บทที่ 322 ถูกหมายหัว

"มหาวิทยาลัยขี้งกชะมัดเลย ชนะทั้งทีก็แจกแค่ใบประกาศนียบัตร แล้วก็พวกผ้าขนหนูอะไรเทือกนี้เนี่ยนะ ไม่ได้การแล้ว ยอมไม่ได้เด็ดขาด อันผิง พวกเราไปหาเลขาธิการหวังกันเถอะ ยังไงซะคุณก็อุตส่าห์เอาชนะการท้าประลองต่อหน้าคนตั้งมากมาย แถมยังมีพวกผู้บริหารระดับสูงอีก อย่างน้อยๆ ก็ควรจะให้เงินรางวัลสักห้าร้อยหรือหนึ่งพันหยวนสิ"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา นักศึกษาในโรงยิมก็เริ่มทยอยแยกย้ายกันไปเกือบหมดแล้ว หลิวอันผิงกับอู๋เสวี่ยเหมยถึงได้เดินออกมาจากโรงยิม พอเดินพ้นประตูโรงยิมออกมา อู๋เสวี่ยเหมยเห็นหลิวอันผิงถือแค่ใบประกาศนียบัตรแผ่นเดียว กับพวกผ้าขนหนู กะละมังล้างหน้าอะไรทำนองนั้น เธอก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ดึงแขนหลิวอันผิงจะพาไปเอาเรื่องเลขาธิการหวังให้ได้

หลิวอันผิงหัวเราะหึๆ "มีของพวกนี้ให้ก็ดีถมถเถไปแล้ว เอาล่ะ ผมพอใจแล้วล่ะ ไม่ต้องไปรบกวนเลขาธิการหวังหรอก" หลิวอันผิงไม่อยากไปเจอหน้าเลขาธิการหวังเลยจริงๆ เจอหน้ากันบ่อยๆ หลิวอันผิงก็ชักจะรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องของเซี่ยจิน ก็ถูกเลขาธิการหวังมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งไปแล้ว

สิบนาทีต่อมา หลิวอันผิงถึงจะเกลี้ยกล่อมให้อู๋เสวี่ยเหมยใจเย็นลงได้สำเร็จ ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินมุ่งหน้าไปทางประตูมหาวิทยาลัย หลิวอันผิงก็เหลือบไปเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยอยู่ไกลๆ เอ๊ะ? นั่นเย่หลิงไม่ใช่เหรอ? ทำไมวันนี้เธอถึงมาที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งได้ล่ะ? หรือว่าเธอมาดูการท้าประลองเหมือนกัน?

หลิวอันผิงกำลังอ้าปากจะตะโกนเรียกเย่หลิง แต่เพียงชั่วพริบตา เย่หลิงก็กลืนหายไปกับฝูงชนเสียแล้ว หลิวอันผิงจึงทำได้เพียงล้มเลิกความคิดนั้น พาอู๋เสวี่ยเหมยเดินออกจากมหาวิทยาลัย มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านซื่อเหอย่วนหลังเล็กอย่างไม่รีบร้อน