บทที่ 82 หกพันแปดร้อยหยวน

นางพยาบาลจ้องมองหลิวอันผิงอยู่นาน

จะว่าไปก็ไม่แปลกที่เธอจะพูดจาแบบนั้นออกมา

ก็แหม...

ใส่เสื้อผ้าปะชุนขนาดนี้ จะไปมีปัญญาจ่ายค่าผ่าตัดแพงหูฉี่ได้ยังไง

ดังนั้น ประโยคที่นางพยาบาลถามว่า 'นายไม่มีเงินใช่ไหม' จึงเป็นสิ่งที่เข้าใจได้

หลิวอันผิงถอนหายใจเบาๆ

ฉันไม่มีเงินเหรอ?

ดูถูกกันเกินไปแล้ว

แค่ใส่เสื้อผ้ามีรอยปะ ก็เหมาว่าจนกรอบเลยหรือไง

เชื่อไหมว่าฉันเอาทองคำแท่งปาใส่หน้าเธอได้เลยนะ

"คุณพยาบาลครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากจ่ายค่าผ่าตัด แต่คุณปู่ข้างในนั่นไม่ใช่ปู่ผมจริงๆ" หลิวอันผิงพยายามอธิบายอีกครั้ง

นางพยาบาลยิ้มมุมปาก ไม่พูดอะไรต่อ

หลิวอันผิงจนปัญญา

ได้แต่ถอนหายใจในใจ

ช่างเถอะ ไหนๆ ก็ช่วยพามาส่งโรงพยาบาลแล้ว แถมยังหาญาติไม่เจอ อาการก็ร่อแร่

ขืนไม่ยอมจ่ายค่าผ่าตัด แล้วคุณปู่เกิดเป็นอะไรไป ฉันคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

หลิวอันผิงไม่ใช่พ่อพระมาโปรดอะไรหรอก

แต่คนอุตส่าห์ช่วยมาแล้ว จะให้ยืนดูคนตายไปต่อหน้าต่อตาเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าผ่าตัด มันก็กระไรอยู่

อีกอย่าง

เขาก็ไม่ใช่คนไม่มีเงินจริงๆ สักหน่อย

ด้วยความจำใจ หลิวอันผิงจึงเดินตามพยาบาลไปที่ช่องจ่ายเงิน "ค่าผ่าตัดหกพันแปด?! ทำไมแพงขนาดนี้?"

พอได้ยินตัวเลขหกพันแปดร้อยหยวน หลิวอันผิงถึงกับสะดุ้งโหยง

"สหายตัวน้อยวางใจได้ นี่โรงพยาบาลประจำอำเภอ ค่าใช้จ่ายหกพันแปดร้อยหยวนนี่รวมค่าผ่าตัดและค่ารักษาพยาบาลต่อเนื่องทั้งหมดแล้ว" พยาบาลอธิบายเพิ่ม

หลิวอันผิงถอนหายใจเฮือกใหญ่

หกพันแปด...

เงินสดติดตัวมีไม่ถึงแน่นอน

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "คุณพยาบาลครับ ผมไม่ได้พกเงินมาเยอะขนาดนั้น ขอผมกลับไปเอาเงินที่บ้านก่อนได้ไหมครับ"

"ได้ แต่ต้องรีบหน่อยนะ อาการคุณปู่เธอรอไม่ได้นานหรอก แล้วก็... ถ้าเงินไม่มา การผ่าตัดก็จะไม่เริ่ม เธอคงไม่อยากให้ปู่เป็นอะไรไปใช่ไหม" พยาบาลจ้องหลิวอันผิงเขม็ง พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งขู่

หลิวอันผิงไม่ตอบโต้ หันหลังเดินออกจากโรงพยาบาลทันที

พอพ้นประตูโรงพยาบาล แวบแรกหลิวอันผิงคิดจะปั่นจักรยานหนีไปเลย ไม่สนใจแล้ว

แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็นคนพามาส่ง ถ้าไม่จ่ายเงินหกพันแปด แล้วคนไข้ตายขึ้นมาจริงๆ...

หลิวอันผิงจินตนาการภาพญาติคนไข้ตามมาเอาเรื่อง กระชากคอเสื้อเขาหลังจากคนไข้เสียชีวิต

ทันใดนั้น หลิวอันผิงก็กระโดดขึ้นจักรยาน ปั่นแบบไม่คิดชีวิตกลับไปยังที่พัก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

หลิวอันผิงกลับมาที่โรงพยาบาลพร้อมเงินหกพันแปดร้อยหยวน

พอนางพยาบาลเห็นหลิวอันผิงกลับมาพร้อมเงินก้อนโตภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เธอก็ยืนอึ้งไปเป็นนาที

สายตาที่มองหลิวอันผิงเปลี่ยนจากดูถูกเหยียดหยาม กลายเป็นความเคารพนับถือและแอบอิจฉา

พอจ่ายเงินเสร็จ คุณปู่ท่านนั้นก็ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดทันที

หลิวอันผิงเห็นคนไข้เข้าห้องผ่าตัดไปแล้ว จึงเขียนเบอร์ติดต่อและที่อยู่ของตัวเองส่งให้นางพยาบาล "คุณพยาบาลครับ นี่ข้อมูลติดต่อของผม ถ้าญาติคุณปู่มาถึงโรงพยาบาล รบกวนช่วยเอาแผ่นกระดาษนี้ให้พวกเขาด้วยนะครับ"

นางพยาบาลยืนงง

หรือตาแก่นั่นจะไม่ใช่ปู่ของเด็กนี่จริงๆ?

แต่ถ้าไม่ใช่ แล้วเขาจะยอมควักเงินก้อนโตขนาดนี้รักษาคนแปลกหน้าทำไม?

แล้วเขาไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ?

นางพยาบาลเริ่มสับสนและไม่อยากจะเชื่อคำพูดของหลิวอันผิง

หลิวอันผิงไม่สนใจว่าพยาบาลจะคิดยังไง ยัดกระดาษใส่มือเธอ

"รบกวนด้วยนะครับ คุณพยาบาล"

พูดจบ

หลิวอันผิงก็เดินจากไป

นางพยาบาลมองตามหลังหลิวอันผิงที่เดินจากไป แล้วก้มมองกระดาษในมือ "นักเรียนชั้น ม.6/5 โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง? เขาเป็นแค่นักเรียน ไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ?"

นางพยาบาลยังคงไม่อยากเชื่อ

แต่พอนึกดูดีๆ ปู่เข้าห้องผ่าตัดทั้งที แต่หลานชายกลับไม่อยู่รอฟังผลแม้แต่วินาทีเดียว เรื่องนี้มันชักจะแปลกๆ และน่าสงสัยจริงๆ

ตามปกติแล้ว ปู่เข้าห้องผ่าตัดโดยไม่มีญาติคนอื่นอยู่เลย หลานชายก็น่าจะอยู่เฝ้ารอจนกว่าการผ่าตัดจะเสร็จสิ้นสิ

หลิวอันผิงปั่นจักรยานกลับที่พัก

เวลานี้ปาเข้าไปสามทุ่มกว่าแล้ว

ระหว่างทาง หลิวอันผิงยังคงคิดไม่ตก

ยังดีนะที่ยุคนี้กฎระเบียบโรงพยาบาลยังไม่เข้มงวดมาก ไม่งั้นถ้าต้องเซ็นชื่อยินยอมผ่าตัด แล้วเกิดอะไรขึ้นมา ฉันคงซวยไปด้วยแน่

พอนึกถึงจุดนี้ หลิวอันผิงก็รู้สึกหวาดเสียวขึ้นมา

ในใจภาวนาขอให้การผ่าตัดสำเร็จลุล่วงด้วยดี

เพราะถ้าคนไข้รอด เขาถึงจะมีโอกาสได้เงินหกพันแปดร้อยหยวนคืน

เมื่อหลิวอันผิงกลับถึงบ้าน

เหอเหม่ยจวนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ก็รีบวิ่งออกมาจากบ้านตัวเอง "หลิวอันผิง กลับมาแล้วเหรอคะ"

หลิวอันผิงไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นเสียงใคร

"อื้ม กลับมาแล้ว"

หลิวอันผิงจอดรถจักรยาน เหอเหม่ยจวนก็เดินตามเข้ามาในบ้านโดยไม่ได้รับเชิญ เสียงดังมาจากด้านหลัง "หลิวอันผิง พรุ่งนี้เย็นคุณว่างไหมคะ?"

"จะให้พาไปหาเจ้าหน้าบากใช่ไหมครับ?"

หลิวอันผิงหันกลับไปถาม

เขาเดาทางออกอยู่แล้วว่าเธอจะพูดอะไร

อีกอย่าง

ตอนที่ซื้อบ้านเก่าตระกูลเหอเมื่อหลายวันก่อน เขาก็รับปากว่าจะช่วยเรื่องนี้

แถมสองวันก่อนยังสัญญากับเธอว่าจะนัดเจ้าหน้าบากมาให้ แต่เขายุ่งจนไม่มีเวลาไปตามตัว

ดังนั้น หนี้ที่พี่ชายเหอเหม่ยจวนติดเจ้าหน้าบากไว้ ก็ยังคาราคาซังอยู่

เหอเหม่ยจวนพยักหน้า

หลิวอันผิงตอบว่า "ขอเป็นมะรืนตอนเย็นแล้วกันครับ พรุ่งนี้ผมมีธุระ"

"ได้ค่ะ งั้นมะรืนตอนเย็น ฉันจะรอนะคะ"

พูดจบ เหอเหม่ยจวนก็เดินกลับบ้านไป

คำว่า 'ฉันจะรอ' ทำเอาหลิวอันผิงส่ายหน้าเบาๆ

วันต่อมา หลังจากเลิกเรียน

หลิวอันผิงออกจากโรงเรียน ตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ

เมื่อไปถึง กลับไม่เจอคุณปู่ที่เขาช่วยชีวิตไว้เมื่อวาน "คุณพยาบาลครับ คุณปู่ที่ผมพามาส่งเมื่อวานไปไหนแล้วครับ? หรือว่า..."

หัวใจหลิวอันผิงหล่นวูบ

จนกระทั่งเห็นนางพยาบาลเวรดึกคนเมื่อวานเดินผ่านมา หลิวอันผิงก็รีบพุ่งเข้าไปหา

"อ๋อ หมายถึงคุณปู่ที่เธอพามาส่งเมื่อวานน่ะเหรอ เมื่อเช้ามีคนมารับตัวไปแล้ว เห็นบ่นว่าโรงพยาบาลเราเครื่องไม้เครื่องมือไม่พร้อม เลยขอย้ายไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลใหญ่ในตัวมณฑล"

นางพยาบาลเล่าเหตุการณ์ตอนที่ญาติคนไข้มารับตัวไปให้ฟังคร่าวๆ

หลิวอันผิงฟังจบ ก็ยืนอึ้ง "การผ่าตัดไม่สำเร็จเหรอครับ?"

"จะไม่สำเร็จได้ยังไง หมอที่ผ่าตัดให้เมื่อวานเป็นถึงศัลยแพทย์มือหนึ่งของโรงพยาบาลเราเชียวนะ ผ่านมือหมอคนนี้ ไม่มีคำว่าพลาดหรอกย่ะ"

นางพยาบาลค้อนหลิวอันผิงวงใหญ่

พอรู้ว่าการผ่าตัดสำเร็จ หลิวอันผิงก็โล่งอก ยกภูเขาออกจากอกได้เปราะหนึ่ง

แต่ในใจยังร้อนรน "คุณพยาบาลครับ แล้วคุณได้ให้กระดาษแผ่นนั้นกับญาติเขาหรือเปล่าครับ?"

"วางใจได้เลย ฉันทำงานรอบคอบอยู่แล้ว ฉันส่งกระดาษแผ่นนั้นให้คุณปู่กับมือเลย เห็นกับตาว่าท่านเก็บใส่กระเป๋าไปแล้ว" พยาบาลตอบไปทำงานไป

พอรู้ว่ากระดาษถึงมือคุณปู่แล้ว หลิวอันผิงก็เบาใจขึ้นอีกนิด

สงสัยญาติๆ คงเป็นห่วงอาการ เลยรีบย้ายไปรักษาที่โรงพยาบาลใหญ่ ไม่ทันได้แวะมาหาฉันที่โรงเรียนเพื่อคืนเงิน

หลิวอันผิงเสียดายเงินหกพันแปดร้อยหยวนของเขา

นั่นมันตั้งหกพันแปดเชียวนะ

ถ้าเป็นหกหยวนแปด หรือหกสิบแปดหยวน หลิวอันผิงคงไม่คิดมาก

ต่อให้ตอนนี้เขามีสมบัติจากบ้านตระกูลเหอ แต่เขาก็ยังเสียดายเงินก้อนนั้นอยู่ดี

เงินนั่นเขาหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง มีหยาดเหงื่อของคนในครอบครัวรวมอยู่ด้วย

หลังจากขอบคุณพยาบาล

หลิวอันผิงก็เดินคอตกออกจากโรงพยาบาลไป