บทที่ 307 เงินหนึ่งล้านถึงมือ

แม้อาเธอร์จะโกรธเกรี้ยวอยู่ลึกๆ แต่สำหรับการมาหาหลิวอันผิงเป็นกรณีพิเศษในคืนนี้ เขากลับมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม เขาเชื่อมั่นว่า ภายใต้ความเย้ายวนของเงินตรา ผู้ชนะในการท้าประลอง ย่อมต้องเป็นพิกก์ ย่อมต้องเป็นประเทศจอห์นบูลอย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้ ก่อนที่อาเธอร์จะมา เขาจึงตั้งใจเตรียมเงินสดหนึ่งแสนปอนด์มาด้วย เขาเชื่อมั่นอย่างสุดซึ้งว่า ต่อหน้าเงินสดหนึ่งแสนปอนด์นี้ หลิวอันผิงจะต้องยอมก้มหัว และรับฟังคำสั่งของเขาอย่างแน่นอน

แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่า ยังไม่ทันจะได้เริ่มเจรจา เขาก็ต้องมาเผชิญกับการดูถูกเหยียดหยามจากหลิวอันผิงเสียแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่เขาวางเงินสดหนึ่งแสนปอนด์ลงตรงหน้า หลิวอันผิงกลับโก่งราคา เรียกร้องให้เขาจ่ายเงินถึงหนึ่งล้านปอนด์ เรื่องนี้อยู่เหนือความคาดหมายของเขาไปมาก ด้วยเหตุนี้ อาเธอร์จึงแอบโกรธแค้นอยู่ในใจ ถึงขั้นเกิดจิตสังหารขึ้นมาเลยทีเดียว ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นถึงผู้นำระดับสูงสุดของสถานทูตจอห์นบูลประจำประเทศจีน ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นผู้ที่มีสายเลือดราชวงศ์จอห์นบูลไหลเวียนอยู่อีกด้วย เขาจึงทนรับการดูถูกเหยียดหยามเช่นนี้ไม่ได้ที่สุด

แต่ในตอนนี้ เขากลับไม่กล้าทำอะไรหลิวอันผิงเลย ต่อให้ฝั่งของอาเธอร์อย่างเขาจะมีคนเยอะกว่า เขาก็ไม่กล้าลงมือทำอะไรหลิวอันผิงอยู่ดี อาเธอร์ที่กำลังโกรธจัด ฝืนบีบรอยยิ้มออกมา "คุณหลิวอันผิง ราคาที่คุณเสนอมามันสูงเกินไปจริงๆ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ผมตัดสินใจให้ นอกเหนือจากเงินหนึ่งแสนปอนด์ที่พิกก์ติดค้างคุณอยู่ ผมจะเพิ่มให้อีกสามแสนปอนด์ ตกลงไหมครับ?"

หลิวอันผิงหัวเราะเบาๆ "คุณอาเธอร์ ผมไม่ชอบการต่อรองราคาครับ เพราะฉะนั้น ตอนนี้พวกคุณกลับไปได้แล้วครับ"

การปฏิเสธอีกครั้งของหลิวอันผิง ทำเอาอาเธอร์โกรธจนแทบอยากจะพุ่งเข้าไปด่าทอหลิวอันผิงให้สาสม อาเธอร์กัดฟันกรอด แต่สีหน้ากลับไม่กล้าแสดงความไม่พอใจออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย