บทที่ 337 ความสัมพันธ์ที่เกินจะบรรยาย

หลิวอันผิงแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา หลี่ฟูเป่ายิ่งไปกว่านั้นถึงกับต้องเอามือปิดปากลอบขำ แต่ในขณะนั้นเอง โจวเฟิ่งเหมยกลับวิ่งเข้าไปหาหม่ากุ้ยหัวและฉุดกระชากแขนเขาไว้ "ไอ้คนไม่มีหัวใจ ตอนนั้นคุณพูดว่ายังไง ขอแค่เป็นสิ่งที่ฉันต้องการ คุณจะยอมตกลงทุกอย่าง ตอนนี้คุณกลับคิดจะสลัดฉันทิ้ง คุณนึกว่าโจวเฟิ่งเหมยคนนี้รังแกได้ง่ายนักหรือไง!"

"ปล่อยมือนะ ปล่อย! มีอะไรไปคุยกันที่บ้าน อย่ามาฉุดกระชากลากถูตรงนี้" หม่ากุ้ยหัวที่ถูกโจวเฟิ่งเหมยดึงไว้เริ่มลนลาน เพราะที่นี่อยู่ใกล้กับประตูใหญ่ของวิทยาลัยวิศวกรรมศาสตร์ หากถูกพวกอาจารย์หรือนักศึกษามาเห็นเข้า หม่ากุ้ยหัวคงไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เพราะคนที่มีตาหามีแวว ย่อมดูออกทันทีว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องอย่างที่อ้าง แต่อาจจะเป็นความสัมพันธ์แบบชู้รักเสียมากกว่า

โจวเฟิ่งเหมยดึงเสื้อหม่ากุ้ยหัวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ปากก็ยังตะโกนต่อไป "ดีจริงๆ นะหม่ากุ้ยหัว ฉันก็นึกว่าตามคุณแล้วจะมีชีวิตที่ดี แต่คาดไม่ถึงเลยว่าพอเจอเรื่องแค่นิดหน่อย คุณก็ผลักฉันออกมา แถมตอนนี้ยังจะให้ฉันชดเชยเงินตั้งหลายหมื่นหยวน คุณนึกว่านังคนนี้ให้นอนด้วยง่ายๆ หรือไง!"

"หม่ากุ้ยหัว ถ้าวันนี้คุณไม่จัดการเรื่องนี้ให้ฉัน ฉันจะไปหาตำรวจเดี๋ยวนี้แหละ ในเมื่อคุณไม่ให้ฉันมีชีวิตที่ดี ฉันก็จะไม่ยอมให้คุณอยู่อย่างสงบสุขเหมือนกัน"

"หม่ากุ้ยหัว คุณรังเกียจเมียที่นอนพะงาบๆ อยู่ที่บ้านของคุณ แล้วหลอกล่อให้ฉันเข้าบ้านไปจัดการฉันต่อหน้าเมียของคุณคนนั้น เรื่องพวกนี้คุณคงไม่ลืมหรอกนะ"