บทที่ 323 ตงเส้าคิดจะหนี

ในมุมมืด ข้างกายเย่หลิงมักจะมีทหารยามคอยอารักขาอยู่เสมอ ไม่ใช่เพราะฐานะของเย่หลิงพิเศษกว่าใครหรอก แต่เป็นเพราะตระกูลเย่มีหลานสาวเพียงคนเดียวต่างหาก ยิ่งไปกว่านั้น เย่หลิงยังเป็นที่รักใคร่เอ็นดูของคุณปู่ของเธอมาก ดังนั้น ขอเพียงแค่เย่หลิงออกไปข้างนอก ก็จะต้องมีทหารยามคอยอารักขาและสอดส่องดูแลอยู่ในมุมมืดอย่างแน่นอน

อย่างเหตุการณ์ในวันนี้ ถ้าไม่มีทหารยามคอยคุ้มกันอยู่ลับๆ เย่หลิงก็คงถูกปล้นไปจริงๆ แล้ว สำหรับเรื่องที่มีทหารยามคอยคุ้มกันอยู่ลับๆ นั้น เย่หลิงย่อมรู้ตัวดี ไม่อย่างนั้น เมื่อครู่นี้เธอคงไม่ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือเสียงดังขนาดนั้นหรอก

เย่หลิงหันกลับไปมองชายวัยกลางคนที่ลอยกระเด็นออกไปตกกระแทกพื้นอย่างแรง ภายในใจไม่มีความสงสารเลยแม้แต่น้อย ต่อให้ชายวัยกลางคนคนนั้นจะนอนโอดครวญด้วยความเจ็บปวด เย่หลิงก็เพียงแค่แค่นเสียงฮึอย่างเย็นชา จากนั้น เย่หลิงก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาชายวัยกลางคนที่กำลังนอนโอดครวญอยู่ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เธอถลึงตาใส่ชายวัยกลางคนที่อยู่บนพื้น แล้วยกเท้าขวาขึ้นเตะอัดเข้าที่ท้องน้อยของชายวัยกลางคนอย่างแรง

"อ๊าก~~" เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นทันที โชคดีที่ในตรอกนี้ไม่มีใครเดินผ่านไปมา ไม่อย่างนั้น คาดว่าเสียงร้องโหยหวนของชายวัยกลางคนคนนั้น คงทำให้คนที่เดินผ่านไปมาตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อแน่ๆ

หลังจากเตะไปหนึ่งที เย่หลิงก็ก้มลงเก็บกระเป๋านักเรียนที่ตกอยู่ข้างๆ ขึ้นมา "คิดจะมาหาประโยชน์จากฉันงั้นเหรอ ดูท่าแกคงไม่รู้สินะว่าคำว่าตายมันเขียนยังไง!"