บทที่ 317 เอิกเกริกเกินไป

อู๋เสวี่ยเหมยมองหูคุ้ยหลานด้วยสายตาที่ราวกับจะฆ่าคน

"เธอว่าใครมาจากบ้านนอก เธอว่าใครเป็นไอ้หนุ่มยากจน หน้าตาก็ดูเป็นผู้เป็นคนดีหรอก แต่ปากสุนัขกลับคายงาช้างไม่ออก ไม่ดูเลยว่าที่นี่คือที่ไหน เธอมีสิทธิ์มายืนเห่าหอนอยู่ตรงนี้หรือไง มาจากไหนก็ไสหัวกลับไปที่นั่นเลย!"

หลิวอันผิงมองอู๋เสวี่ยเหมยอย่างอึ้งๆ เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าเวลาอู๋เสวี่ยเหมยด่าคนจะเก่งกาจขนาดนี้ หูคุ้ยหลานถูกอู๋เสวี่ยเหมยด่าจนเถียงไม่ออก เธอไม่รู้จักอู๋เสวี่ยเหมย และไม่รู้ด้วยว่าหญิงสาวตรงหน้าที่หน้าตาสวยกว่าตัวเองคนนี้มีความสัมพันธ์อะไรกับหลิวอันผิง การตอบโต้กะทันหันของอู๋เสวี่ยเหมยทำให้เธอตกตะลึงไปพักใหญ่ ทว่าพ่อของเธอกลับขมวดคิ้ว

"สหายหญิงคนนี้ ทำไมพูดจาเหน็บแนมเผ็ดร้อนแบบนี้ ไม่รู้จริงๆ ว่าผู้ปกครองของเธอสั่งสอนมายังไง ลูกสาวฉันก็ไม่รู้จักเธอ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร เธอกลับมาด่าลูกสาวฉันแบบนี้ ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่งนะ หรือว่าคุณภาพของนักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่งจะมีแค่นี้!"

อู๋เสวี่ยเหมยหันไปมองหูชุนอี้ พอมองดู อู๋เสวี่ยเหมยก็รู้สึกคุ้นหน้า ก็จริงอย่างที่คิด หูชุนอี้กับพี่ชายของเขาหูชุนหลี่หน้าตาคล้ายกันมากจริงๆ ถึงแม้จะไม่ใช่ฝาแฝด แต่ความเหมือนของทั้งสองคนก็มากถึงแปดเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ดังนั้นอู๋เสวี่ยเหมยจึงรู้สึกว่าหูชุนอี้ที่อยู่ตรงหน้านี้หน้าตาเหมือนศาสตราจารย์หูชุนหลี่เป็นอย่างมาก ส่วนหลิวอันผิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รีบขยับเข้าไปใกล้อู๋เสวี่ยเหมย แล้วกระซิบที่ข้างหู