บทที่ 83 ก่อนสอบคัดเลือก

หลายวันต่อมา

หลิวอันผิงเฝ้ารอคอยญาติของคุณปู่ปริศนาให้นำเงินมาคืนที่โรงเรียน

แต่รอแล้วรอเล่า เฝ้าแต่รอ ก็ไม่มีแม้แต่เงาคนโผล่มา

นี่ทำให้หลิวอันผิงเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนดีเกินไป หรืออาจจะเรียกว่า 'พ่อพระ' จนโง่ก็ได้

คราวนี้ซวยแล้ว เงินหกพันแปดร้อยหยวนที่หามาด้วยความยากลำบาก ต้องสูญไปฟรีๆ

เรื่องช่วยคนแล้วเสียเงิน

หลิวอันผิงก็เริ่มทำใจค่อยๆ ลืมมันไป

สองสัปดาห์ต่อมา หลิวอันผิงกลับบ้านในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ เห็นบ้านใหม่สร้างเสร็จไปแล้วหนึ่งชั้น ความรู้สึกยินดีก็ท่วมท้นหัวใจ

"ผิงเอ๋อ บ้านเราจะสร้างสองชั้นจริงๆ เหรอลูก? ค่าปูนค่าอิฐบล็อกมันแพงมากนะ บ้านเราก็มีกันอยู่แค่นี้ เดี๋ยวพี่สาวกับน้องสาวลูกก็ต้องแต่งงานออกไป สร้างใหญ่โตแถมสองชั้นแบบนี้ แม่ว่ามันสิ้นเปลืองนะลูก" ถังเฟิ่งอิงแม้จะดีใจที่ได้สร้างบ้าน แต่ก็อดเสียดายเงินไม่ได้

ในหมู่บ้านซานสุ่ย ทุกบ้านล้วนเป็นบ้านชั้นเดียว

ต่อให้ไม่ใช่ชั้นเดียว ก็เป็นบ้านสองชั้นแบบโบราณที่ชั้นบนปูด้วยไม้กระดาน

แต่บ้านที่หลิวอันผิงสร้าง ออกแบบตามความทรงจำบ้านสมัยใหม่ในชาติที่แล้วของเขา

ชั้นสองเทพื้นคอนกรีตเสริมเหล็ก ก่อผนังด้วยอิฐบล็อกสีเขียวคราม

ต้นทุนการก่อสร้างจึงแพงกว่าบ้านอิฐดินดิบของชาวบ้านทั่วไปหลายเท่าตัว

ความเสียดายเงินของถังเฟิ่งอิงจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้

หลิวอันผิงยิ้มตอบ "แม่ครับ บ้านเราจะสร้างทั้งที ก็ต้องสร้างให้ดีที่สุดในหมู่บ้านสิครับ ต่อให้พี่กับน้องแต่งงานออกไป บ้านเราก็ยังต้องดูดีไว้ก่อน อีกอย่าง ถ้าพวกเธอแต่งงานแล้วกลับมาเยี่ยมบ้าน จะให้มาเบียดนอนห้องเดียวกับแม่เหมือนเดิมได้ยังไง"

ความจริงแล้ว หลิวอันผิงยังมีสิ่งที่ไม่ได้พูดออกมา

นั่นคือ ครอบครัวเขาไม่เคยมีบ้านเป็นของตัวเอง ถังเฟิ่งอิงเฝ้าฝันอยากมีบ้านมาตลอดหลายปี

การต้องอาศัยบ้านญาติอยู่ ไม่มีบ้านของตัวเอง มักจะตกเป็นขี้ปากชาวบ้านให้นินทาว่าร้ายอยู่เสมอ

หลายปีมานี้

หลิวอันผิงเองก็เคยโดนเพื่อนรุ่นเดียวกันในหมู่บ้านล้อเลียน

ไม่ต้องพูดถึงถังเฟิ่งอิงและลูกสาวที่ต้องทนฟังคำคน

นี่คือเหตุผลที่หลิวอันผิงคิดทบทวนอย่างถี่ถ้วน ก่อนตัดสินใจสร้างบ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้าน

หลิวอันผิงอาจจะไม่สนใจหน้าตาตัวเอง แต่เขาต้องกู้หน้าคืนให้แม่ ต่อให้ต้องใช้เวลาหน่อย เขาก็ต้องทำให้ได้

ถังเฟิ่งอิงยิ้มรับ ไม่ได้พูดขัดอะไรอีก

หลิวอันผิงอยู่บ้านหนึ่งวันกับหนึ่งคืน เห็นว่าที่บ้านไม่มีอะไรให้ต้องช่วยมากนัก จึงกลับโรงเรียน

ไม่ใช่ว่าที่บ้านไม่ต้องการแรงงานหลิวอันผิงจริงๆ

งานสร้างบ้านมีเรื่องจุกจิกให้ทำเยอะแยะ

แต่หลิวอันผิงคิดว่า บางครั้งก็ต้องปล่อยให้แม่และพี่น้องได้ยืนหยัดด้วยตัวเอง หรือเผชิญหน้ากับปัญหาบ้าง

ขอแค่ไม่มีใครมาข่มเหงรังแกแม่และพี่น้อง หลิวอันผิงก็คิดว่าทุกอย่างโอเค

หลังจากออกจากหมู่บ้านซานสุ่ย กลับมาถึงตัวอำเภอ หลิวอันผิงก็แวะไปที่บ้านเก่าตระกูลเหอที่คอมมูนกู่เฟิงอีกครั้ง

ทุกสุดสัปดาห์ หลิวอันผิงมักจะหาเวลาแวะไปที่คอมมูนกู่เฟิง เพื่อไปดูบ้านเก่าตระกูลเหอที่เป็นกรรมสิทธิ์ของเขา

ก็แน่ล่ะ

ที่นั่นมีของที่ยังเปิดเผยไม่ได้ซ่อนอยู่

และเขาก็กลัวว่าจะมีใครมาล่วงรู้ความลับนี้

ต้นเดือนมิถุนายน

ขณะที่หลิวอันผิงกำลังเปิดหนังสือเรียนทบทวนบทเรียน จู่ๆ หวงอิ่งก็มาปรากฏตัวตรงหน้า "อันผิง ว่างไหม ฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ"

ตลอดเวลากว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

แม้หวงอิ่งจะแวะเวียนมาที่ห้อง 5 บ่อยครั้ง แต่ไม่เคยบุกเข้ามาหาหลิวอันผิงตรงๆ แบบวันนี้

หลิวอันผิงมองหวงอิ่งที่มายืนอยู่ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ แต่ก็พยักหน้ารับ

ทั้งคู่เดินออกจากห้องเรียน ไปยังมุมเงียบสงบในโรงเรียน

"ว่ามาสิ มีเรื่องอะไร"

หลิวอันผิงเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา

หวงอิ่งจ้องหน้าหลิวอันผิงอยู่นาน ก่อนจะพูดเสียงแผ่ว "อันผิง ฉันจะกลับบ้านเกิดแล้วนะ"

หลิวอันผิงชะงัก

กลับบ้านเกิด? ทำไมกะทันหันแบบนี้?

หรือว่าเป็นเพราะฉัน เธอถึงเลือกที่จะกลับไป?

อีกอย่าง นี่ก็ใกล้จะสอบเอนทรานซ์แล้ว ทำไมถึงเลือกกลับบ้านตอนนี้?

"ทำไมปุบปับจัง?" หลิวอันผิงถามด้วยความสงสัย

หวงอิ่งถอนหายใจเบาๆ "อาการป่วยของคุณยายทรุดหนักลงเรื่อยๆ แม่บอกว่าจะกลับไปดูแลท่าน ส่วนฉัน..."

"แล้วเธอไม่สอบคัดเลือกรอบแรกเหรอ?" หลิวอันผิงหลุดปากถามออกไปโดยไม่ทันคิด

หวงอิ่งงงกับคำถามของหลิวอันผิง "คะแนนฉันไม่ดี ก็เลยไม่อยากสอบแล้ว... จริงสิ เมื่อก่อนเคยได้ยินนายบอกว่าอยากสอบเอนทรานซ์ นายมั่นใจว่าจะผ่านรอบคัดเลือกไหม?"

หลิวอันผิงเพิ่งรู้ตัวว่าถามคำถามแปลกๆ ออกไป จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง

"จะไปเมื่อไหร่? แล้วจะกลับมาเหอชวนอีกไหม?"

หวงอิ่งส่ายหน้า "แม่บอกว่าอีกสามวันจะกลับบ้าน ตั๋วรถไฟก็ซื้อไว้แล้ว"

หลิวอันผิงเงียบไป

ในเมื่อเธอจะกลับบ้านเกิด หลิวอันผิงก็ไม่มีเหตุผลอะไรจะไปรั้งเธอไว้

อีกอย่าง เขาไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกับเธอ ยิ่งไม่มีข้ออ้างจะขอให้เธออยู่ต่อ

หวงอิ่งเห็นหลิวอันผิงเงียบไป ความหวังลึกๆ ในใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวัง

จนกระทั่งเสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น หลิวอันผิงก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ขอให้เดินทางปลอดภัยนะ"

พูดจบ

หลิวอันผิงก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องเรียน

หวงอิ่งมองแผ่นหลังของหลิวอันผิงที่เดินจากไป พยายามข่มความเสียใจ แต่สุดท้ายน้ำตาก็ไหลรินออกมาจากดวงตาอย่างห้ามไม่อยู่

ไม่กี่วันต่อมา

หลิวอันผิงรู้ข่าวจากหลิวหมิงว่า หวงอิ่งได้เดินทางกลับบ้านเกิดไปพร้อมกับแม่แล้ว

สำหรับการจากไปของหวงอิ่ง

หลิวอันผิงไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรมากมาย

คนเราเดินคนละเส้นทาง หลิวอันผิงไม่มีอะไรต้องอาวรณ์

ในใจหลิวอันผิงตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่า ตั้งแต่วินาทีที่หวงอิ่งพูดคำว่า 'ไสหัวไป' และคำว่า 'คนบ้านนอก' ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหวงอิ่งก็จบสิ้นลงเพียงแค่นั้น

บ่ายวันนั้น หลังเลิกเรียนคาบสุดท้าย

หวงเจี้ยนกั๋ว ครูประจำชั้นเดินเข้ามาในห้องเรียน

"นักเรียนทุกคน เดือนหน้าจะมีการสอบเอนทรานซ์แล้ว ถึงแม้การสอบเอนทรานซ์อาจจะไม่ค่อยเกี่ยวกับพวกเธอเท่าไหร่ แต่ตามคำสั่งเบื้องบน ในฐานะครูประจำชั้น ครูต้องแจ้งข่าวสารจากทางโรงเรียนให้ทราบ"

ทันทีที่หวงเจี้ยนกั๋วเกริ่นนำ นักเรียนห้อง 5 ก็รู้ทันทีว่าครูจะพูดเรื่องอะไร

ช่วงนี้ ข่าวเรื่องการสอบคัดเลือกรอบแรกแพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียน

หวงเจี้ยนกั๋วกระแอมเบาๆ แล้วพูดต่อ "โรงเรียนเรา ชั้น ม.6 มีทั้งหมด 8 ห้อง แต่ละปีมีคนสอบติดมหาวิทยาลัยไม่ถึงครึ่ง แต่สำหรับการสอบคัดเลือกรอบแรกนี้ ทางโรงเรียนก็หวังว่าพวกเธอจะสมัครสอบกันอย่างกระตือรือร้นนะ"

อันที่จริง หวงเจี้ยนกั๋วเองก็ไม่อยากมาพูดเรื่องนี้กับนักเรียน

เพราะเขารู้ดีว่า ห้อง 5 ที่เขาดูแลอยู่ ไม่มีทางมีใครสอบผ่านรอบคัดเลือกได้แม้แต่คนเดียว อย่าว่าแต่สอบเอนทรานซ์เลย

แต่ในเมื่อเป็นภารกิจที่โรงเรียนมอบหมาย เขาจำต้องทำหน้าที่

"นักเรียนคนไหนอยากสมัครสอบคัดเลือกรอบแรก ยกมือบอกครูได้เลยนะ เดี๋ยวครูจะจดชื่อส่งทางโรงเรียนให้" หวงเจี้ยนกั๋วพูดเสียงอ่อย

เขาพูดแบบไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

เขาเดาไว้อยู่แล้วว่า ห้อง 5 คงไม่มีใครหน้าไหนกล้าเสนอหน้าสมัครสอบหรอก

เพราะการสมัครสอบคัดเลือกฟังดูง่าย แต่พอคะแนนออกมาแล้วชื่อไปกองอยู่ท้ายตาราง นอกจากจะขายหน้าและโดนล้อแล้ว ยังต้องเสียเงินค่าสมัครสอบตั้ง 2 หยวน

เสียเงินแถมเสียหน้า

คนสติดีๆ ที่ไหนจะอยากหาเรื่องใส่ตัว

แต่ในขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังมาจากหลังห้อง "ครูหวงครับ ผมขอสมัครครับ"