บทที่ 338 ทางที่ดีนายอย่าทำเป็นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!

หม่ากุ้ยหัวถลึงตาใส่โจวเฟิ่งเหมยอย่างเย็นชา พร้อมแค่นเสียงเหยียดหยาม "นังผู้หญิงโง่! เธอคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะลบความโกรธในใจฉันได้งั้นเหรอ! ฉันจะบอกให้นะ ต่อไปเธอหัดทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวบ้าง ถ้าขืนไปล่วงเกินคนใหญ่คนโตเข้าอีก ฉันจะคอยดูว่าเธอจะตายยังไง!"

โจวเฟิ่งเหมยไม่ได้ใส่ใจสายตาอันเย็นชาของหม่ากุ้ยหัวเลยแม้แต่น้อย การที่เธอเข้าหาหม่ากุ้ยหัว ไม่ใช่เพราะตัวเขา แต่เป็นเพราะตำแหน่งหน้าที่และเงินทองของเขาต่างหาก อย่างไรก็ตาม โจวเฟิ่งเหมยรู้สึกยินดีไม่น้อยที่หม่ากุ้ยหัวยอมควักเงินสองหมื่นกว่าหยวนเพื่อยุติปัญหาให้เธอ

แม้โจวเฟิ่งเหมยจะยินดี แต่ในใจของหม่ากุ้ยหัวกลับสุมไปด้วยไฟโทสะ หลังจากสลัดโจวเฟิ่งเหมยพ้นตัวไปได้ เขาก็กลับไปยังห้องทำงานที่วิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์ ในตอนนี้ ทางวิทยาลัยยังไม่ได้ปิดภาคเรียน หม่ากุ้ยหัวนั่งอยู่ในห้องทำงาน ขมวดคิ้วพลางคิดถึงเงินสองหมื่นห้าพันหยวนก้อนนั้น ยิ่งคิด หม่ากุ้ยหัวก็ยิ่งเดือดดาล

ทันใดนั้น มีเสียงเคาะประตูเครื่องดังขึ้น หม่ากุ้ยหัวแค่นเสียงตอบอย่างแรง "เข้ามา" สิ้นเสียงอนุญาต ประตูก็ถูกผลักออก นักศึกษาคนหนึ่งเดินก้าวเข้ามาในห้อง ทันทีที่หม่ากุ้ยหัวเห็นนักศึกษาคนนี้ ใบหน้าที่กำลังอมทุกข์ก็พลันคลี่คลายเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันที

"ที่แท้ก็สหายคว่างซื่อจี้นี่เอง มีธุระอะไรกับฉันงั้นเหรอ?"