บทที่ 72 ยกภูเขาออกจากอก

ไม่มีใครคาดคิดว่า สองพี่น้องหลิวไฉ่ฟางที่เคยอ่อนแอขี้ขลาด จะกล้าถือมีดลุกขึ้นมาต่อกรกับคนบ้านใหญ่

โดยเฉพาะหลิวไฉ่เสีย

ถึงขั้นกล้ากวัดแกว่งมีดทำครัวหมายจะฟันปู่ตัวเองอย่างหลิวเม่าเหวิน

ท่ามกลางเสียงเกลี้ยกล่อมของเพื่อนบ้าน และความหวาดกลัวว่าจะโดนฟันจริงๆ หลิวเม่าเหวินและพรรคพวกจึงต้องรีบเผ่นหนีออกจากบ้านถังเฟิ่งอิงอย่างน่าอนาถ

ทิ้งไว้เพียงหลิวชุนเซิงที่ยืนทื่ออยู่ตรงนั้น มองดูลูกสาวทั้งสองด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก เป็นเวลานานกว่าจะขยับตัวได้

ถังเฟิ่งอิงยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง

นอกจากตอนแรกที่เห็นลูกสาวคนเล็กถือมีดออกมาแล้วอุทานด้วยความตกใจ เธอก็ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกมาตลอด

เธอคาดไม่ถึงจริงๆ

ลูกสาวคนเล็กกล้าถือมีดสู้กับคนบ้านใหญ่ อาจจะเป็นเพราะเคยโดนพี่ชายยุให้สู้คน แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือลูกสาวคนโตก็กล้าถือมีดออกมาสู้ด้วย เรื่องนี้เกินความคาดหมายของเธอไปมาก

จนกระทั่งคนบ้านใหญ่หนีหายไปหมดแล้ว และได้ยินเสียงเรียกของหลิวไฉ่เสีย เธอถึงได้คืนสติ ร้องเรียกด้วยความตกใจ "ไฉ่ฟาง ไฉ่เสีย ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"แม่..."

สองพี่น้องทิ้งมีดลงพื้น โผเข้ากอดแม่

ทันใดนั้น น้ำตาก็พรั่งพรูออกมาไม่หยุด

ความคับแค้นใจที่อัดอั้นมานานระเบิดออกมาในวินาทีนี้

และในวินาทีนี้เอง พวกเธอถึงได้ตระหนักว่า การที่ในบ้านไม่มีผู้ชายที่เป็นเสาหลักคอยคุ้มครอง มันน่าเศร้าและน่าเวทนาเพียงใด

ส่วนหลิวชุนเซิง...

ถูกลบออกจากสารบบความคิดของพวกเธอไปนานแล้ว

มีเพียงหลิวอันผิง ลูกชาย น้องชาย และพี่ชายคนนี้เท่านั้น ที่เป็นลูกผู้ชายตัวจริงของบ้านหลังนี้

เพื่อนบ้านมองดูสามแม่ลูกกอดคอกันร้องไห้ พลางถอนหายใจ แล้วหันไปมองหลิวชุนเซิงที่ยืนเหม่อลอยอยู่

"ชุนเซิง เอ็งมันไม่สมควรเป็นผัว และยิ่งไม่สมควรเป็นพ่อคน"

"ลูกเมียโดนรังแกขนาดนี้ เอ็งกลับยืนมองเฉยๆ ใจเอ็งมันทำด้วยอะไร"

"เฟิ่งอิงเป็นผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ เอ็งกลับไม่รู้จักรักษาไว้ เฮ้อ..."

"ลูกๆ เอ็งก็น่ารัก น่าเสียดายจริงๆ ที่มีพ่อแบบนี้..."

คำตำหนิติเตียนของเพื่อนบ้านรุมเร้าเข้ามา จนหลิวชุนเซิงก้มหน้าด้วยความละอาย ทนยืนอยู่ต่อไปไม่ไหว ต้องเดินก้มหน้าหนีออกจากลานบ้านไปเงียบๆ

เรื่องที่จะไปดูหลิวอันผิงที่อำเภอ ดูเหมือนจะลืมไปเสียสนิท หรือไม่ก็คงไม่มีหน้าจะไปแล้ว

หลังจากร้องไห้จนพอใจ สามแม่ลูกถังเฟิ่งอิงได้รับคำปลอบโยนจากเพื่อนบ้าน จนเริ่มตั้งสติได้ และนึกถึงเรื่องของหลิวอันผิงขึ้นมา

ถังเฟิ่งอิงปาดน้ำตา สีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล "ทำยังไงดี... ทำยังไงดี ถ้าผิงเอ๋อเป็นอะไรไป แม่คงอยู่ไม่ได้"

"แม่คะ เราไปที่อำเภอกันเถอะ ไปดูให้รู้เรื่องว่าน้องโดนจับเรื่องอะไร ถ้าต้องเสียค่าปรับ เราก็ยอมจ่าย ถ้า..."

หลิวไฉ่ฟางกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ

เธอกลัวว่าน้องชายจะไปก่อเรื่องจนโดนจับจริงๆ

เพราะน้องชายเปลี่ยนไปมาก จากคนขี้ขลาดกลายเป็นคนใจกล้าบ้าบิ่น จนเธอที่เป็นพี่สาวยังตามไม่ทัน

เธอกลัวว่าหลิวอันผิงจะวู่วามไปทำร้ายใครเข้า จนต้องโดนตำรวจจับ

ข้อเสนอของหลิวไฉ่ฟาง ได้รับการพยักหน้าเห็นด้วยจากหลิวไฉ่เสียทันที

ถังเฟิ่งอิงเห็นว่าไม่มีทางเลือกอื่น จึงตกลงตามนั้น

หลังจากขอบคุณเพื่อนบ้าน หลิวไฉ่ฟางก็เข็นจักรยานคันที่ทิ้งไว้ที่บ้านออกมา พาแม่และน้องสาวซ้อนท้ายมุ่งหน้าไปยังคอมมูน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

สามแม่ลูกมาถึงคอมมูน ฝากรถจักรยานไว้ที่บ้านเพื่อนของหลิวอันผิง แล้วอาศัยรถไถเดินทางต่อไปยังตัวอำเภอ

อีกชั่วโมงกว่าผ่านไป

ในที่สุดสามแม่ลูกก็มาถึงตัวอำเภอ หลังจากถามทางและเสียเวลาเดินหาอยู่พักใหญ่ ก็มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าสถานีตำรวจ

ยามหน้าประตูเห็นหญิงชาวบ้านกับเด็กสาวสองคนเดินวนเวียนอยู่หน้าสถานีตำรวจร่วมสิบนาที ก็อดสงสัยไม่ได้ "สหาย มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

"มีค่ะ มีธุระ ลูกชายฉันโดนพวกคุณจับมา ฉันเลยอยากมาเยี่ยมลูกค่ะ" ถังเฟิ่งอิงตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

พูดจาตะกุกตะกัก ไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดยังไง

ยามขมวดคิ้ว

อ๋อ ลูกชายก่อเรื่องเลยโดนจับมานี่เอง

สมน้ำหน้า ไม่สั่งสอนลูกให้ดี โตมาก็เป็นภาระสังคม

ยามเข้าใจว่าลูกชายของถังเฟิ่งอิงทำผิดกฎหมาย สีหน้าจึงเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง ถามเสียงแข็ง "ลูกชายคุณทำความผิดอะไรมา!"

"ฉัน... ฉัน... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าลูกชายทำผิดอะไร" ถังเฟิ่งอิงอึกอัก

เธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าลูกชายทำผิดอะไร

เธอรู้แค่ว่าเลขาฯ หลิวต้งบอกว่าลูกชายโดนจับเข้าสถานีตำรวจ

ยามขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม "ไม่รู้ว่าทำผิดอะไร แล้วมาทำไมที่นี่ เจ้าของคดีเขาไม่ได้แจ้งให้ทราบหรือไง!"

สามแม่ลูกถังเฟิ่งอิงยืนงง

เจ้าของคดี?

ไม่มีนี่นา ไม่เห็นมีใครมาแจ้งอะไรเลย

หลิวไฉ่เสียรวบรวมความกล้า ถามออกไป

"คุณน้าตำรวจคะ พี่ชายหนูชื่อหลิวอันผิง เป็นนักเรียนชั้น ม.6 โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง เลขาฯ หมู่บ้านหนูกลับมาบอกตอนเที่ยงว่า พี่ชายหนูโดนจับมาที่นี่เมื่อเช้า หนูแค่อยากถามว่า พวกเราขอเจอพี่ชายได้ไหมคะ?"

ยามมองหลิวไฉ่เสียแวบหนึ่ง

รู้สึกว่าเด็กคนนี้พูดจารู้เรื่องกว่าแม่เยอะ

แต่ทันใดนั้น

สีหน้าของยามก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

หลิวอันผิง?

นักเรียนโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง?

หรือจะเป็นนักเรียนคนนั้นที่ท่านผู้กำกับสั่งให้ไปเชิญตัวมา?

ทันใดนั้น ท่าทีของยามก็เปลี่ยนจากหลังมือเป็นหน้ามือ กลับมาสุภาพนอบน้อมเหมือนเดิม "อ๋อ... ที่แท้ก็เป็นครอบครัวของนักเรียนหลิวอันผิงนี่เอง เข้าใจผิดกันใหญ่แล้วครับ เข้าใจผิดแล้ว"

สามแม่ลูกถังเฟิ่งอิงยืนงงเป็นไก่ตาแตกอีกรอบ

เกิดอะไรขึ้น?

ยามเห็นสามแม่ลูกทำหน้าเอ๋อ ก็รีบอธิบาย

"โทษผมเองแหละครับ แล้วก็โทษพวกคุณด้วย ผมไม่ได้ถามให้ละเอียด พวกคุณก็พูดไม่เคลียร์ เลยเข้าใจผิดกันไปใหญ่ นักเรียนหลิวอันผิงจากโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งที่พวกคุณพูดถึง ไม่ได้โดนจับนะครับ แต่ทางเราเชิญตัวมาช่วยสืบคดี แต่ถ้าพวกคุณอยากเจอเขาตอนนี้ ต้องไปที่โรงเรียนนะครับ..."

หลังจากได้รับคำอธิบายอย่างละเอียด

สามแม่ลูกถังเฟิ่งอิงถึงได้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

ทันใดนั้น ทั้งสามก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ภูเขาที่ทับอกอยู่ถูกยกออกไปในพริบตา

หลังจากขอบคุณยาม ทั้งสามก็รีบมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง

ไม่นานนัก

สามแม่ลูกก็ได้เจอหลิวอันผิงที่เดินออกมาจากโรงเรียนพอดี

หลิวอันผิงแปลกใจมากที่เห็นแม่และพี่น้องมาที่อำเภอในเวลานี้ "แม่ มากันได้ยังไงครับเนี่ย?"

ถังเฟิ่งอิงเห็นลูกชายปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ความกังวลที่เหลืออยู่ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

หลิวไฉ่เสียกระโดดเข้ามาเกาะแขนพี่ชาย เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

รวมถึงเรื่องที่คนบ้านใหญ่บุกมาอาละวาดที่บ้านด้วย

หลิวอันผิงฟังแล้วคิ้วขมวดมุ่น

"แม่ พี่ ไฉ่เสีย วันนี้อย่าเพิ่งกลับเลยครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมเรียนเสร็จแล้ว ผมจะกลับบ้านพร้อมทุกคนเอง"

เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ที่บ้าน หลิวอันผิงต้องกลับไปจัดการ

พอดีพรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์

เมื่อก่อนเพราะกลัวเปลืองเงิน เขาเลยกลับบ้านแค่เดือนละครั้ง

แต่ตอนนี้เขามีเงินแล้ว ขอแค่มีเวลาและโอกาส เขากลับบ้านได้เสมอ

ยิ่งไปกว่านั้น

ที่บ้านเกิดเรื่องแบบนี้ หลิวอันผิงต้องกลับไปทวงความยุติธรรมคืนให้แม่และพี่น้อง

ต่อให้หลิวเม่าเหวินจะเป็นปู่แท้ๆ แต่ครั้งนี้ หลิวอันผิงตัดสินใจแล้วว่าจะต้องคิดบัญชีกับคนบ้านใหญ่ให้สาสม