บทที่ 340 บารมีเบอร์สอง

เถ้าแก่ภัตตาคารตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ หลังจากที่หลิวอันผิงลงมือ เขาก็รีบโทรศัพท์แจ้งตำรวจทันที ทว่า ตำรวจก็ไม่ได้เดินทางมาถึงเร็วขนาดนั้น

คว่างซื่อจี้ตีหน้าขรึม ภายใต้การจ้องมองอย่างเย็นชาของหลิวอันผิง เขาเดินไปใช้โทรศัพท์เพื่อโทรออกหนึ่งสาย บรรดาพรรคพวกของเขาก็พากันโทรศัพท์หาคนหนุนหลังเช่นกัน ส่วนพวกเขาจะพูดอะไรในโทรศัพท์นั้น หลิวอันผิงเพียงแค่ยิ้มบางๆ ไม่ได้ใส่ใจเลยว่าคนพวกนี้จะโทรไปฟ้องหรือโทรไปเรียกพวกมาเพิ่ม เขายังคงจ้องมองคนกลุ่มนี้เดินกลับเข้าไปในห้องส่วนตัวด้วยสายตาเย็นยะเยือก

สิบกว่านาทีต่อมา ตำรวจสองนายเดินทางมาถึง ทันทีที่มาถึงและเห็นกลุ่มของคว่างซื่อจี้ถูกหลิวอันผิงอัดจนหน้าบวมเป็นหัวหมู ทั้งคู่ก็ถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

ตำรวจทั้งสองนายรู้จักคว่างซื่อจี้ เพราะช่วงครึ่งปีนี้คุณปู่ตระกูลคว่างพำนักอยู่ที่หงโจว คนในระบบราชการรวมถึงตำรวจอย่างพวกเขาย่อมทราบเรื่องนี้ดีที่สุด และหลานชายของคุณปู่ตระกูลคว่าง ต่อให้ไม่รู้จักก็ต้องพยายามทำความรู้จักให้ได้

พอกวาดสายตาดูอีกรอบ ตำรวจทั้งสองนายก็ต้องอึ้งไปอีกครั้ง นอกจากคว่างซื่อจี้แล้ว ลูกหลานตระกูลผู้ดีคนอื่นๆ แต่ละคนก็มีภูมิหลังไม่ธรรมดาทั้งสิ้น ในดินแดนหงโจวแห่งนี้ พวกเขาอาจจะไม่รู้จักดาราฮ่องกงคนไหนเลยก็ได้ แต่ต้องรู้จักลูกหลานข้าราชการระดับสูงเหล่านี้ไว้ และในกลุ่มนั้น คนที่มีฐานะไม่ธรรมดานอกจากคว่างซื่อจี้แล้ว ยังมีลูกชายของผู้นำเบอร์สองแห่งเมืองหงโจวรวมอยู่ด้วย