บทที่ 336 ฉันอนุญาตให้แกไปแล้วหรือไง!

"อันผิง หลานปิดเทอมแล้วเหรอ?" กัวเผิงทิ้งหมากุ้ยหัวและพวกไว้ข้างหลัง วิ่งรี่เข้าไปที่รถทหาร มองดูหลิวอันผิงที่สวมเครื่องแบบทหารด้วยความตื่นเต้น ในเวลานี้ ภายในใจของเขานอกจากความตื่นเต้นแล้ว ยังรู้สึกเหลือเชื่ออีกด้วย อันผิงไปสวมเครื่องแบบทหารได้ยังไง? เขาไม่ได้ไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองหลวงหรอกเหรอ? เครื่องแบบชุดนี้ คงไม่ได้ไปซื้อมาจากที่ไหนหรอกนะ? แม้กัวเผิงจะสงสัยและคาดเดาไปต่างๆ นานาในใจ แต่รถทหารที่จอดอยู่ตรงหน้านี้ คือรถทหารของจริงแน่นอน ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริงเอาเสียเลย

หลิวอันผิงมองดูกัวเผิงแล้วยิ้มตอบ "อาห้า ลำบากอาแล้วครับ" หลี่ฟูเป่ายิ่งเหมือนเด็กขี้สงสัย เดินวนรอบตัวหลิวอันผิงอยู่พักใหญ่ แล้วก็จ้องมองรถทหารคันนั้นตาไม่กะพริบ หลิวอันผิงเห็นท่าทางเหมือนเด็กขี้สงสัยของหลี่ฟูเป่า จึงตบไหล่เขาเบาๆ "ฟูเป่า ทำไม จำฉันไม่ได้หรือยังไง"

หลี่ฟูเป่าหัวเราะหึๆ "อันผิง นายไปอยู่เมืองหลวงมาครึ่งปี ทำไมดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยล่ะ แล้วเครื่องแบบทหารชุดนี้มันคือยังไงกันแน่? นายไปเป็นทหารแล้วเหรอ?" หลิวอันผิงเพียงแค่ยิ้ม แต่ไม่ได้อธิบายอะไร

ในตอนนั้นเอง ถังเสี่ยวหมี่ก็ลงจากรถอีกฝั่งแล้ววิ่งเข้ามา เธอมองไปยังพวกหมากุ้ยหัวด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนหน้านี้ ถังเสี่ยวหมี่เจอพวกหมากุ้ยหัวยังต้องทำตัวลีบระมัดระวัง แต่ตอนนี้ เธอไม่เห็นคนอย่างหมากุ้ยหัวอยู่ในสายตาเลย ท้ายที่สุดแล้ว หลิวอันผิงสวมเครื่องแบบทหารแถมยังขับรถทหารมาถึงหงโจวด้วยตัวเอง

เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน หลิวอันผิงเดินทางลงใต้มาจากเมืองหลวงจนถึงหงโจวในวันนี้ และมุ่งตรงไปยังร้านผิงอันฟูซื่อ สาขาแรกทันที ตอนนั้นหลิวอันผิงยังไม่ได้สวมเครื่องแบบทหาร และในขณะที่หลิวอันผิงก้าวลงจากรถทหาร หลงเสี่ยวเม่ยที่เพิ่งเดินออกมาส่งลูกค้าหน้าร้านพอดีก็เห็นหลิวอันผิงเข้า ตอนนั้นหลงเสี่ยวเม่ยนึกว่าตัวเองตาฝาด แต่พอคิดว่าหลิวอันผิงน่าจะใกล้ถึงเวลาปิดเทอมกลับบ้านแล้ว จึงแน่ใจว่าเธอไม่ได้ตาฝาดไปเอง