต้องนำมาซึ่งปัญหาที่ไม่จำเป็นอย่างแน่นอน และปัญหานั้นก็คือการถูกตรวจสอบ แน่นอนว่า การพูดคุยกันตามปกติย่อมไม่มีปัญหา แต่ทว่า ตอนนี้เป็นเวลาค่ำแล้ว แม้จะเพิ่งทุ่มกว่าๆ แต่ฟ้าก็มืดสนิทไปนานแล้ว ดังนั้น การที่หลิวอันผิงพูดแบบนี้ จึงเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

ชายวัยกลางคนคนนั้นฟังแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย แค่นเสียงฮึในลำคอแล้วพูดว่า "คุณหลิวอันผิง คนจีนอย่างพวกคุณไม่ได้ให้ความสำคัญกับธรรมเนียมการต้อนรับแขกหรอกเหรอ หรือว่าการยืนคุยกันหน้าประตู จะเป็นธรรมเนียมการต้อนรับแขกของคนจีนกันล่ะ?"

หลิวอันผิงขมวดคิ้ว ฝรั่งคนนี้ดูท่าจะเข้าใจวัฒนธรรมของเราดีทีเดียวนะเนี่ย ถ้าฉันไม่เชิญเขาเข้ามา คาดว่าเดี๋ยวเขาคงจะสรรหาคำพูดอะไรมาอ้างได้อีกแน่ "งั้นก็เข้ามาคุยกันข้างในเถอะ"

หลิวอันผิงเชิญพวกเขาเข้ามาในลานบ้าน แต่ไม่ได้พาเข้าไปในห้องนั่งเล่น ยิ่งไปกว่านั้น หลิวอันผิงยังขี้เกียจแม้แต่จะชงชาให้ฝรั่งพวกนี้ เขาเพียงแค่หิ้วเก้าอี้มาให้ไม่กี่ตัวเท่านั้น ชาวต่างชาติหลายคนสีหน้าดูไม่ดีเอามากๆ พวกเขาสามารถสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ลอยออกมาจากห้องนั่งเล่น แต่หลิวอันผิงกลับให้พวกเขานั่งอยู่ในลานบ้านที่หนาวเหน็บ แถมยังต้องนั่งบนเก้าอี้ไม้แข็งๆ เย็นๆ อีก

มีคนเริ่มโมโหและคิดจะฉวยโอกาสโวยวาย แต่กลับถูกชายวัยกลางคนคนนั้นส่งสายตาห้ามปรามเอาไว้ ก่อนจะหันมาแนะนำตัวกับหลิวอันผิง "คุณหลิวอันผิง ขออภัยที่มารบกวนนะ ฉันชื่ออาเธอร์ จอห์น คุณจะเรียกฉันว่าคุณอาเธอร์ก็ได้"