บทที่ 76 ฟ้าหลังฝน

ยามเย็น

หลิวอันผิงกลับมาถึงตัวอำเภอ ถึงบ้านเช่าของเขา

"หลิวอันผิง สองวันมานี้คุณหายไปไหนมาคะ?"

ทันทีที่หลิวอันผิงเปิดประตูบ้าน เสียงเหอเหม่ยจวนก็ลอยมาจากไม่ไกล

หลิวอันผิงหันไปมองเธอแล้วยิ้มตอบ "กลับบ้านช่วงสุดสัปดาห์น่ะครับ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

เหอเหม่ยจวนขมวดคิ้ว รู้สึกไม่ชอบใจคำตอบแบบขอไปทีของหลิวอันผิงเลยสักนิด

เธออุตส่าห์สวยหยาดเยิ้มขนาดนี้ ทำไมทุกครั้งที่เจอกัน เขาถึงทำเหมือนมองไม่เห็นความสวยของเธอ

ครั้งก่อนตอนอยู่บ้านเขา เธออุตส่าห์แสดงออกชัดเจนขนาดนั้น เขายังไม่...

พอนึกถึงคืนนั้นที่เธอไปขอร้องให้หลิวอันผิงช่วย ใบหน้าเหอเหม่ยจวนก็แดงซ่านด้วยความเขินอาย

"หลิวอันผิง ขอเข้าไปคุยในบ้านหน่อยได้ไหมคะ?"

ยังไม่ทันที่หลิวอันผิงจะตอบรับ เหอเหม่ยจวนก็เดินดุ่มๆ เข้าไปในบ้านของเขาราวกับเป็นเจ้าของบ้าน

เล่นเอาหลิวอันผิงยืนงงเป็นไก่ตาแตก

เขาเกาจมูกเบาๆ หัวเราะในลำคอ แล้วเดินตามเข้าไป

หลังจากเชิญเหอเหม่ยจวนนั่งและรินน้ำให้แล้ว หลิวอันผิงก็เข้าเรื่อง "มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะครับ ถ้าช่วยได้ผมก็จะช่วย แต่ถ้าเกินกำลังก็อย่าว่ากันนะ"

ครั้งก่อน เหอเหม่ยจวนมาขอให้เขาช่วยคุยกับเจ้าหน้าบาก

หลิวอันผิงยอมช่วยเพราะมีจุดประสงค์แอบแฝง

แต่ถ้าเป็นเรื่องอื่น เขาตั้งใจว่าจะพยายามไม่ข้องแวะกับเหอเหม่ยจวนให้มากนัก

เพราะอะไรน่ะหรือ

เพราะเขากำลังวางแผนจะซื้อบ้านเก่าตระกูลเหอ ขืนเหอเหม่ยจวนรู้ว่าใต้ถุนบ้านมีสมบัติล้ำค่าฝังอยู่เพียบ ต่อให้ซื้อสำเร็จแล้ว เขาก็คงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเวลาเจอเธอ

อีกอย่าง

พอนึกถึงข่าวลือในชาติที่แล้ว

หลิวอันผิงรู้ดีว่า ต่อให้เหอเหม่ยจวนครอบครองสมบัติมหาศาล แต่ถ้าขาดเล่ห์เหลี่ยมและบารมี ในยุคสมัยนี้ เธอไม่มีทางรักษาสมบัติไว้ได้แน่ อย่าว่าแต่จะก้าวขึ้นมาเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของอำเภอเลย แค่ยืนหยัดให้รอดก็ยากแล้ว

ดังนั้น หลิวอันผิงจึงตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะยุ่งเกี่ยวกับเธอน้อยที่สุด

เหอเหม่ยจวนเห็นหลิวอันผิงพูดตรงไปตรงมา

ก็ยิ้มแล้วพูดว่า

"หลิวอันผิง ฉันได้ยินมาว่าคุณรวยมาก"

หลิวอันผิงขมวดคิ้ว

ฉันรวยเหรอ?

ดูสภาพฉันตอนนี้สิ ตรงไหนที่ดูเหมือนคนรวย

เสื้อผ้ายังมีรอยปะชุนอยู่เลย มองมุมไหนก็เหมือนยาจกชัดๆ

ทันใดนั้น หลิวอันผิงเปลี่ยนสีหน้าเคร่งขรึม "คุณสืบประวัติผมเหรอ?"

"หลิวอันผิง อย่าเพิ่งตกใจ ฉันไม่ได้สืบประวัติคุณนะ จริงๆ สาบานได้เลย"

เหอเหม่ยจวนเห็นหลิวอันผิงหน้าเปลี่ยนสี ก็รีบปฏิเสธพัลวัน

หลิวอันผิงไม่พูดอะไร แต่สายตาจ้องเหอเหม่ยจวนเขม็งจนเธอเริ่มลนลาน

คนอย่างเขารู้จักมักจี่กับนักเลงอย่างเจ้าหน้าบาก ต้องเป็นคนโหดเหี้ยมแน่

ถึงจะเป็นแค่เด็กมัธยม แต่รู้จักซ่อนคมไว้มิดชิด

ถ้าไม่บังเอิญเห็นเขาพาสาวๆ สามคนมาพักที่นี่เมื่อสองวันก่อน แล้วบังเอิญไปเจอพี่สาวเขาขายเห็ดที่ร้านอาหารรัฐเมื่อวาน ฉันก็คงไม่รู้ว่าเขารวย

สายตาคมกริบของหลิวอันผิงทำให้เหอเหม่ยจวนประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก

เหอเหม่ยจวนสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้า "หลิวอันผิง อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันแค่บังเอิญไปกินข้าวที่ร้านอาหารรัฐ แล้วเห็นพี่สาวคุณเอาเห็ดไปส่งพอดี จริงๆ นะ ฉันไม่ได้สืบเรื่องคุณเลย"

หลิวอันผิงได้ยินคำอธิบายก็ผ่อนคลายลง

เขาเชื่อคำพูดของเหอเหม่ยจวน

บ้านเป็นหนี้ท่วมหัว แต่ยังมีเงินไปกินข้าวร้านอาหารรัฐ

สงสัยจะไปเกาะคนรวย หรือมีเสี่ยเลี้ยง

เท่าที่หลิวอันผิงรู้ เหอเหม่ยจวนแทบไม่ออกไปไหน นอกจากไปโรงพยาบาล

แถมเพื่อนฝูงก็น้อย ตั้งแต่รู้จักกันมา หลิวอันผิงไม่เคยเห็นใครมาเยี่ยมเธอที่บ้านเลย

ถ้าไม่มีคนเลี้ยง ผู้หญิงสวยๆ ที่มีหนี้สินล้นพ้นตัว แถมพ่อยังนอนป่วยอยู่โรงพยาบาล จะเอาเงินที่ไหนไปกินข้าวร้านอาหารหรูๆ ได้

"ว่ามาสิ มีธุระอะไร"

หลิวอันผิงยังคงจ้องมองเหอเหม่ยจวน

แต่ในใจยิ่งตอกย้ำความตั้งใจเดิม คือต้องอยู่ให้ห่างจากผู้หญิงคนนี้

เหอเหม่ยจวนเห็นหลิวอันผิงคลายความดุดันลง ก็โล่งอก พูดเสียงเบา "ฉัน... เอ่อ... คุณพอจะให้ฉันยืมเงินสักก้อนได้ไหมคะ ไม่เยอะหรอกค่ะ แค่สามพันหยวน"

ได้ยินตัวเลขสามพันหยวน หลิวอันผิงก็แอบหัวเราะในใจ

กล้ามากนะที่มาขอยืมเงินว่าที่เจ้าของบ้านคนใหม่ แถมฉันยังเป็นแค่เด็กนักเรียน

หลิวอันผิงรู้ทันทีว่าเธอต้องการเงินสามพันหยวนไปใช้หนี้แทนพี่ชาย

หลิวอันผิงมองเหอเหม่ยจวน ยิ้มมุมปาก

"คุณจะยืมเงินสามพันไปใช้หนี้แทนพี่ชายสินะ"

เหอเหม่ยจวนพยักหน้า สีหน้าจริงจัง "ใช่ค่ะ หลิวอันผิง คุณวางใจได้ ฉันไม่ยืมเปล่าๆ แน่ ถ้าคุณยอมให้ยืมสามพันหยวน ฉัน... ฉัน... ฉัน..."

หลิวอันผิงยิ้มบางๆ

"คุณจะขายบ้านเก่าไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยังต้องมายืมเงินอีกล่ะ"

พอพูดถึงเรื่องขายบ้าน

สีหน้าของเหอเหม่ยจวนก็หม่นหมองลงทันที "เดิมทีฉันก็ตั้งใจจะขายบ้านเก่านั่นแหละค่ะ แต่เมื่อสองวันก่อน ไม่รู้เจ้าหน้าบากรู้ข่าวได้ยังไง เมื่อวานเขามาหาฉัน บอกว่าจะยอมรับซื้อบ้านเก่าในราคาสองพันหยวน"

หลิวอันผิงได้ยินดังนั้น คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที

เจ้าหน้าบาก!!!

ไอ้สารเลว

ฉันสั่งแกชัดเจนว่าให้รับซื้อในราคาสามพันหยวน แต่แกดันกดราคาเหลือสองพัน คิดจะอมเงินส่วนต่างพันนึงเข้ากระเป๋าตัวเองสิท่า!

กล้ามาทำเสียเรื่องแบบนี้ คอยดูเถอะ ฉันจะจัดการแกยังไง!

"แล้วคุณตั้งใจจะขายเท่าไหร่?"

หลิวอันผิงเลิกสนใจเรื่องจะจัดการเจ้าหน้าบากชั่วคราว ตอนนี้สิ่งที่เขาสนใจที่สุดคือราคาที่เหอเหม่ยจวนตั้งไว้

เหอเหม่ยจวนตอบเสียงอ่อย "สามพันห้าค่ะ"

หลิวอันผิงได้ยินตัวเลขนี้ หัวใจก็เต้นแรง

"สามพันห้า... พูดตามตรงนะ ราคานี้ออกจะสูงไปหน่อย" หลิวอันผิงแกล้งติง

เหอเหม่ยจวนรีบอธิบาย "สามพันห้าไม่แพงเลยนะคะ บ้านเก่าฉันมีที่ดินตั้งสองไร่กว่า แถมเป็นบ้านทรงโบราณที่มีลานกลางบ้าน ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านเกิดเรื่อง ฉันไม่มีทางขายราคานี้แน่นอน"

พอได้ยินคำว่า 'บ้านทรงโบราณที่มีลานกลางบ้าน' ภาพบ้านเก่าแก่ที่มีสถาปัตยกรรมงดงามและหายากในหมู่บ้านซานสุ่ยก็ผุดขึ้นมาในหัวหลิวอันผิง

ที่แท้ก็เป็นบ้านทรงโบราณ แถมที่ดินตั้งสองไร่กว่า

สามพันห้านี่ถือว่าคุ้มสุดๆ

ยิ่งมีสมบัติฝังอยู่ใต้ดินอีก ต่อให้ขายสามหมื่นห้า ฉันก็ต้องซื้อมาให้ได้

คิดได้ดังนั้น หลิวอันผิงก็แสร้งทำสีหน้าลังเล

เหอเหม่ยจวนเห็นหลิวอันผิงลังเล ก็เข้าใจผิดคิดว่าเขาไม่อยากให้ยืมเงิน "ถ้าคุณไม่สะดวก งั้นฉันคงต้องไปลองหาทางอื่นดู"

พูดจบ เหอเหม่ยจวนก็ทำท่าจะลุกขึ้น

หลิวอันผิงรีบยกมือห้าม

"บ้านเก่าหลังนั้นผมเอาเอง ขอแค่โอนโฉนดเป็นชื่อผม เงินสามพันห้าผมจ่ายให้ทันที"

เหอเหม่ยจวนตะลึงงัน

เธอมาเพื่อขอยืมเงิน

คาดไม่ถึงเลยว่า หลิวอันผิงจะยอมควักเงินสามพันห้าซื้อบ้านเก่าของเธอ

เพราะก่อนหน้านี้ พวกเจ้าหน้าบากไปป่วนที่คอมมูนกู่เฟิง ทำให้คนที่สนใจจะซื้อบ้านเก่าเกิดความกลัว ไม่มีใครกล้ามาติดต่อขอซื้ออีก

เธอถึงต้องจำใจมาบากหน้ายืมเงินหลิวอันผิง

แต่ตอนนี้ หลิวอันผิงกลับเสนอตัวซื้อบ้านในราคาที่เธอต้องการ ความดีใจพุ่งพล่านจนเก็บอาการไม่อยู่

ทันใดนั้น

ด้วยความดีใจสุดขีด เหอเหม่ยจวนโผเข้ากอดหลิวอันผิง แล้วหอมแก้มเขาฟอดใหญ่