บทที่ 310 มีเงินให้โกยแต่ไม่โกยก็คือไอ้โง่

"ทำไมนายถึงมาอีกแล้วล่ะ? นายไม่ยุ่งหรือไง? หรือว่า สินค้าล็อตนั้นมีปัญหา?" เมื่อหลิวอันผิงเลิกเรียนกลับมาถึงที่พัก และเห็นอาสือยืนอยู่ข้างรถอีกครั้ง เขาก็รีบเดินเข้าไปหาทันที

ปกติแล้ว หลังเลิกเรียนในวันก่อนวันหยุดสุดสัปดาห์ อู๋เสวี่ยเหมยมักจะไม่ค่อยกลับมาพร้อมกับหลิวอันผิง ดังนั้น ในครั้งนี้ อาสือจึงไม่ได้พบกับอู๋เสวี่ยเหมย นี่ไงล่ะ ตอนที่หลิวอันผิงเดินเข้าไปหาเขาเพียงลำพัง อาสือยังนึกแปลกใจอยู่ในใจ "คุณหลิวครับ ผู้หญิงคนเมื่อคราวก่อนหายไปไหนล่ะครับ?"

"มีธุระอะไรก็ว่ามา ถ้าไม่มีก็เลิกสอดรู้สอดเห็นได้แล้ว" หลิวอันผิงตวัดสายตาค้อนอาสือไปหนึ่งวง อาสือหัวเราะหึๆ แล้วยกมือชี้ไปทางที่พักของหลิวอันผิง หลิวอันผิงรู้ดีว่าอาสือคงมีธุระจะคุยกับเขา

จากนั้น เขาก็หยิบกุญแจออกมาไขประตูบ้านซื่อเหอย่วนหลังเล็ก แล้วเชิญอาสือเข้าไปในบ้าน ข้างนอกอากาศหนาวเกินไป ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะยืนคุยกันข้างนอก เมื่อมาถึงห้องนั่งเล่น หลิวอันผิงก็โยนกระเป๋านักเรียนทิ้ง จุดเตาผิงให้ความอบอุ่น ชงชาแล้วนำมาวางไว้บนโต๊ะรับแขก "เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

อาสือยกถ้วยชาอุ่นๆ ขึ้นมาจิบ ก่อนจะส่ายหน้า "ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรหรอกครับ พอดดีนายท่านให้ผมมาขอคำชี้แนะจากคุณสักเรื่องน่ะครับ" หลิวอันผิงมองอาสือด้วยความสงสัย "ขอคำชี้แนะเหรอ? ระดับนายท่านของนายที่เก่งกาจขนาดนั้น ยังมีเรื่องอะไรทำให้เขาลำบากใจได้อีกเหรอ?"