บทที่ 73 เอาคืน

คืนนั้น

ถังเฟิ่งอิงและลูกสาวทั้งสองพักค้างคืนที่บ้านเช่าของหลิวอันผิง

หลิวอันผิงอธิบายเหตุผลที่ต้องเช่าบ้านอยู่นอกโรงเรียนให้แม่ฟัง ซึ่งถังเฟิ่งอิงก็เข้าใจและไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธออาจจะเสียดายเงิน

แต่ตอนนี้หลิวอันผิงหาเงินเข้าบ้านได้เป็นกอบเป็นกำ ค่าเช่าเดือนละสิบหยวนจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเธออีกต่อไป

บ่ายสี่โมงกว่าของวันถัดมา

ทันทีที่เลิกเรียนคาบสุดท้าย หลิวอันผิงก็รีบพุ่งตัวออกจากโรงเรียน พาแม่และพี่น้องมุ่งหน้าไปทางโรงงานปูนซีเมนต์

หลังจากอาศัยติดรถไถกลับมา ใช้เวลาเดินทางราวชั่วโมงครึ่ง

สี่ชีวิตครอบครัวหลิวก็กลับมาถึงหมู่บ้านซานสุ่ย

ชาวบ้านที่เห็นถังเฟิ่งอิงและลูกๆ นั่งรถไถกลับมา โดยมีหลิวอันผิงกระโดดลงจากรถด้วยท่าทางปกติ ต่างพากันยืนอึ้งตะลึงงัน

พอครอบครัวหลิวจ่ายค่ารถแล้วเดินกลับบ้าน

ข่าวลือก็เริ่มแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านทันที

"ไหนบอกว่าลูกชายบ้านเฟิ่งอิงโดนตำรวจจับไปไง? ทำไมดูสบายดี ไม่เห็นเป็นอะไรเลย?"

"นั่นสิ เมื่อวานฉันยังได้ยินแม่ม่ายหวังท้ายหมู่บ้านเม้าท์อยู่เลย ว่าเจ้าอันผิงทำผู้หญิงท้อง เลยโดนแจ้งความจับ"

"มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ไม่น่าเป็นไปได้นะ ฉันเห็นอันผิงมาแต่เล็กแต่น้อย เด็กมันซื่อจะตาย จะไปกล้าทำใครท้องได้ยังไง แม่ม่ายหวังมั่วหรือเปล่า?"

"พวกเอ็งนี่ก็นะ พูดจาซี้ซั้ว ระวังเจ้าอันผิงมาได้ยินเข้าเถอะ เดี๋ยวนี้มันไม่ได้หงิมๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ มือหนักเอาเรื่องอยู่"

พอมีคนทักเรื่องความมือหนักของหลิวอันผิง วงสนทนาก็เงียบกริบทันที

บางคนรีบหาข้ออ้างว่าต้องรีบไปกินข้าวเย็น แล้วชิ่งหนีไป

บางคนก็อ้างว่ายังไม่ได้ให้อาหารหมู แล้วรีบเดินเลี่ยงไป

เมื่อครอบครัวหลิวกลับถึงบ้าน เพื่อนบ้านที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็รีบมาสอบถามด้วยความเป็นห่วง "อันผิง ไม่เป็นไรนะลูก?"

"ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงค่ะ ผิงเอ๋อของฉันไม่ได้เป็นอะไรเลย เมื่อวานท่านเลขาฯ เข้าใจผิด คิดว่าลูกฉันโดนจับ จริงๆ แล้วทางตำรวจเขาแค่เชิญตัวไปช่วยงานราชการเฉยๆ ไม่ได้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายอะไรหรอกค่ะ"

ถังเฟิ่งอิงรีบอธิบายให้เพื่อนบ้านฟัง

พอได้ฟังคำชี้แจง เพื่อนบ้านก็พยักหน้าเข้าใจ "ฉันว่าแล้วเชียว เด็กดีอย่างอันผิงไม่มีทางไปก่อเรื่องหรอก"

อาจเป็นเพราะใกล้ค่ำ ถึงเวลาต้องเตรียมอาหารเย็นและทำงานบ้าน

เพื่อนบ้านจึงคุยกันได้ไม่นานก็ขอตัวกลับไป

ถังเฟิ่งอิงนึกถึงเรื่องสร้างบ้าน จึงสั่งให้หลิวไฉ่ฟางไปทำอาหารเย็น ส่วนตัวเองรีบออกไปดูความคืบหน้าของงาน

แน่นอนว่าหลิวอันผิงก็ตามแม่ไปด้วย

เมื่อคืน

ถังเฟิ่งอิงเล่าให้หลิวอันผิงฟังว่า

การเตรียมพื้นที่สร้างบ้านเกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว ถึงแม้จะยังไม่ได้เริ่มลงมือสร้างจริง แต่เธอกลัวว่าคนบ้านใหญ่จะมาป่วนหรือทำลายข้าวของ

"แม่ครับ ทั้งหมดนี่พวกแม่ทำกันเองเลยเหรอครับ?"

หลิวอันผิงมองดูที่ดินผืนใหญ่ที่เคยรกร้างเต็มไปด้วยพงหญ้าและก้อนหิน บัดนี้ถูกถางจนโล่งเตียนสะอาดสะอ้าน เขาอดรู้สึกสงสารแม่และพี่น้องไม่ได้

ที่ดินผืนนี้ หลิวอันผิงขอให้เลขาฯ หลิวต้งอนุมัติให้ก่อนจะปิดเทอม

เนื้อที่กว้างขวางถึงสามไร่จีน

ปกติแล้วชาวบ้านทั่วไปขอที่ดินปลูกบ้านได้เต็มที่แค่หนึ่งไร่ แต่หลิวอันผิงยอมจ่ายเงินใต้โต๊ะร้อยหยวน เพื่อให้ได้ที่ผืนใหญ่ขนาดนี้

เพราะเขารู้ดีว่า ในอนาคตอีกหลายสิบปีข้างหน้า ที่ดินปลูกบ้านต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้ง่ายๆ สู้ตัดใจเอาที่ผืนใหญ่ไว้ก่อนดีกว่า

ถังเฟิ่งอิงยิ้มตอบ "ทำงานแค่นี้ไม่เหนื่อยหรอกลูก ยิ่งทำให้บ้านตัวเอง ยิ่งมีแรง"

หลิวอันผิงรู้ดีว่าแม่กลัวเปลืองเงินจ้างคนงาน

ที่ดินกว้างขนาดนี้ แค่คิดภาพตอนถางหญ้าขนหิน ก็รู้แล้วว่าต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาด

ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังเดินตรวจดูที่ดิน

ทางฝั่งบ้านใหญ่ตระกูลหลิว พอรู้ข่าวว่าหลิวอันผิงกลับมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ทุกคนต่างตกใจจนหน้าถอดสี

"ไอ้เด็กเวรนั่นไหนบอกว่าโดนจับไปแล้วไง? ทำไมถึงไม่เป็นไรเลย?" หลิวลั่วเซิงถามพ่อด้วยความตกใจ แววตาฉายความหวาดกลัว

เมื่อก่อนเขาเคยรังแกทุบตีหลิวอันผิงได้ตามใจชอบ แต่ตอนนี้หลิวอันผิงนอกจากจะรวยแล้ว ยังกล้าลงมือกับเขา

พอนึกถึงตอนที่ตัวเองและพี่รองโดนหลิวอันผิงอัด หลิวลั่วเซิงก็เริ่มขยาด

จ้าวเยว่เอ๋อที่ถือตะหลิวอยู่ในมือ ก็มีสีหน้ากังวลไม่แพ้กัน "พ่อ... ไอ้เด็กเวรนั่นไม่โดนจับ แถมยังรีบกลับมาวันนี้ สงสัยมันกะจะมาหนุนหลังนังตัวซวยถังเฟิ่งอิงแน่ พ่ออย่าไปกลัวมันนะ พ่อเป็นปู่แท้ๆ ของมัน มันไม่กล้าทำอะไรพ่อหรอก!"

ที่จ้าวเยว่เอ๋อพูดแบบนี้

จริงๆ แล้วเธอกลัวว่าพ่อสามีจะหลุดปากบอกหลิวอันผิงว่าเธอเป็นคนยุให้ไปยึดบ้านถังเฟิ่งอิง

หลิวเม่าเหวินนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ

เขากลัวหลิวอันผิงจะมาเล่นงานเขาจริงๆ

จากเหตุการณ์ที่ผ่านมา เขาดูออกว่าถ้าหลิวอันผิงโมโหขึ้นมาจริงๆ การลงมือกับปู่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

คืนนั้น

คนในบ้านใหญ่ตระกูลหลิวไม่มีใครข่มตานอนหลับได้สนิท

ตรงข้ามกับครอบครัวของหลิวอันผิง ที่หลับสนิทอย่างมีความสุข

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

หลิวอันผิงตื่นแต่เช้า อาศัยจังหวะที่ถังเฟิ่งอิงออกไปไขน้ำเข้านา ยื่นไม้ท่อนหนึ่งใส่มือพี่สาวและน้องสาว

สองพี่น้องเห็นไม้ในมือก็รู้ทันทีว่าหลิวอันผิงคิดจะทำอะไร

ทั้งคู่มองหน้ากัน อ้าปากจะพูดแต่ถูกหลิวอันผิงดักคอไว้ก่อน

"การที่พี่กับน้องกล้าถือมีดสู้ แสดงว่าพวกเราเลิกอ่อนแอแล้ว เพราะฉะนั้น ต่อไปนี้ถ้าผมไม่อยู่บ้าน ผมหวังว่าพี่กับน้องจะปกป้องแม่และปกป้องตัวเองได้ เรื่องเมื่อวันก่อนที่แม่กับพวกพี่โดนรังแก ไม่ว่าจะยังไง วันนี้เราต้องไปเอาคืน"

พูดจบ หลิวอันผิงก็เดินนำออกไปนอกบ้าน

สองพี่น้องมองหน้ากันอีกครั้ง สุดท้ายก็พยักหน้าอย่างมุ่งมั่น กำไม้ในมือแน่น แล้วเดินตามหลิวอันผิงมุ่งหน้าไปยังบ้านใหญ่

เมื่อสามพี่น้องตระกูลหลิวเดินเรียงหน้ากระดานด้วยท่าทางขึงขังผ่านกลางหมู่บ้าน ชาวบ้านก็เดาได้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ข่าวแพร่สะพัดปากต่อปากอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก ชาวบ้านจำนวนมากก็ไปรวมตัวกันมุงดูอยู่ที่หน้าบ้านใหญ่

เวลานี้ สามพี่น้องกำลังยืนประจันหน้ากับคนบ้านใหญ่

หลิวเม่าเหวินยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องโถง มองดูสามพี่น้องและไม้ในมือของสองสาวด้วยความหวาดหวั่น กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

หลิวชุนเซิงชี้หน้าด่าลูกๆ เสียงดังลั่น "ไอ้พวกเนรคุณ! พวกแกจะทำอะไร!"

"พ่อ... หุบปากไปซะ! วันนี้พวกเราไม่ได้มาหาพ่อ แต่มาหาเขา!"

หลิวอันผิงขมวดคิ้ว ชี้ไปที่หลิวเม่าเหวิน แล้วตวัดสายตามองหลิวชุนเซิงด้วยความโกรธเคืองจนถึงขีดสุด

หลิวเม่าเหวินโดนชี้หน้า แม้ในใจจะกลัว แต่ก็ต้องแข็งใจก้าวออกมาข้างหน้า ตวาดเสียงดังข่มขวัญ "ทำไม! ไอ้หลานเวร แกกล้าตีฉันเรอะ! มาสิ! ตีเลย! ฉันยืนให้ตีอยู่นี่ อยากรู้เหมือนกันว่าตระกูลหลิวให้กำเนิดไอ้ชาติชั่วที่กล้าตีปู่ตัวเองออกมาได้ยังไง!"

หลิวอันผิงแค่นหัวเราะเย็นชา

หันไปมองพี่สาวและน้องสาว

"วันก่อนมันตีพวกพี่ยังไง วันนี้ตีคืนไปอย่างนั้น มีผมอยู่ตรงนี้ ใครหน้าไหนก็ทำอะไรพวกพี่ไม่ได้!"