บทที่ 314 เย่หลิงแกล้งทำตัวน่าสงสาร

ไม่ได้เจอเย่หลิงมาเกือบยี่สิบวันแล้ว การได้เจอยัยเด็กนี่ในครั้งนี้ หลิวอันผิงสังเกตเห็นอย่างชัดเจนว่าเธอมีบางอย่างเปลี่ยนไป แต่จะให้บอกว่าเปลี่ยนไปตรงไหน หลิวอันผิงก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน

เย่หลิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องนั่งเล่น ในมือถือแอปเปิ้ลที่หลิวอันผิงส่งให้ เธอกัดแอปเปิ้ลไปพลาง เอ่ยถามไปพลาง "พี่เขย พี่ขับรถเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่คะ? แล้วรถทหารคันนั้นพี่ไปเอามาจากไหน? คงไม่ใช่ว่าพี่สาวเป็นคนจัดการให้หรอกนะคะ?" ยัยเด็กนี่ยังคงอยากรู้อยากเห็นเรื่องรถทหารที่จอดอยู่ข้างนอก

"เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่างเธอเลิกสอดรู้สอดเห็นได้แล้ว เธอไม่ได้มาหาฉันตั้งนาน ว่ามาเถอะ ที่วันนี้มาหาฉัน มีเรื่องอะไรจะพูดกับฉันใช่ไหม" แม้หลิวอันผิงจะไม่รู้ว่าเย่หลิงวิ่งมาหาเขาทำไม แต่เขาก็รู้สึกได้ว่ายัยเด็กนี่ต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ

พอหลิวอันผิงถามออกไป เย่หลิงก็เลิกแทะแอปเปิ้ล เธอนั่งถอนหายใจอยู่บนเก้าอี้ หลิวอันผิงเห็นดังนั้น ก็เอื้อมมือไปลูบหัวยัยเด็กนี่เบาๆ "เป็นเพราะเรื่องคราวก่อน เลยโดนผู้ใหญ่ที่บ้านดุเอาใช่ไหม?"

เย่หลิงส่ายหน้า "เปล่าค่ะ ฉันย้ายโรงเรียนแล้วต่างหาก"