บทที่ 311 ตงเส้า

หลิวอันผิงฟังอาสือพูดถึงอัตราต่อรอง บรรดาโต๊ะพนันที่กล้าเปิดรับแทง ให้อัตราต่อรองของหลิวอันผิงอยู่ที่ประมาณยี่สิบเท่า ที่ให้ราคาสูงสุดก็ปาเข้าไปถึงยี่สิบสามเท่า ในเวลานี้ หลิวอันผิงกำลังคำนวณอยู่ว่า หากลงพนันไปหนึ่งล้าน โต๊ะพนันเหล่านั้นจะต้องจ่ายเงินเท่าไหร่ พอคำนวณออกมาก็ถึงกับสะดุ้งตกใจ ทันใดนั้น หลิวอันผิงก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา "นายท่านครับ สรุปแล้วมีโต๊ะพนันทั้งหมดกี่โต๊ะครับ?"

"อาสือ นายไม่ได้บอกคุณหลิวเหรอ?" หวงจินหลงหันไปมองอาสือ อาสือรีบตอบกลับทันที "คุณหลิวไม่ได้ถาม ผมก็เลยไม่ได้บอกครับ" จากนั้นก็หันไปทางหลิวอันผิง "คุณหลิวครับ ในเมืองหลวงมีคนที่กล้าเปิดโต๊ะพนันไม่มากหรอกครับ รวมโต๊ะของตงเส้าเข้าไปด้วยก็มีทั้งหมดเจ็ดโต๊ะครับ"

เจ็ดโต๊ะ? ถ้าคิดตามอัตราต่อรองยี่สิบเท่า นั่นก็หมายความว่า... หลิวอันผิงไม่กล้าคิดต่อแล้ว เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าแค่สิ่งที่เรียกว่างานท้าประลอง จะมีคนมาเปิดโต๊ะพนันมากมายขนาดนี้ ถ้าตัวเขากับหวงจินหลงลงพนัน เงินที่หามาได้มันจะง่ายกว่าการไปรับสินค้าจากด่านที่หยางเฉิงมาขายเสียอีก เรื่องนี้ทำให้หลิวอันผิงรู้สึกว่า ถ้าเขามีงานท้าประลองแบบนี้อีกสักหลายๆ ครั้ง แล้วเขาจะเหน็ดเหนื่อยทำธุรกิจไปทำไมกัน

มันก็จริง ถ้าหลิวอันผิงชนะการท้าประลองในครั้งนี้ หากคิดจากเงินสิบเอ็ดล้านที่หวงจินหลงลงพนันไป ทั้งสองคนแบ่งกันคนละครึ่ง หลิวอันผิงจะได้เงินถึงหนึ่งร้อยสิบล้าน แถมยังไม่รวมเงินต้นอีกต่างหาก แน่นอนว่า จะได้เงินจำนวนนี้หรือไม่ ก็ต้องดูว่าโต๊ะพนันพวกนั้นมีปัญญาจ่ายหรือเปล่า แต่ทว่า หลิวอันผิงเชื่อมั่นว่า การที่หวงจินหลงกล้าทำแบบนี้ แถมยังกล้าลงพนันรวดเดียวถึงสิบเอ็ดล้าน เงินจำนวนนี้ย่อมต้องได้มาอย่างแน่นอน

ท้ายที่สุดแล้ว หวงจินหลงก็คลุกคลีอยู่ในปักกิ่งมาหลายสิบปี มีทั้งอำนาจบารมี มีทั้งเส้นสาย และยังมีบุคคลระดับบิ๊กคอยหนุนหลังอยู่อีก บรรดาคนที่เปิดโต๊ะพนันพวกนั้น ย่อมไม่มีทางกล้าเบี้ยวเงินก้อนนี้อย่างแน่นอน หวงจินหลงไม่ได้เห็นท่าทีตกตะลึงหรือตื่นเต้นจากสีหน้าของหลิวอันผิงเลย ในใจจึงเกิดความประทับใจในตัวหลิวอันผิงขึ้นมาใหม่อีกครั้ง