บทที่ 92 ความประทับใจของหวงเจี้ยนกั๋ว

หลิวอันผิงมองหน้าหวงเจี้ยนกั๋วด้วยความสงบ

เขารู้ดีว่าที่หวงเจี้ยนกั๋วดุเขาแบบนี้ ก็เพราะหวังดีกับเขาจริงๆ

แต่ทว่า...

การย้ายจากห้อง 5 ไปอยู่ห้อง 1 แล้วให้ครูอู๋ฮุยช่วยติวให้ จะทำให้สอบติดชิงหัวหรือปักกิ่งได้จริงเหรอ?

คำตอบคือ 'ไม่'

หลิวอันผิงเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งมาสามปี จะไม่รู้ได้ยังไงว่าตลอดสามปีมานี้ โรงเรียนไม่เคยมีนักเรียนสอบติดชิงหัวหรือปักกิ่งได้เลยแม้แต่คนเดียว

แน่นอนว่า เขาไม่เชื่อน้ำยาของอู๋ฮุย ครูประจำชั้นห้อง 1 ว่าจะมีความสามารถเสกให้เขาสอบติดมหาวิทยาลัยระดับท็อปได้ภายในเวลาแค่หนึ่งเดือน

อีกอย่าง

หลิวอันผิงรู้ศักยภาพของตัวเองดีที่สุด

ในการสอบคัดเลือกครั้งนี้ เขาจงใจกั๊กคะแนนไว้แล้วยังได้ที่ 8

คะแนนรวมของเขากับที่ 1 ห่างกันแค่ยี่สิบกว่าคะแนน

ที่ 1 ได้คะแนนรวม 537 คะแนน ส่วนหลิวอันผิงได้ 511 คะแนน

ถ้าหลิวอันผิงไม่จงใจออมมือ ด้วยความสามารถของเขา การทำคะแนนให้ได้ถึง 650 คะแนนไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร แล้วเขาจะมีความจำเป็นอะไรต้องไปฟังคำสั่งโรงเรียนให้ย้ายไปอยู่ห้อง 1

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าอู๋ฮุยเก่งจริง ทำไมไม่ไปปั้นเด็กหัวกะทิในห้องตัวเองให้สอบติดล่ะ จะวิ่งมาวุ่นวายกับเขาทำไม

"ครูหวงครับ ผมอยู่ห้อง 5 มาสามปีแล้ว ผมมีความผูกพันกับห้องนี้เป็นพิเศษ เพราะฉะนั้น ครูไม่ต้องเกลี้ยกล่อมผมหรอกครับ"

พูดจบ หลิวอันผิงก็หันไปทางผู้บริหารโรงเรียน แล้วหยุดสายตาที่เจิ้งอ้ายกั๋ว "ท่านครูใหญ่ครับ ขอบคุณที่ท่านให้ความสำคัญกับผม แต่ผมชอบห้อง 5 ครับ หวังว่าท่านจะเข้าใจ"

สิ้นคำพูด หลิวอันผิงก็โค้งคำนับให้เจิ้งอ้ายกั๋วและคณะผู้บริหาร แล้วหันหลังเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง

การกระทำนี้

เล่นเอานักเรียนห้อง 5 ทั้งห้องนั่งอึ้งกิมกี่

พวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลิวอันผิงถึงเลือกแบบนี้

แถมยังกล้าหักหน้าผู้บริหารโรงเรียน และหักหน้าครูประจำชั้นห้อง 1 อย่างไม่ไว้หน้าอินทร์หน้าพรหม

เวลานี้

อู๋ฮุยโกรธจนตัวสั่น

เขาอยากได้หลิวอันผิงไปอยู่ห้อง 1 ใจจะขาด

เพราะเขารู้ดีว่า นักเรียนที่สามารถพัฒนาตัวเองจนคะแนนพุ่งกระฉูดได้ในเวลาแค่สองเดือน ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา ในใจเขาตีตราจองหลิวอันผิงเป็นลูกศิษย์ไปเรียบร้อยแล้ว

แต่ทว่า...

เหตุการณ์พลิกผันเมื่อครู่ เขาคาดไม่ถึงเลยว่าหลิวอันผิงจะปฏิเสธการย้ายห้อง

"นักเรียนหลิวอันผิง เดี๋ยวพึ่ง!"

อู๋ฮุยทนไม่ไหว ต้องเอ่ยปากรั้งไว้

หลิวอันผิงได้ยินเสียงเรียก ก็หันกลับไปมองอู๋ฮุย "ครูอู๋มีธุระอะไรเหรอครับ?"

ผมปฏิเสธไปชัดเจนขนาดนั้นแล้ว ครูหูหนวกหรือยังไงครับ

อย่าคิดว่าผมหลิวอันผิงไม่รู้นะว่าครูวางแผนอะไรไว้

"นักเรียนหลิวอันผิง ครูขอเชิญเธอมาเรียนที่ห้อง 1 ด้วยความจริงใจจริงๆ นะ ครูมั่นใจและเชื่อมั่นว่าภายในหนึ่งเดือน ครูสามารถทำให้ผลการเรียนของเธอดีขึ้นไปอีกได้ ขอแค่เธอมาอยู่ห้อง 1 ครูสัญญาว่าจะติวเข้มให้เธอเป็นกรณีพิเศษทุกวันเลย"

อู๋ฮุยพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน

หลิวอันผิงไม่ตอบ แต่จ้องหน้าอู๋ฮุยเขม็ง รอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

อู๋ฮุยเห็นหลิวอันผิงเงียบ นึกว่าคำพูดของตนเริ่มได้ผล

จึงรีบพูดต่อ "นักเรียนหลิวอันผิง วางใจได้เลย ขอแค่เธอมาอยู่ห้อง 1 ภายใต้การดูแลพิเศษของครู ครูจะทำให้เธอสอบติดมหาวิทยาลัยระดับท็อปอย่างจิงต้าให้ได้ และถ้าเธอสอบติดจิงต้า นอกจากทางอำเภอจะมีเงินรางวัลให้แล้ว ทางโรงเรียนก็มีเงินรางวัลให้ด้วยนะ"

พอพูดถึงเงินรางวัล นักเรียนห้อง 5 ก็ตาลุกวาว

ใครๆ ก็รู้ว่า

ถ้าสอบติดมหาวิทยาลัยระดับท็อปอย่างจิงต้า จะกลายเป็นคนดังของอำเภอเหอชวนทันที

ทางอำเภอจะมอบเงินรางวัลให้ 500 หยวน และทางโรงเรียนจะสมทบให้อีก 300 หยวน

เงินรางวัลรวม 800 หยวน สำหรับนักเรียนทุกคนในยุคนี้ ถือเป็นสิ่งล่อใจมหาศาล

หลิวอันผิงยิ้มบางๆ

"ขอบคุณครูอู๋ที่ให้ความสำคัญครับ แต่ผมยังยืนยันคำเดิม ผมเป็นนักเรียนห้อง 5 และเป็นลูกศิษย์ของครูหวงครับ"

พูดจบ หลิวอันผิงก็หันหลังเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทันที

อู๋ฮุยเดาทางหลิวอันผิงไม่ถูกเลยจริงๆ

แต่เขายังไม่ยอมแพ้ พยายามเกลี้ยกล่อมหลิวอันผิงต่อไป

ไม่ว่าเขาจะพูดยังไง หรือยกข้อเสนอที่น่าเย้ายวนใจแค่ไหนมาล่อ หลิวอันผิงก็ได้แต่ส่งยิ้มให้ แต่ไม่ยอมพยักหน้าตกลง

สิบนาทีผ่านไป

เจิ้งอ้ายกั๋วถอนหายใจยาว "ครูอู๋ พอเถอะ ในเมื่อนักเรียนหลิวอันผิงไม่อยากไปห้อง 1 อยากอยู่ที่ห้อง 5 ก็ปล่อยเขาไปเถอะ"

อู๋ฮุยทั้งโกรธทั้งร้อนรน

แต่ต่อให้ร้อนใจแค่ไหน เขาก็รู้แล้วว่าหลิวอันผิงกินดีหมีหัวใจเสือมา ปฏิเสธหัวชนฝาที่จะไปห้อง 1

"น่าเสียดายจริงๆ เสียดายนักเรียนดีๆ คนนึงไปเลย"

เหล่าผู้บริหารและคณะครูต่างส่ายหน้าแล้วเดินจากไป

หวงเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ที่มุมหนึ่งของโพเดียม รอจนกระทั่งผู้บริหารและครูคนอื่นเดินลับสายตาไปจนหมด

เขาถึงได้กวักมือเรียกหลิวอันผิง "หลิวอันผิง ตามครูออกมาหน่อย"

ไม่นานนัก

หลิวอันผิงก็เดินตามหวงเจี้ยนกั๋วมายังมุมเงียบสงบ

ที่หวงเจี้ยนกั๋วเรียกหลิวอันผิงออกมาคุยเดี่ยว จริงๆ แล้วก็เพื่อจะเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง

เพราะถึงยังไง

มหาวิทยาลัยระดับท็อปอย่างจิงต้า ก็เป็นสิ่งที่เย้ายวนใจอย่างมาก

แถมหลิวอันผิงก็เป็นญาติห่างๆ ของเขา ในฐานะผู้ใหญ่และครูประจำชั้น เขาย่อมอยากเห็นหลิวอันผิงสอบติดมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุด

ดังนั้น

หวงเจี้ยนกั๋วตั้งใจจะคุยกับหลิวอันผิงให้รู้เรื่องอีกสักรอบ

แต่ยังไม่ทันที่หวงเจี้ยนกั๋วจะอ้าปาก หลิวอันผิงก็ชิงพูดขึ้นก่อน "ครูหวงครับ ครูคงอยากจะเกลี้ยกล่อมให้ผมไปอยู่ห้อง 1 ใช่ไหมครับ?"

"อันผิง ครูไม่รู้หรอกนะว่าเธอทำยังไงถึงได้พัฒนาผลการเรียนได้อย่างก้าวกระโดดในเวลาแค่สองเดือน แต่เธอกำลังอวดดีและหยิ่งยโสเกินไปแล้ว! การที่เธอปฏิเสธที่จะไปห้อง 1 ต่อหน้าผู้บริหาร แถมยังหักหน้าครูอู๋อย่างไม่ไยดีแบบนั้น เธอทำตัวไม่รู้ความเอาซะเลย!"

หวงเจี้ยนกั๋วดุเสียงเข้ม

หลิวอันผิงยิ้มตอบ "ครูหวงครับ ผมรู้ว่าครูหวังดีกับผม แต่ผมมีข้อสงสัยอยู่อย่างนึง ถ้าครูอู๋เขามีความสามารถขนาดนั้นจริง ทำไมเขาถึงมาเลือกเด็กที่เคยเรียนแย่อย่างผมล่ะครับ? ถ้าเขาเก่งจริง ทำไมไม่ไปปั้นเด็กหัวกะทิในห้องตัวเองให้สอบติดล่ะ"

หวงเจี้ยนกั๋วชะงัก

"อีกอย่าง การที่ผมทำคะแนนได้ขนาดนี้ และกล้าปฏิเสธพวกเขาต่อหน้า แสดงว่าผมมั่นใจว่าผมสอบติดมหาวิทยาลัยดีๆ ได้ด้วยตัวเองครับ"

หวงเจี้ยนกั๋วถอนหายใจเฮือกใหญ่ "แต่มหาวิทยาลัยดีๆ จะไปเทียบกับจิงต้าได้ยังไงกัน!"

หลิวอันผิงหัวเราะ

"ครูหวงครับ ครูดีกับผมมาตลอด แล้วอู๋ฮุยที่พยายามจะดึงตัวผมไป ผมจะไม่รู้เหรอว่าเขามีแผนอะไร อีกอย่าง ตั้งแต่ครูหวงย้ายมาสอนที่โรงเรียนมัธยมหนึ่ง ครูโดนพวกอู๋ฮุยดูถูกเหยียดหยามมาตลอด ดังนั้น... ผมอยากจะกู้หน้าให้ครูหวงสักครั้งครับ"

หวงเจี้ยนกั๋วยืนอึ้งตะลึงงัน

ในวินาทีนี้ เขาเพิ่งเข้าใจเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมหลิวอันผิงถึงปฏิเสธการย้ายห้อง

หวงเจี้ยนกั๋วถอนหายใจอีกครั้ง "อันผิง ครูรู้ว่าเธออยากกู้หน้าให้ครู แต่มหาวิทยาลัยดีๆ ยังไงก็สู้จิงต้าไม่ได้หรอกนะ"

"ครูหวงครับ ไม่ต้องห่วงผมหรอก ผมสัญญาว่าผมจะคว้าที่นั่งในมหาวิทยาลัยที่ไม่ด้อยไปกว่าจิงต้ามาให้ครูได้เชิดหน้าชูตาในโรงเรียน และในอำเภอเหอชวนนี้ได้อย่างภาคภูมิใจแน่นอนครับ!"

พูดจบ หลิวอันผิงไม่รอให้หวงเจี้ยนกั๋วพูดอะไรต่อ หันหลังเดินกลับห้องเรียนทันที

หวงเจี้ยนกั๋วมองแผ่นหลังของหลิวอันผิงที่เดินจากไป ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ในใจถอนหายใจยาว ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว

เขาเข้าใจแล้ว การตัดสินใจและการกระทำทั้งหมดของหลิวอันผิง ต้นเหตุมาจากตัวเขาที่เป็นครูประจำชั้นคนนี้นี่เอง

วินาทีนี้ ความตื้นตันใจเอ่อล้นจนหวงเจี้ยนกั๋วพูดไม่ออก