บทที่ 75 ยุติการรับซื้อเห็ด

เสียงตบหน้าดังฉาดใหญ่ทำเอาทุกคนในที่นั้นยืนอึ้ง

แม้แต่คนบ้านใหญ่เองก็ตะลึงงันไปตามๆ กัน

พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่า ฝั่งหลิวอันผิงจะกล้าลงไม้ลงมือกับหลิวเม่าเหวินจริงๆ แถมยังกล้าตบหน้าปู่แท้ๆ ต่อหน้าชาวบ้านที่มุงดูกันแน่นขนัด

เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว กระแทกเข้าไปในจิตใจของทุกคน

วินาทีนั้น

พวกเขาก็ได้ตระหนักความจริง

ครอบครัวหลิวอันผิงไม่ใช่คนอ่อนแอที่ยอมให้รังแกง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว

ขนาดหลิวไฉ่เสียยังกล้าตบหน้าหลิวเม่าเหวิน นั่นยิ่งตอกย้ำให้พวกเขารู้ว่า ขืนยังกล้าไปรังแกครอบครัวหลิวอันผิงอีก ครั้งหน้าคนที่โดนตบอาจจะเป็นพวกเขาเองก็ได้

"นังเด็กไร้ค่ากล้าตบกูเหรอ?!! กูจะตีมึงให้ตาย!"

หลิวเม่าเหวินที่โดนหลานสาวตบหน้าจนชาไปทั้งแถบ โกรธจนเลือดขึ้นหน้า เงื้อมือหมายจะตบสวนหลิวไฉ่เสียให้คว่ำ

หลิวอันผิงแค่นเสียงเย็นชา "กล้าตบก็ลองดูสิ!"

เสียงขู่ของหลิวอันผิงทำเอาหลิวเม่าเหวินที่กำลังเดือดดาลชะงักกึก

ฝ่ามือที่เงื้อค้างไว้ ไม่กล้าฟาดลงไป

เขาอาจจะไม่กลัวหลิวไฉ่เสีย แต่ความหวาดกลัวที่มีต่อหลิวอันผิงนั้นฝังรากลึกไปแล้ว

ตั้งแต่คราวก่อนที่คนบ้านใหญ่จะยัดเยียดขายเห็ดให้ แล้วโดนหลิวอันผิงตอกกลับอย่างเจ็บแสบ เขาก็รู้แล้วว่าหลานชายคนโตที่เคยหัวอ่อนว่านอนสอนง่ายคนนั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว

แถมเขายังเห็นกับตาตอนที่หลิวอันผิงอัดหลิวเซี่ยเซิงลูกชายคนรองและเมียจนน่วม

และวันนี้

หลิวอันผิงกล้าประกาศตัดญาติขาดมิตรต่อหน้าธารกำนัล เขายิ่งมั่นใจว่า ถ้าขืนเขากล้าลงมือ หลิวอันผิงคงอัดเขาจนฟันร่วงหมดปากแน่ๆ

หลิวเม่าเหวินเริ่มใจฝ่อ

หลิวเม่าเหวินผู้เคยยิ่งใหญ่กดขี่ครอบครัวหลิวอันผิงมาตลอด ในเวลานี้กลับยืนตัวสั่นงันงก ฝ่ามือที่เงื้อค้างไว้ค่อยๆ ลดลงอย่างคนพ่ายแพ้

หลิวอันผิงแค่นเสียงในลำคออีกครั้ง กวาดสายตามองคนบ้านใหญ่ทีละคน

"นับจากวันนี้ไป ถ้าใครหน้าไหนกล้ามาหาเรื่องแม่ พี่สาว หรือน้องสาวผมถึงบ้านอีก อย่าหวังว่าจะจบแค่โดนตบหน้าเหมือนวันนี้" หลิวอันผิงพูดจบ สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่จ้าวเยว่เอ๋อ

เขาชี้นิ้วไปที่จ้าวเยว่เอ๋อที่กำลังพยายามหลบหลังสามี "โดยเฉพาะคุณ! อย่าคิดว่าผมไม่รู้ เรื่องร้ายๆ ที่เกิดขึ้น เบื้องหลังมีคุณคอยบงการทั้งนั้น! จำไว้ คุณไม่ใช่อาสะใภ้รองของผมอีกต่อไป เมื่อก่อนผมอาจจะไว้หน้าบ้าง แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีก ฮึ!"

จ้าวเยว่เอ๋อหดคอหนี แม้ในใจจะเจ็บแค้น แต่เธอก็ฉลาดพอตัว

เวลานี้เธอไม่กล้าไปงัดข้อกับหลิวอันผิงตรงๆ หรอก

เธอถนัดแต่หลบอยู่ข้างหลัง ยุยงคนอื่นในบ้านใหญ่ให้ไปหาเรื่องครอบครัวหลิวอันผิงมากกว่า

ส่วนในอนาคต เธอจะกล้ารังแกครอบครัวหลิวอันผิงอีกไหม ก็คงต้องรอดูกันต่อไป

แต่วันนี้ หลิวอันผิงตั้งใจจะเชือดไก่ให้ลิงดู ขู่จ้าวเยว่เอ๋อให้รู้สำนึกว่า ถ้ากล้ามาแหยมกับครอบครัวเขาอีก จะไม่มีวันได้อยู่อย่างเป็นสุขแน่

หลังประกาศคำเตือนจบ

หลิวอันผิงก็พาพี่สาวและน้องสาวเดินจากไป

ชาวบ้านที่มุงดูต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หันไปมองคนบ้านใหญ่ แล้วส่ายหน้าถอนหายใจ "ครอบครัวดีๆ อยู่กันสงบๆ ไม่ชอบ ดันหาเรื่องให้บ้านแตกสาแหรกขาด สมน้ำหน้าบ้านหลิวเม่าเหวินแล้ว!"

"นั่นสิ สามแม่ลูกบ้านเฟิ่งอิงขยันขันแข็งจะตาย โดนบีบคั้นขนาดนี้ ไม่แปลกหรอกที่เจ้าอันผิงจะหมดความอดทน"

"ถ้าเป็นฉันนะ คว้ามีดไล่ฟันพวกมันไปนานแล้ว ไม่ทนมาจนป่านนี้หรอก"

สามพี่น้องกลับถึงบ้าน มองหน้ากันแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ

หลิวไฉ่เสียหัวเราะเสียงดังที่สุด แววตาที่เคยหม่นหมองตอนนี้สดใสเป็นประกาย

ถังเฟิ่งอิงกลับมาได้ยินชาวบ้านนินทา พอเห็นลูกๆ หัวเราะมีความสุข เธอก็ยิ้มทั้งน้ำตา

หลิวอันผิงไม่ได้พูดอะไร

เขารู้ดีว่าแม่เก็บความทุกข์ไว้ในใจแต่ไม่กล้าพูดออกมา

และเขาก็รู้นิสัยแม่ดีที่สุด

หลังมื้อเช้า

หลิวไฉ่ฟางปั่นจักรยานออกไปรับซื้อเห็ด

ช่วงนี้เห็ดเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ

ในหมู่บ้านซานสุ่ยเอง วันหนึ่งเก็บได้แค่ร้อยกว่าจิน

หลิวอันผิงรู้ว่าฤดูเห็ดสนใกล้จะหมดแล้ว ถ้าอยากได้เยอะๆ คงต้องรอถึงปลายฤดูใบไม้ร่วงโน่นเลย

โชคดีที่ทางฝั่งหมู่บ้านเหอตง หลี่ฝูเป่าระดมคนในหมู่บ้านขึ้นเขาไปเก็บเห็ด ทำให้ได้ยอดวันละสี่ห้าพันจิน พอที่จะส่งให้ผู้อำนวยการหลี่ได้ตามต้องการ

แต่เพราะคนแห่กันไปเก็บเห็ดเยอะเกินไป ทำให้มีคนในคอมมูนเริ่มอิจฉาตาร้อน

เมื่อคืนก่อน

ตอนที่สามแม่ลูกไปหาหลิวอันผิงที่อำเภอ หลิวไฉ่ฟางได้เล่าเรื่องนี้ให้น้องชายฟัง

สองสามวันมานี้ เพราะหลี่ฝูเป่าเกณฑ์คนไปเก็บเห็ดกันเยอะมาก เรื่องเลยแดงไปถึงหูคนในคอมมูน มีข่าวลือหนาหูว่าจะจับหลิวไฉ่ฟางกับหลี่ฝูเป่าในข้อหา 'เก็งกำไรปั่นป่วนตลาด'

ข่าวลือนี้ทำเอาทั้งสองครอบครัวขวัญหนีดีฝ่อ ทำอะไรไม่ถูก

แต่ทว่า...

ข่าวลือนั้นจู่ๆ ก็เงียบหายไปดื้อๆ ราวกับลมพัดผ่าน ไร้ร่องรอย

แต่ถึงอย่างนั้น หลิวไฉ่ฟางและหลี่ฝูเป่าก็ยังอกสั่นขวัญแขวนกันอยู่สองวันเต็มๆ

หลิวอันผิงนึกถึงเรื่องนี้

ในใจเขารู้ดี

ข่าวลือน่าจะถูกทางคอมมูนสั่งระงับไว้

ตามที่เลขาฯ หลิวต้งเคยบอก ทางอำเภอกำลังจะจัด 'การประเมินผลการแก้จนครั้งใหญ่' เรื่องนี้เลยคงถูกปัดตกไป

วันนี้

หลิวอันผิงอยู่ติดบ้านตลอด

เรื่องเห็ดปล่อยให้พี่สาวจัดการ ส่วนเขาช่วยแม่ดูเรื่องสร้างบ้าน

จริงๆ แล้วงานสร้างบ้านเตรียมการไว้เกือบเสร็จแล้ว หลิวอันผิงแทบไม่ต้องทำอะไร นอกจากช่วยคิดบัญชีนิดหน่อย

เช้าวันรุ่งขึ้น ครอบครัวหลิวอันผิงมารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาที่ที่ดินผืนใหม่

ไก่ตัวผู้ตัวใหญ่ที่ซื้อมาหลายหยวน ต้องจบชีวิตลงท่ามกลางเสียงประทัดดังสนั่น

"น้องเฟิ่งอิง ยินดีด้วยนะจ๊ะ"

"น้องเฟิ่งอิง วันนี้ต้องฉลองกันหน่อยนะ ไม่งั้นเสียดายแย่ งานมงคลทั้งที"

เสียงประทัดดังขึ้น เป็นสัญญาณแห่งความสิริมงคล

เพื่อนบ้านที่สนิทสนมต่างมาช่วยงาน แม้แต่คนบ้าน 'หลิวเม่าอู่' (ปู่อีกสายหนึ่ง) ที่ไม่ได้เชิญ ก็ส่งคนมาช่วยด้วย

ในยุคสมัยนี้ และในสังคมชนบท

การขุดหลุมลงเสาบ้านมักอาศัยแรงงานญาติพี่น้องและเพื่อนบ้าน ไม่ต้องจ้างวาน แค่เลี้ยงข้าวปลาอาหารให้อิ่มหนำสำราญก็พอ

หลิวอันผิงทุ่มทุนไม่อั้น ซื้อเนื้อสัตว์มาเพียบ แถมยังยอมจ่ายแพงเพื่อแลกคูปองเนื้อสัตว์มาเพิ่มอีก

ถังเฟิ่งอิงแม้จะเสียดายเงิน แต่ก็ยิ้มแก้มปริตั้งแต่เช้ายันเที่ยง

หลังมื้อเที่ยงอันอุดมสมบูรณ์ บ่ายสามโมง หลิวไฉ่ฟางก็ปั่นจักรยานไปส่งหลิวอันผิงที่คอมมูน

"พี่ครับ เรื่องรับซื้อเห็ด ทำอีกสักสามสี่วันก็พอแล้วนะครับ ผมได้ข่าวว่าการประเมินผลการแก้จนใกล้จะจบแล้ว เดี๋ยวพวกคนขี้อิจฉามันจะหาเรื่องเอาได้"

พอถึงคอมมูน หลิวอันผิงกำชับพี่สาวอีกครั้ง

หลิวไฉ่ฟางถอนหายใจเบาๆ "อันผิง รายได้ดีขนาดนี้ จะเลิกทำก็น่าเสียดายนะ ถึงเห็ดจะเริ่มน้อยลง แต่ถ้าขยันหน่อย วันนึงก็ยังหาได้เยอะอยู่นะ"

หลิวอันผิงยิ้มบางๆ เข้าใจดีว่าพี่สาวเสียดายรายได้

แต่สถานการณ์มันบังคับ หลิวอันผิงจำต้องสั่งยุติการรับซื้อเห็ด เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม