บทที่ 309 ความแปลกประหลาดของหวงจินหลง

เมื่อหูชุนอี้ตัดสินใจได้แล้ว ก็รีบปิดสมุดบัญชีเงินฝาก แล้วพาหูคุ้ยหลานเดินออกจากบ้านไปทันที เมื่อมาถึงธนาคาร หูชุนอี้เบิกเงินออกมาห้าหมื่นหยวน และกำลังจะพาลูกสาวกลับ แต่กลับถูกลูกสาวดึงแขนเอาไว้ "พ่อคะ ทำไมพ่อเบิกมาแค่ห้าหมื่นเองล่ะคะ? ในบัญชีพ่อยังมีเงินเหลืออีกตั้งสามหมื่นกว่าไม่ใช่เหรอคะ เบิกออกมาให้หมดแล้วเอาไปแทงพนันรวดเดียวเลยไม่ได้เหรอคะ? ยังไงก็กำไรเห็นๆ พ่อจะกลัวอะไร!" "ห้าหมื่นนี่ก็เยอะมากแล้วนะ" หูชุนอี้ย่อมเข้าใจความหมายของลูกสาวดี

แต่ทว่า เงินแปดหมื่นกว่าหยวนก้อนนี้ มันคือเงินเก็บก้อนสุดท้ายของครอบครัวเขาทั้งครอบครัวเลยนะ แน่นอนว่า เงินแปดหมื่นกว่าหยวนก้อนนี้ นอกเหนือจากเงินเดือนของเขาสองผัวเมียแล้ว ก็ยังมีเงินที่เขาหามาได้จากช่องทางอื่นอีกด้วย ส่วนว่าจะเป็นเงินที่ได้มาอย่างถูกต้องตามกฎหมายหรือไม่นั้น ก็มีแต่เขาคนเดียวเท่านั้นแหละที่รู้ การที่หูชุนอี้เบิกเงินมาแค่ห้าหมื่น ความจริงแล้วก็เพื่อเหลือทางถอยให้ครอบครัวตัวเอง ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็มีอายุอานามปาเข้าไปหลายสิบปีแล้ว แถมยังมีครอบครัวที่ต้องดูแล เขาจึงต้องทำอะไรให้รอบคอบและปลอดภัยไว้ก่อน

หูคุ้ยหลานผลักแขนผู้เป็นพ่อเบาๆ "พ่อคะ กำไรเห็นๆ แบบนี้ พ่อยังจะคิดอะไรอยู่อีก ถ้าลงเพิ่มอีกสามหมื่นกว่าหยวน ก็จะได้กำไรเพิ่มมาอีกเกือบสองหมื่นหยวนเลยนะคะ พ่อคะ เบิกออกมาให้หมดเถอะค่ะ แปดหมื่นหกพันหยวน คูณศูนย์จุดห้าเท่า กำไรที่ได้มา พอให้ครอบครัวเราสามคนกินใช้ไปได้ตั้งหลายปีเลยนะคะ" หูชุนอี้แอบคำนวณเงินกำไรที่จะได้หากเขาทุ่มเงินหมดหน้าตักอยู่ในใจ พอคำนวณเสร็จ ก็ถึงกับสะดุ้งตกใจ สี่หมื่นสามพันหยวน!!!

เยอะขนาดนี้เลยเหรอ รวมเงินต้นกับกำไรอีกสี่หมื่นสามพันหยวนก้อนนี้ ฉันก็จะมีเงินเกือบหนึ่งแสนสามหมื่นหยวนแล้วสิ ถ้าไปยืมเงินคนอื่นมาเพิ่มอีกสักหน่อย ก็คงจะครบสองแสนหยวนได้สบายๆ ขอแค่ฉันมีเงินสองแสนหยวน ฉันก็สามารถซื้อบ้านเก่าสกุลหน่าหลังนั้นได้แล้ว ไอ้เด็กนั่นบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าขอแค่ฉันหาเงินมาได้สองแสนหยวน มันก็จะยอมขายบ้านเก่าหลังนั้นให้ฉัน! ขอแค่ฉันซื้อบ้านเก่าหลังนั้นมาได้ ของชิ้นนั้นก็จะเป็นของฉัน แล้วถ้าของชิ้นนั้นตกมาอยู่ในมือฉันเมื่อไหร่ ยังจะต้องกลัวว่าจะหาเงินสองแสนหยวนไม่ได้อีกงั้นเหรอ!

พอหูชุนอี้นึกถึงคำพูดที่หลิวอันผิงเคยลั่นวาจาไว้ เขาก็กัดฟันกรอด รีบวิ่งกลับไปที่เคาน์เตอร์ธนาคาร แล้วเบิกเงินเก็บทั้งหมดของครอบครัวออกมาจนเกลี้ยง รวมเป็นเงินทั้งสิ้นแปดหมื่นหกพันหยวน แต่หูชุนอี้มองดูเงินแปดหมื่นหกพันหยวนก้อนนี้แล้วก็ยังรู้สึกว่ามันไม่พอ จึงพาลูกสาวตระเวนไปยืมเงินคนอื่นต่อ ตลอดช่วงเช้า หูชุนอี้วิ่งวุ่นไปขอยืมเงินจากญาติพี่น้อง เพื่อนฝูง และเพื่อนร่วมงานในโรงงานไปทั่ว จนในที่สุด เขาก็ยืมเงินมาได้อีกหลายหมื่นหยวน รวมเป็นเงินหนึ่งแสนสองหมื่นหยวนถ้วน แต่ถึงจะมีเงินหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน หูชุนอี้ก็ยังรู้สึกไม่หนำใจ จึงบากหน้าไปยืมพี่ชายมาอีกสามหมื่นหยวน