บทที่ 316 ผู้คนเนืองแน่น

เวลาสี่ทุ่ม หลิวอันผิงที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น กำลังผิงไฟไปพลางอ่านหนังสือไปพลาง ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง หลิวอันผิงขมวดคิ้ว วางหนังสือลงแล้วลุกขึ้นยืน

"คุณหลิว คาดไม่ถึงล่ะสิว่าเป็นผม"

พอเปิดประตูออก หลิวอันผิงก็ยิ้มเจื่อนมองอาสือที่ยืนหัวเราะร่าอยู่หน้าประตู หลิวอันผิงถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วผายมือเชิญ "เข้ามาสิ ดึกดื่นป่านนี้ นายไม่กลัวหนาวหรือไง" หลิวอันผิงชงชาหนึ่งป้าน แล้วรินส่งให้อาสือหนึ่งถ้วย "ว่ามาเถอะ ดึกป่านนี้มาหาฉัน คงไม่ได้ตั้งใจมาเยี่ยมเยียนถามไถ่สารทุกข์สุกดิบหรอกนะ"

อาสือหัวเราะหึๆ "คุณหลิวมีสาวสวยอยู่เป็นเพื่อนทุกวัน จะต้องการความห่วงใยจากผมไปทำไมล่ะครับ คืนนี้ที่ผมมาหา ก็เพราะเรื่องสินค้าล็อตนั้นน่ะครับ"

"อ้อ ฟังนายพูดแบบนี้ หรือว่าสินค้าล็อตนั้นระบายออกไปหมดแล้ว?" พอหลิวอันผิงได้ยินข่าวนี้ ในใจก็ลิงโลดขึ้นมาทันที แม้เขาจะไม่รู้ว่ารูปแบบการขายของหวงจินหลงเป็นอย่างไร แต่การที่สามารถระบายสินค้าทั้งหมดออกไปได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้ ทำเอาเขาถึงกับทึ่งไปเลยทีเดียว