บทที่ 341 กัดไม่ปล่อย

ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีหลังจากโทรศัพท์ไป ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมเหลืองคนหนึ่ง ก็วิ่งกระหืดกระหอบจากข้างนอกเข้ามาในภัตตาคาร และตรงมายังห้องส่วนตัวทันที เมื่อชายผอมเหลืองคนนี้เห็นอู๋จงฉวิน เขาก็รีบเดินเข้าไปหาอย่างนอบน้อมและถามด้วยความตื่นตระหนก

"ท่านผู้นำอู๋ เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ ถึงทำให้ท่านขุ่นเคืองใจขนาดนี้"

อู๋จงฉวินมองชายคนนั้น แล้วชี้นิ้วไปยังตำรวจสองนายพลางแค่นเสียงเย็น "คุณลองดูพวกผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณสิ แม้แต่คำสั่งของผมพวกเขาก็ไม่ฟัง ผมว่าพวกเขาน่าจะลืมหน้าที่ของตัวเองไปหมดแล้ว และคงจะลืมไปด้วยว่าคุณคือผู้กำกับการ!"

ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองตำรวจทั้งสองนาย เขาไม่รู้จริงๆ ว่าที่นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้น ในโทรศัพท์ก็ไม่มีใครบอกรายละเอียดให้เขาทราบเลยสักนิด เขาจึงได้แต่คาดเดาไปตามสถานการณ์ ผสมโรงกับความไม่สบอารมณ์ในใจ เขาจ้องเขม็งไปที่ตำรวจสองนายนั้นแล้วตวาดกร้าว

"พวกคุณมาจากสถานีไหนกัน! หรือว่าแม้แต่ท่านผู้นำอู๋พวกคุณก็ไม่รู้จัก! คำพูดของท่านผู้นำอู๋พวกคุณยังกล้าขัดขืน พวกคุณยังเป็นตำรวจภายใต้การปกครองของท่านผู้นำอู๋อยู่หรือเปล่า! พูดมาว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงทำให้ท่านผู้นำอู๋โกรธขนาดนี้ วันนี้ถ้าพวกคุณไม่อธิบายเหตุผลให้ชัดเจน ฉันจะไล่พวกคุณกลับบ้านนอกไปปลูกมันเทศให้หมดเลย!"