บทที่ 78 นายได้ยินข่าวหรือยัง

หลิวอันผิงก้าวเท้าเข้าห้องเรียนทันเสียงออดเริ่มเรียนพอดี

ในขณะที่หลิวหมิง เพื่อนร่วมโต๊ะของเขา กำลังชะเง้อคอรอคอย มองไปทางประตูห้องเรียนตาไม่กะพริบ

ทันทีที่ร่างของหลิวอันผิงปรากฏขึ้นที่ประตูห้อง ม.6/5 แววตาของหลิวหมิงก็เปล่งประกายความดีใจออกมา เขาถึงกับลุกพรวดขึ้นยืน แล้วโบกไม้โบกมือให้หลิวอันผิงอย่างบ้าคลั่ง

ดูท่าทางของเขาแล้ว ราวกับว่าหลิวอันผิงเป็นแฟนสาวที่เพิ่งมาถึงยังไงยังงั้น

เพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ ในห้องต่างมองทั้งคู่ด้วยสายตาแปลกประหลาด

"เป็นบ้าอะไร ลืมกินยาเขย่าขวดเหรอ ถึงได้ดีดขนาดนี้"

หลิวอันผิงเดินมาถึงโต๊ะ เห็นท่าทางตื่นเต้นเกินเหตุของหลิวหมิง ประกอบกับสายตาแปลกๆ ของเพื่อนรอบข้าง คำทักทายจึงไม่ได้ไพเราะนัก

หลิวหมิงหัวเราะ แหะๆ

รอจนกระทั่งหลิวอันผิงนั่งลงเรียบร้อย เขาถึงได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ ทำท่าทางลึกลับกระซิบถาม "นายได้ยินข่าวหรือยัง?"

หลิวอันผิงขมวดคิ้ว

เขาขยับตัวหนีไปอีกทางโดยอัตโนมัติ

"จะพูดก็พูดมาสิ อย่าเอาหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ เดี๋ยวคนอื่นก็นึกว่าเป็นพวกไม้ป่าเดียวกันหรอก"

หลิวหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง "พวกเราก็เป็นสหายร่วมอุดมการณ์กันอยู่แล้วนี่นา สหายหลิวอันผิง สำหรับในใจของสหายหลิวหมิงคนนี้ นายคือ..."

หลิวหมิงยกนิ้วโป้งชูขึ้นมา แล้วชี้ขึ้นไปบนฟ้า ทำท่าทางเหมือนจะบอกว่าหลิวอันผิงคือเทพเซียนลงมาจุติ

หลิวอันผิงมองแล้วก็งงอีกรอบ

"อะไรของนายเนี่ย แล้วทำไม้ทำมืออะไร ถ้าจะเลื่อมใสศรัทธาฉันขนาดนั้น เย็นนี้ก็เลี้ยงข้าวชุดใหญ่ฉันสักมื้อสิ"

พอได้ยินคำว่าเลี้ยงข้าวชุดใหญ่ สีหน้าของหลิวหมิงก็แข็งค้างไปทันที

เขาไม่มีเงิน

แม้ฐานะทางบ้านของหลิวหมิงจะดีมาก แต่หลิวอันผิงรู้ดีว่า กระเป๋ากางเกงของหลิวหมิงสะอาดสะอ้านยิ่งกว่าใบหน้าของเจ้าตัวเสียอีก

ไม่ใช่ว่าที่บ้านไม่มีเงิน แต่ได้ยินมาว่าแม่ของหลิวหมิงเป็นคนที่มัธยัสถ์และเข้มงวดเรื่องเงินกับลูกมาก

หลิวอันผิงเมื่อก่อนถึงจะจน แต่ในตัวก็ยังพอมีเงินติดตัวไม่กี่เหมา

แต่หลิวหมิงต่างออกไป

กระเป๋าของเขาว่างเปล่าจริงๆ ว่างเปล่าขนาดที่ว่าเงินห้าเหมายังหาไม่เจอ

เพื่อนที่สนิทกับหลิวหมิงเคยเล่าให้ฟังว่า

ไม่ว่าจะซื้อเครื่องเขียน หรือของใช้อะไรก็แล้วแต่ แม่ของหลิวหมิงจะเป็นคนจัดการซื้อให้แล้วยื่นใส่มือเขาเอง

ดังนั้น ในกระเป๋าของหลิวหมิง นอกจากคูปองอาหารแล้ว ก็ไม่มีเงินสดแม้แต่แดงเดียว

หลิวหมิงยิ้มเจื่อนๆ ขยับเข้าไปใกล้หลิวอันผิงอีกนิด แล้วกดเสียงต่ำ "พี่อันผิง พี่ไม่ได้ข่าวเรื่องนั้นจริงๆ เหรอ?"

เห็นท่าทางหลิวหมิงแบบนี้ หลิวอันผิงก็เริ่มเดาได้ว่าจะพูดเรื่องอะไร

"มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ ตกลงนายได้ยินข่าวอะไรมา!"

หลิวหมิงเหลือบมองเพื่อนโต๊ะข้างหน้า เห็นว่าแกล้งทำเป็นอ่านหนังสืออยู่ จึงกระซิบเสียงเบาลงไปอีก "ลุงของจางเจ๋อที่เป็นรองอธิบดีกรมตำรวจ... เกิดเรื่องแล้ว"

หลิวอันผิงได้ยินดังนั้น ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ถึงแม้เขาจะคาดการณ์ผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว แต่หลิวอันผิงก็นึกไม่ถึงว่า หวงลี่จวินจะลงมือได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบขนาดนี้

ก่อนวันหยุดสุดสัปดาห์แค่วันเดียว

หลิวอันผิงเพิ่งถูกเชิญตัวไปให้ปากคำต่อหน้าหวงลี่จวินและอธิบดีกรมตำรวจ ถึงรายละเอียดในจดหมายร้องเรียน และยังบอกพิกัดที่ซ่อนของหวังต้าขุยในโรงงานทอผ้าไปด้วย

เพียงแค่ช่วงวันหยุดสองวัน หวงลี่จวินก็จัดการหวังข่ายเรียบร้อย

หวังข่ายเป็นถึงรองอธิบดีกรมตำรวจ

หวงลี่จวินสั่งเชือดก็เชือดเลย ช่างเป็นวิธีการที่เด็ดขาด แม่นยำ และรวดเร็วจริงๆ

"เรื่องเกิดเมื่อไหร่?"

หลิวหมิงยังคงกระซิบกระซาบ "เมื่อวานนี้เอง ฉันได้ยินพ่อคุยว่า ท่านเลขาฯ หวงสั่งการด้วยตัวเอง ให้จับกุมตัวหวังข่าย แล้วฉันยังได้ยินมาอีกว่า เมื่อวานซืนมีเสียงไซเรนดังลั่นอำเภอ แล้วเมื่อวานก็มีคนเห็นรถตำรวจแห่กันไปที่โรงงานทอผ้าเพียบเลย"

พอฟังถึงตรงนี้

หลิวอันผิงก็รู้ทันทีว่า หวังต้าขุยที่ซ่อนตัวอยู่ในโรงงานทอผ้าโดนรวบตัวแล้ว

ก็สมเหตุสมผล

ถ้าจับหวังต้าขุยไม่ได้ หวังข่ายก็คงไม่โดนสอยร่วงง่ายๆ

"แล้วนายรู้ไหมว่าโดนจับเพราะเรื่องอะไร?"

หลิวอันผิงแกล้งถาม

ที่ถามแบบนี้ ก็เพื่อหยั่งเชิงดูว่า คนอื่นๆ ในอำเภอรู้ระแคะระคายไหมว่าหวังข่ายโดนจับเพราะจดหมายร้องเรียนของเขา

ถ้าคนทั้งอำเภอรู้เรื่องจดหมายร้องเรียน เขาคงเหมือนโดนจับย่างสดบนกองไฟแน่

ยังไงซะ

เขาเป็นแค่คนธรรมดา เป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย

การกล้าเขียนจดหมายร้องเรียนรองอธิบดีกรมตำรวจส่งถึงมือเบอร์หนึ่งของอำเภอ มันเสี่ยงเกินไป

หลิวหมิงได้ยินคำถามก็ชะงักไป

รู้อยู่แล้วยังจะมาถาม

พี่เขียนจดหมายร้องเรียนตั้งครึ่งค่อนวัน หวังข่ายโดนจับก็ต้องเพราะจดหมายพี่นั่นแหละ

ถึงฉันจะไม่รู้เนื้อหาข้างในก็เถอะ

แต่พอได้ยินข่าวหวังข่ายโดนจับ ก็รู้ทันทีว่าเป็นฝีมือพี่

หลิวหมิงแม้ผลการเรียนจะห่วยบรมห่วย แต่เขาไม่ได้โง่

เขารู้ว่าทำไมหลิวอันผิงถึงแกล้งถาม

คิดได้ดังนั้น เขาจึงตอบว่า "สาเหตุลึกๆ ฉันก็ไม่รู้หรอก แต่พ่อกับแม่ฉันคุยกันว่า เหมือนจะเกี่ยวกับคดีใหญ่เมื่อสามปีก่อน นายก็รู้ พ่อแม่ฉันเป็นแค่พนักงานธรรมดาในที่ว่าการอำเภอ จะไปรู้ตื้นลึกหนาบางอะไรมากนักก็คงไม่ได้"

หลิวอันผิงเบาใจ

ขอแค่หวงลี่จวินและทีมงานไม่แพร่งพรายเรื่องที่เขาเป็นคนเขียนจดหมาย เขาก็ไม่ต้องกังวลอะไรมาก

"งั้นฝากนายสืบข่าวต่อหน่อยนะ บอกตรงๆ ฉันสนใจเรื่องนี้เหมือนกัน"

หลิวหมิงหัวเราะ คิกคัก "ได้เลย เรื่องเผือกขอให้บอก ไว้ใจฉันได้"

หลิวอันผิงพยักหน้า หยิบโจทย์คณิตศาสตร์ขึ้นมาเตรียมทำต่อ

สำหรับเรื่องหวังข่าย หลิวอันผิงเดาจุดจบได้อยู่แล้ว แค่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

ส่วนหวังข่ายจะมีจุดจบยังไง หลิวอันผิงไม่ได้ใส่ใจ

เป้าหมายปัจจุบันของเขามีอยู่ไม่กี่อย่าง

อย่างแรก คือหาช่องทางทำมาหากินให้แม่และพี่น้อง

อย่างที่สอง คือบ้านเก่าตระกูลเหอ

อย่างที่สาม คือหาวิธีส่งไอ้สารเลวจางเจ๋อเข้าไปนอนคุก

และตอนนี้ แบ็คอัพใหญ่อย่างลุงของจางเจ๋อโดนจดหมายร้องเรียนของเขาสอยร่วงไปแล้ว หลิวอันผิงเชื่อว่าการแก้แค้นให้ตัวเองในชาติก่อน คงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม

ในขณะที่หลิวอันผิงกำลังจะลงมือทำโจทย์ หลิวหมิงก็ขยับเข้ามาเบียดอีกครั้ง กระซิบว่า "พี่อันผิง สังเกตไหม วันนี้จางเจ๋อไม่มาเรียน"

"ลุงมันโดนจับขนาดนั้น นายคิดว่ามันยังมีอารมณ์มาเรียนอีกเหรอ ขืนมาสิแปลก คงไม่ใช่จางเจ๋อแล้วล่ะ"

หลิวอันผิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ

หลิวหมิงคิดตาม ก็เห็นจริงดังว่า

ทางฝั่งห้อง 4 หวงอิ่งมองที่นั่งว่างเปล่าข้างกายด้วยความสงสัย

ไม่เห็นได้ข่าวว่าจางเจ๋อลาป่วยนี่นา

เมื่อเช้าไม่มาเรียน บ่ายก็ยังไม่มาอีก

เมื่อเช้าได้ยินว่าหลิวอันผิงลากิจ จางเจ๋อก็ไม่มา หรือว่าสองคนนี้ไปมีเรื่องกันอีกแล้ว?

หวงอิ่งอุตส่าห์วิ่งไปดูที่ห้อง 5 เมื่อตอนเช้า ถามเพื่อนถึงได้รู้ว่าหลิวอันผิงลากิจครึ่งวันเช้า

แต่จางเจ๋อหายไปเลย นี่แหละที่ทำให้เธอสงสัย

ในขณะเดียวกันนั้นเอง

ครอบครัวจางเจ๋อทั้งสามคนพ่อแม่ลูก กำลังถูกคุมขังอยู่ในห้องขังชั่วคราวของสถานีตำรวจประจำอำเภอ

"แม่ครับ เกิดอะไรขึ้นครับ? ลุงก็อยู่ดีๆ ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงโดนจับ แล้วทำไมเขาต้องจับพวกเรามาขังที่นี่ด้วย"

เมื่อวานนี้ พอครอบครัวจางเจ๋อรู้ข่าวว่าหวังข่ายโดนจับ ก็ตกอยู่ในความหวาดผวากันทั้งวันทั้งคืน

และเมื่อเช้าตรู่วันนี้ ขณะที่พ่อแม่ของจางเจ๋อกำลังเก็บข้าวของเตรียมจะพาลูกชายหนีออกจากอำเภอเหอชวน ตำรวจจากสถานีตำรวจประจำอำเภอก็บุกมาถึงบ้าน

และคุมตัวพวกเขาทั้งสามคนมาที่นี่