บทที่ 312 ถึงเวลาที่ต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

บนรถ หลิวอันผิงที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับทอดสายตามองตรงไปข้างหน้า จู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้น

"อาสือ เมื่อกี้ฉันดูเหมือนว่าตงเส้าคนนั้นจะไม่ค่อยถูกกับพวกนายสักเท่าไหร่เลยนะ อีกอย่าง การที่ตงเส้าสามารถเปิดโต๊ะพนันใหญ่โตขนาดนี้ได้ ภูมิหลังของเขาต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ เลยใช่ไหม?"

แม้หลิวอันผิงจะไม่ค่อยรู้เรื่องราวของกลุ่มอิทธิพลต่างๆ ในเมืองหลวงมากนัก แต่เขาก็รู้ดีว่าคนที่สามารถเปิดโต๊ะพนันได้ ฐานะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ถ้าไม่มีภูมิหลังคอยหนุนหลัง ใครจะกล้าทำธุรกิจสายนี้กันล่ะ

อาสือที่กำลังขับรถอยู่พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด "ตงเส้า มีชื่อจริงว่าหวังเฉินตง พ่อของเขาเป็นถึงผู้นำในกระทรวงแห่งหนึ่งครับ เมื่อก่อนเขาเคยมีเรื่องบาดหมางกับนายท่านของผมอยู่บ้าง แต่เรื่องมันก็ผ่านมาหลายปีแล้วล่ะครับ"

ผู้นำในกระทรวงงั้นเหรอ ที่แท้ภูมิหลังของตงเส้าคนนี้ก็ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ มิน่าล่ะถึงกล้าทำธุรกิจสายนี้ในเมืองหลวงได้ หลิวอันผิงหันหน้าไปมองอาสือ