บทที่ 339 เรียกผู้ใหญ่ของพวกแกมารับตัวไป

กัวเผิงและคนอื่นๆ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เดิมทีพวกเขานึกว่าเรื่องนั้นจบลงไปแล้ว แต่คาดไม่ถึงเลยว่าพอตกค่ำกลับมีคนตามมาหาเรื่องถึงที่

กัวเผิงขยับเข้าไปใกล้หลิวอันผิงแล้วกระซิบเสียงเบา "อันผิง คนพวกนี้ดูท่าทางภูมิหลังไม่ธรรมดาแน่ พวกเราอย่าไปสู้กับเขาเลยจะดีกว่า" กัวเผิงกลัวว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ อีกอย่าง วัยรุ่นกลุ่มที่บุกเข้ามาในห้องส่วนตัวนี้ ดูจากการแต่งกายก็รู้ได้ทันทีว่ามาจากครอบครัวที่มีฐานะมั่งคั่ง ส่วนชายหนุ่มที่ยืนประชันหน้ากับหลิวอันผิงนั้น กัวเผิงสัมผัสได้ถึงราศีบางอย่างที่แผ่ออกมาจนรู้ได้ว่าคนคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่นอน

หลงเสี่ยวเม่ยก็ขยับเข้าไปหาหลิวอันผิงเช่นกัน "อันผิง ใกล้จะปีใหม่แล้วนะ อย่าลงไม้ลงมือกันเลยลูก" หลงเสี่ยวเม่ยไม่อยากให้หลานชายคนนี้ต้องไปต่อยตีกับใคร เมื่อก่อนตอนอยู่ที่หมู่บ้าน เธอรู้ดีว่าถ้าใครทำให้หลิวอันผิงฟิวส์ขาดขึ้นมา เขาพร้อมจะลงมือจริงๆ

หลิวอันผิงปรายตามองกัวเผิงและหลงเสี่ยวเม่ยแวบหนึ่ง เขารู้ว่าพวกท่านไม่อยากก่อเรื่อง เขายังเข้าใจความคิดและการกระทำของกัวเผิงและคนอื่นๆ เพราะในฐานะคนทำธุรกิจ ย่อมไม่มีใครอยากให้มีปัญหาตามรังควาน ทว่า ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามบุกมาหาเรื่องถึงที่ขนาดนี้ ต่อให้หลิวอันผิงจะยอมฟังคำทัดทานแค่ไหน เขาก็ต้องขอหยั่งเชิงดูหน่อยว่าชายหนุ่มตรงหน้ามีดีแค่ไหนถึงกล้ามาลองดีกับเขา

หลิวอันผิงพยักหน้าให้กัวเผิงและหลงเสี่ยวเม่ยเบาๆ "อาห้า อาภรรยา พวกอาถอยไปข้างหน้าก่อนเถอะครับ เรื่องตรงนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมจัดการเอง" พูดจบ หลิวอันผิงก็หันไปมองชายหนุ่มคนนั้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ "ดูจากหน้าตาก็ยังเด็กอยู่เลยนะ อายุแค่นี้ริอ่านออกมาแบกรับเรื่องชาวบ้านแล้วเหรอ? ไม่รู้เหมือนกันว่านายจะมีปัญญาจัดการเรื่องนี้ได้จริงหรือเปล่า ถ้าไม่มีล่ะก็ ทางที่ดีอย่ามาแกว่งเท้าหาเสี้ยนเลยจะดีกว่า เดี๋ยวจะเดือดร้อนจนตัวเหม็นไปหมด"