บทที่ 77 ของถึงมือ

หลิวอันผิงขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติ แสร้งทำท่าทีเป็นหนุ่มน้อยผู้ไร้เดียงสา

"สหายเหม่ยจวน ชายหญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกันนะครับ ขืนทำแบบนี้ ผมจะเอาหน้าไปตอบคำถามแฟนในอนาคตได้ยังไง"

เหอเหม่ยจวนชี้หน้าหลิวอันผิง ยกมือป้องปากหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ

ทั้งสองคุยสัพเพเหระกันต่ออีกกว่าครึ่งชั่วโมง

หลิวอันผิงจึงอ้างว่ามีธุระต้องออกไปข้างนอก เหอเหม่ยจวนถึงได้ยอมขอตัวกลับไป

ทันทีที่เหอเหม่ยจวนลับสายตา หลิวอันผิงก็ไม่อาจระงับความปิติยินดีในใจได้ไหว เขากำหมัดชูขึ้นฟ้าแล้วสะบัดอย่างแรงด้วยความสะใจ

ฮ่าๆๆ

ขอแค่โอนโฉนดเสร็จเรียบร้อย บ้านเก่าตระกูลเหอก็จะเป็นของฉัน

นับจากนี้ไป มันจะต้องเปลี่ยนมาแซ่หลิว

ของที่อยู่ข้างใต้ทั้งหมด ก็จะตกเป็นสมบัติของหลิวอันผิงคนนี้

พอนึกถึงของที่อยู่ใต้ดินบ้านเก่าตระกูลเหอ หลิวอันผิงก็อดคาดเดาไม่ได้

ใต้ดินบ้านหลังนั้นมีสมบัติฝังอยู่เท่าไหร่กันแน่

มีทองคำกี่แท่ง มีของเก่ากี่ชิ้น และมีของมีค่าอะไรอีกบ้าง

เรื่องพวกนี้ หลิวอันผิงรู้แค่จากข่าวลือในชาติที่แล้ว ที่บอกว่าเหอเหม่ยจวนบังเอิญเจอขุมทรัพย์หลังจากพ่อเสียชีวิต

ข่าวลือบอกว่ามีทองคำหนักเป็นพันกิโลกรัม ส่วนของเก่าและอัญมณีอื่นๆ คนนอกไม่มีใครรู้จำนวนที่แน่ชัด

แต่ดูจากการที่เหอเหม่ยจวนสามารถก้าวขึ้นมาเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของอำเภอเหอชวน และครองตำแหน่งนี้ได้อย่างยาวนานในชาติที่แล้ว

หลิวอันผิงมั่นใจว่า ใต้ดินบ้านหลังนั้นต้องมีสมบัติมหาศาลซ่อนอยู่แน่นอน

เช้าวันรุ่งขึ้น

ตามที่ตกลงกับเหอเหม่ยจวนไว้เมื่อวาน หลิวอันผิงลางเรียนครึ่งวัน

ทั้งสองเดินทางไปยังสำนักงานจัดการที่ดินและสิ่งปลูกสร้างพร้อมกัน

ในยุคสมัยนี้ หน่วยงานจัดการที่ดินและสิ่งปลูกสร้างยังไม่ได้แยกออกจากกัน ธุรกรรมทุกอย่างอยู่ภายใต้การดูแลของหน่วยงานเดียว

ขั้นตอนจึงไม่ได้ซับซ้อนวุ่นวายนัก

แต่กระนั้น ก็ยังต้องใช้เวลาร่วมสามชั่วโมง และเสียค่าธรรมเนียมไปเกือบร้อยหยวน

จนกระทั่งกรรมสิทธิ์บ้านเก่าตระกูลเหอเปลี่ยนมาเป็นชื่อของหลิวอันผิงโดยสมบูรณ์

เมื่อหลิวอันผิงถือโฉนดบ้านไว้ในมือ หัวใจของเขาก็เต้นระรัวไม่หยุด

เขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่า บ้านเก่าตระกูลเหอที่เขาใฝ่ฝันจะได้ครอบครอง จะตกมาอยู่ในมือเขาได้ง่ายดายขนาดนี้

"หลิวอันผิง คุณลืมอะไรไปรึเปล่าคะ?"

พอเดินออกมาจากสำนักงาน เหอเหม่ยจวนเห็นหลิวอันผิงยังไม่มีท่าทีจะจ่ายเงิน จึงรีบเอ่ยเตือนด้วยความร้อนใจ

หลิวอันผิงที่กำลังดีใจจนเนื้อเต้น ถูกคำพูดของเหอเหม่ยจวนดึงสติกลับมา เขารีบฉีกยิ้มกว้าง "ดูผมสิ ลืมสนิทเลย แต่คุณแน่ใจเหรอว่าจะรับเงินสดตรงนี้?"

แถวนี้คนพลุกพล่าน

ขืนควักเงินสามพันห้าออกมา มีหวังล่อตาล่อใจโจรแน่

คำเตือนของหลิวอันผิงทำให้เหอเหม่ยจวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแห้งๆ แก้เขิน

"งั้นรีบกลับบ้านกันเถอะค่ะ"

ประโยคที่ว่า 'รีบกลับบ้าน' ทำเอาชายหนุ่มแถวนั้นที่จ้องมองเหอเหม่ยจวนตาเป็นมัน ถึงกับอิจฉาตาร้อนผ่าว แอบสาปแช่งหลิวอันผิงในใจกันเป็นแถว

ตั้งแต่ทั้งคู่เดินเข้ามาที่สำนักงาน

ด้วยความสวยหยาดเยิ้มและรูปร่างอันเย้ายวนของเหอเหม่ยจวน ก็ดึงดูดสายตาพวกผู้ชายเจ้าชู้ให้มองตามเหลียวหลังมาตลอดทาง

หลิวอันผิงเชื่อว่า

ถ้าตอนนี้อยู่ในซอยเปลี่ยว ผู้ชายพวกนี้คงกระโจนเข้าใส่เหอเหม่ยจวนไปนานแล้ว

ไม่นานนัก

ทั้งคู่ก็กลับมาถึงที่พัก

หลิวอันผิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงธนบัตรใบละสิบหยวนปึกใหญ่จากกระเป๋าหนังสือ ส่งให้เหอเหม่ยจวน "นี่เงินสามพันห้าร้อยหยวน นับดูนะครับ ส่วนค่าธรรมเนียมโอน ผมไม่หักจากคุณหรอก"

เหอเหม่ยจวนจ้องมองปึกธนบัตร 'ต้าถวนเจี๋ย' (ธนบัตรสิบหยวน) ในมือตาไม่กะพริบ เธอเงียบไปนาน

หลิวอันผิงยิ้มบางๆ

ตอนที่แม่เขาเห็นเงินเยอะขนาดนี้ ก็มีอาการไม่ต่างจากเหอเหม่ยจวน

ก็แน่ล่ะ นี่มันเงินตั้งสามพันห้าร้อยหยวน ไม่ใช่สามหยวนห้าสิบสตางค์

เงินสามพันห้าร้อยหยวน ซื้อบ้านดีๆ ในตัวอำเภอได้สบาย หรือแม้แต่ในเมืองหลวงของมณฑลกวางตุ้งที่เจริญกว่า ก็ยังซื้อได้เกือบครึ่งหลัง

ราคาอสังหาริมทรัพย์ในอำเภอเหอชวนตอนนี้ถือว่าถูกแสนถูก

เหอเหม่ยจวนกำเงินปึกใหญ่ไว้แน่น เงยหน้ามองหลิวอันผิง

แม้เธอจะไม่เข้าใจว่าทำไมหลิวอันผิงถึงยอมช่วยเธอ และยอมจ่ายเงินตั้งสามพันห้าเพื่อซื้อบ้านเก่าในคอมมูนกู่เฟิง ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับทำเลในตัวอำเภอ

"ขอบคุณนะคะ"

จู่ๆ เหอเหม่ยจวนก็กล่าวขอบคุณหลิวอันผิง

หลิวอันผิงฝืนยิ้ม "ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ จะว่าไป การที่ผมได้บ้านเก่าของคุณในราคาสามพันห้า ก็ถือว่าผมเอาเปรียบคุณอยู่เหมือนกัน"

"แต่คุณยื่นมือเข้ามาช่วยในตอนที่ฉันลำบากที่สุด เพราะฉะนั้น ฉันก็ต้องขอบคุณคุณค่ะ"

เหอเหม่ยจวนโค้งคำนับให้หลิวอันผิงอีกครั้ง

การกระทำของเหอเหม่ยจวน ทำให้หลิวอันผิงรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย

แต่พอคิดว่านี่คือธุรกิจ ความรู้สึกผิดก็มลายหายไป "เอาล่ะ ไหนๆ เที่ยงนี้ผมก็ว่าง คุณเอากุญแจมาให้ผม แล้วพาผมไปดูบ้านทรงโบราณหลังนั้นหน่อยสิครับ"

แม้หลิวอันผิงจะอยากได้บ้านหลังนี้มาตลอด แต่เขายังไม่เคยไปดูของจริงเลยสักครั้ง

ตอนนี้บ้านตกเป็นของเขาแล้ว ก็อยากจะไปเห็นกับตาตัวเองสักหน่อย

เหอเหม่ยจวนพยักหน้าหงึกหงัก รีบวิ่งกลับบ้านไปซ่อนเงิน แล้วกลับมาซ้อนท้ายจักรยานหลิวอันผิง มุ่งหน้าไปยังคอมมูนกู่เฟิง

คอมมูนกู่เฟิงอยู่ไม่ไกลจากตัวอำเภอ ระยะทางแค่ไม่กี่กิโลเมตร

เมื่อเหอเหม่ยจวนพาหลิวอันผิงมาหยุดอยู่หน้าบ้านเก่า แม้จะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่พอได้เห็นความยิ่งใหญ่ของบ้านตระกูลเหอ หลิวอันผิงก็อดทึ่งไม่ได้

"ใหญ่โตจริงๆ แถมสภาพยังสมบูรณ์มาก"

อิฐสีเขียวคราม หลังคากระเบื้อง ประตูใหญ่สีชาดสองบาน ประดับด้วยห่วงเคาะประตูทองเหลืองรูปหัวเสือ

หลิวอันผิงคาดเดาในใจว่า บรรพบุรุษตระกูลเหอต้องเป็นบุคคลสำคัญแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงสร้างบ้านที่มีบารมีขนาดนี้ไม่ได้

หลิวอันผิงพอมีความรู้เรื่องสถาปัตยกรรมโบราณอยู่บ้าง

เหอเหม่ยจวนไขกุญแจเปิดประตู มองดูข้าวของเครื่องใช้ข้างใน แล้วถอนหายใจ "หลิวอันผิง ฝากดูแลของพวกนี้ด้วยนะคะ นี่เป็นของที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้"

หลิวอันผิงเดินเข้าไปสำรวจ เห็นโต๊ะเก้าอี้เก่าแก่ตั้งอยู่

แม้จะดูไม่ออกว่าเป็นไม้ชนิดไหน แต่แค่เห็นเขาก็ชอบทันที

"วางใจได้เลยครับ ในเมื่อผมซื้อที่นี่แล้ว และคุณก็ยกของพวกนี้ให้ผม ผมจะดูแลรักษาอย่างดีที่สุด"

เดินชมภายในบ้านเก่าจนทั่ว

เนื่องจากลางานมาแค่ครึ่งวัน หลิวอันผิงจึงล็อคกุญแจประตูใหญ่ แล้วพาเหอเหม่ยจวนซ้อนท้ายจักรยานกลับเข้าตัวอำเภอ

หลังจากกินมื้อเที่ยงง่ายๆ

ขณะที่หลิวอันผิงกำลังเตรียมตัวจะไปโรงเรียน เหอเหม่ยจวนก็พูดขึ้น "หลิวอันผิง ฉันขอรบกวนคุณอีกสักเรื่องได้ไหมคะ?"

"คุณอยากให้ผมช่วยนัดเจ้าหน้าบากมาใช่ไหมครับ?" หลิวอันผิงเดาทางออกทันที

เหอเหม่ยจวนไม่กล้าไปเจอเจ้าหน้าบากตามลำพัง

คราวก่อนที่พาไปหา ก็เห็นชัดแล้วว่าเธอกลัวมันแค่ไหน

เหอเหม่ยจวนพยักหน้า

หลิวอันผิงยิ้มตอบ "ตกลงครับ เดี๋ยวคืนนี้ผมจะให้เจ้าหน้าบากแวะมา จัดการหนี้สินให้จบๆ ไป คุณจะได้ไม่ต้องระแวงว่าเขาจะตามมารังควานอีก"

"ขอบคุณค่ะหลิวอันผิง"

เหอเหม่ยจวนกล่าวขอบคุณซ้ำอีกครั้ง

หลิวอันผิงโบกมือลา กระโดดขึ้นจักรยาน ปั่นมุ่งหน้าไปโรงเรียน