บทที่ 93 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

เรื่องราวการย้ายห้องของหลิวอันผิง เป็นที่ฮือฮาในโรงเรียนอยู่เพียงสองวันแล้วก็เงียบหายไป

ทว่า เพื่อนนักเรียนในห้อง 5 กลับยังคงสงสัยใคร่รู้ว่าทำไมผลการเรียนของหลิวอันผิงถึงได้พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบเช่นนี้

นอกจากนี้

ยังมีเพื่อนบางคนที่เริ่มสนใจในตัวหลิวอันผิงขึ้นมา

"เมื่อก่อนหลิวอันผิงแกล้งทำตัวไม่เอาไหนหรือเปล่า? ไม่อย่างนั้นทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนขนาดนี้"

"นั่นสิ ฉันเรียนห้องเดียวกับเขามาเกือบสามปี เพิ่งมารู้นี่แหละว่าเขามีวิชาต่อสู้ด้วย"

"แล้วทำไมเมื่อก่อนไม่เห็นเขาแสดงฝีมือเลย? พวกนายว่า เขาจะผูกใจเจ็บที่เราเคยรังแกเขาไหม พอเรียนจบแล้วเขาจะกลับมาคิดบัญชีกับพวกเราหรือเปล่า?"

"ไม่น่าจะใช่มั้ง ถ้าเขาอยากหาเรื่องพวกเราจริงๆ คงไม่รอจนเรียนจบหรอก ขนาดจางเจ๋อเขายังกล้าอัดจนน่วม ถ้าเขาแค้นพวกเราจริงๆ ป่านนี้คงลงมือไปนานแล้ว"

มีคนกังวล ก็ย่อมมีคนดีใจ

คนที่กังวล ย่อมเป็นพวกที่เคยรังแกหลิวอันผิงมาก่อน

ส่วนคนที่ดีใจจนเนื้อเต้น คือหลิวหมิง เพื่อนร่วมโต๊ะคนปัจจุบันของหลิวอันผิง

ในขณะนี้ หลิวหมิงกำลังมุดอยู่ใต้โต๊ะเรียน แอบนับคูปองอาหารอย่างมีความสุข

เนื่องจากผลสอบคัดเลือกของหลิวอันผิงประกาศออกมาแล้ว เพื่อนที่แพ้พนันเขาต่างก็พากันนำของเดิมพันมาจ่ายจนครบ

ด้วยเหตุนี้

หลิวหมิงจึงกำลังนับคูปองอาหารกองโตที่ได้มาอย่างเพลิดเพลิน หางคิ้วกระดกขึ้นแทบจะถึงเพดานด้วยความลำพองใจ

หลิวอันผิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ปรายตามองแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าทำโจทย์ต่อ

สำหรับคูปองอาหารมากมายที่หลิวหมิงได้มา หลิวอันผิงไม่ได้รู้สึกอิจฉาเลยสักนิด

เพราะคราวที่เขานัดดวลกับพวกจางเจ๋อที่ป่าละเมาะหลังโรงเรียน คูปองอาหารที่ยึดมาได้จากคนพวกนั้น แม้จะไม่เยอะเท่าของหลิวหมิงในตอนนี้ แต่ก็เพียงพอให้เขาใช้กินอยู่ไปจนสอบเอนทรานซ์เสร็จ

"พี่อันผิง แบ่งนี่ไปสิ" ผ่านไปสิบนาที หลิวหมิงยื่นปึกคูปองอาหารมาให้

หลิวอันผิงมองแล้วยิ้ม "นายเก็บไว้เถอะ ครึ่งปีหลังนายอาจจะต้องใช้มัน ส่วนฉัน... คงไม่ได้ใช้แล้ว"

"จริงด้วยสิ ถึงตอนนั้นพี่อันผิงคงไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว คูปองพวกนี้คงไม่จำเป็น"

หลิวหมิงนึกขึ้นได้ จึงรีบเก็บคูปองที่ยื่นออกไปกลับคืนมา

เขารู้ว่าคราวก่อนหลิวอันผิงก็ได้คูปองไปไม่น้อย ดังนั้นเขาจึงไม่ทำตัวเกรงใจจนน่ารำคาญ

ช่วงบ่ายหลังเลิกเรียน

หลิวอันผิงถูกหวงเจี้ยนกั๋วเรียกตัวไปที่บ้าน

หลิวอันผิงเดินตามหลังหวงเจี้ยนกั๋วไป พลางสงสัยว่าทำไมครูถึงต้องเรียกเขาไปคุยที่บ้าน

ถ้ามีธุระ คุยที่ห้องพักครูก็น่าจะได้

หรือถ้าที่ห้องพักครูไม่สะดวก หาที่เงียบๆ ในโรงเรียนคุยก็ได้นี่นา

"ครูหวงครับ หรือว่าคุณยายฝากของมาให้ผมอีกแล้ว?"

หลิวอันผิงนึกเหตุผลอื่นไม่ออก นอกจากเรื่องคุณยาย

ทุกๆ หนึ่งหรือสองเดือน หลิวอันผิงมักจะได้รับของที่คุณยายฝากหวงเจี้ยนกั๋วมาให้เสมอ

บางครั้งก็เป็นของกิน

บางครั้งก็เป็นเงิน

สำหรับคุณยายคนนี้ หลิวอันผิงซาบซึ้งในน้ำใจของท่านเสมอมา

ในความทรงจำของหลิวอันผิง ตลอดสามปีในชั้นมัธยมปลาย คุณยายมักจะส่งข้าวของมาให้ไม่ขาดสาย แม้แต่เงินที่ให้มา ลองนับดูรวมๆ แล้วก็น่าจะเกือบร้อยหยวน

ในยุคสมัยนี้ เงินหนึ่งร้อยหยวนเทียบเท่ากับเงินเดือนของคนงานทั่วไปถึงสามเดือน

บ้านคุณยายเองก็เป็นชาวนา ฐานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวยอะไร

ดังนั้น พอหวงเจี้ยนกั๋วบอกให้ไปที่บ้าน ความคิดแรกของหลิวอันผิงจึงหนีไม่พ้นเรื่องที่คุณยายฝากของมาให้

หวงเจี้ยนกั๋วที่เดินนำหน้าไม่ได้ตอบอะไร

จนกระทั่งถึงบ้าน หวงเจี้ยนกั๋วทำท่าทางลับๆ ล่อๆ หยิบหนังสือสองสามเล่มออกมาจากในห้อง "อันผิง นี่เป็นแบบฝึกหัดทบทวนสำหรับการสอบเอนทรานซ์ที่ครูวานคนช่วยหามาให้ เธอลองเอาไปอ่านแล้วลองทำดูนะ มันต้องมีประโยชน์กับเธอแน่ๆ"

หลิวอันผิงตะลึง

แบบฝึกหัดทบทวน?

ยุคนี้มีรวมเล่มข้อสอบเอนทรานซ์ขายแล้วเหรอ?

หลิวอันผิงรับมาพลิกดู

เป็นแบบฝึกหัดทบทวนสำหรับการสอบเอนทรานซ์จริงๆ

แต่การเรียบเรียงยังดูสะเปะสะปะ น่าจะเป็นฉบับที่เพิ่งทำออกมาปีนี้ และยังรวบรวมได้ไม่สมบูรณ์นัก

หลิวอันผิงคิดในใจว่า คนพวกนี้ช่างสรรหาช่องทางทำมาหากินเก่งจริงๆ

"ขอบคุณครับครูหวง"

หลิวอันผิงกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ

หวงเจี้ยนกั๋วกระซิบกำชับ "หนังสือพวกนี้เธอเอาไว้อ่านที่บ้านนะ อย่าเอาไปที่โรงเรียนเด็ดขาด"

หลิวอันผิงเข้าใจความนัยทันที

ไม่นานนัก

หลิวอันผิงก็ออกจากบ้านหวงเจี้ยนกั๋ว ปั่นจักรยานกลับไปยังที่พัก

คืนนั้น

หลิวอันผิงอ่านแบบฝึกหัดทบทวนที่หวงเจี้ยนกั๋วให้มารวดเดียวจบ

มันมีประโยชน์กับเขาจริงๆ

เพราะโจทย์ในนี้ล้วนเป็นข้อสอบเก่าจากปีก่อนๆ ไม่ว่าปีนี้จะออกข้อสอบแบบเดิมหรือไม่ แต่อย่างน้อยก็พอจะคาดเดาแนวทางได้ว่าข้อสอบน่าจะออกไปในทิศทางไหน

รอให้ฉันทำผลงานสอบเอนทรานซ์ได้ยอดเยี่ยม ครูหวงต้องได้รับรางวัลครูดีเด่นระดับอำเภอแน่ๆ ทางโรงเรียนเองก็คงมอบรางวัลให้เขาด้วย

หลายปีมานี้ ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากเขา ฉันอาจจะยืนหยัดมาไม่ถึงวันนี้ก็ได้

วันหน้าถ้ามีโอกาส ฉันต้องตอบแทนบุญคุณเขาให้ได้

สำหรับหวงเจี้ยนกั๋ว หลิวอันผิงไม่มีข้อกังขาใดๆ ในความดีของเขา

หลิวอันผิงจำได้ว่า

ตอนที่เขาอยู่ ม.4 คนจากบ้านใหญ่ตระกูลหลิวเคยบุกมาอาละวาดที่โรงเรียน

ถ้าตอนนั้นไม่มีหวงเจี้ยนกั๋วคอยช่วย หลิวอันผิงอาจจะไม่ได้เรียนต่อมัธยมปลายแล้วก็ได้

ส่วนพี่สาวของหลิวอันผิง หลิวไฉ่ฟาง ก็เพราะคนบ้านใหญ่มาอาละวาดที่โรงเรียน ทำให้เธอต้องออกจากโรงเรียนกลางคันทั้งที่ยังเรียนไม่จบมัธยมต้น

น้องสาวคนเล็ก หลิวไฉ่เสีย ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ก็ต้องเดินตามรอยพี่สาว ได้เรียนถึงแค่ ม.2 เทอมแรก

พอนึกถึงเรื่องเหล่านี้

นอกจากความซาบซึ้งที่มีต่อหวงเจี้ยนกั๋วแล้ว ความเคียดแค้นที่มีต่อคนบ้านใหญ่ตระกูลหลิวก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เช้าวันรุ่งขึ้น

ทันทีที่หลิวอันผิงมาถึงหน้าโรงเรียน ก็เห็นรถจี๊ปสีเขียวทหารรุ่น 212 หลายคันจอดเรียงรายอยู่หน้าประตู

ในใจเกิดความสงสัย มีบุคคลสำคัญที่ไหนมาโรงเรียนหรือเปล่านะ?

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลิวอันผิงจูงจักรยานเดินเข้าประตูโรงเรียน

"นักเรียนหลิวอันผิง รีบตามผมไปที่ห้องประชุมใหญ่เดี๋ยวนี้ ทางอำเภอส่งคนมา"

ทันทีที่หลิวอันผิงก้าวเท้าเข้าโรงเรียน ก็ถูกหัวหน้าฝ่ายวิชาการดึงแขนจะลากตัวไป

หลิวอันผิงงุนงงเป็นที่สุด "ท่านหัวหน้าครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?"

"อย่าเพิ่งถามมาก รีบตามผมมาเถอะ"

หัวหน้าฝ่ายวิชาการไม่เปิดโอกาสให้หลิวอันผิงได้ตั้งตัว ลากเขาเดินลิ่วไปทันที

ตลอดทาง หลิวอันผิงคาดเดาไปต่างๆ นานา

เมื่อมาถึงห้องประชุมใหญ่

พอหลิวอันผิงเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหวงลี่จวินนั่งอยู่

นอกจากหวงลี่จวินแล้ว ยังมีผู้บริหารระดับสูงของสถานีตำรวจ

และยังมีคนสวมเครื่องแบบทหารสีเขียวอีกหลายคน ยิ่งทำให้หลิวอันผิงจับต้นชนปลายไม่ถูก

คนพวกนี้มารวมตัวกันทำไม?

หรือว่า...

ความเป็นไปได้บางอย่างแวบเข้ามาในหัวของหลิวอันผิง

"นักเรียนหลิวอันผิงมาแล้ว มานั่งตรงนี้เร็ว" หวงลี่จวินเห็นหลิวอันผิงมาถึง ก็รีบกวักมือเรียก

ส่วนหัวหน้าฝ่ายวิชาการดูเหมือนจะรู้หน้าที่ว่าตัวเองไม่ควรอยู่ตรงนี้ จึงรีบเดินออกจากห้องประชุมและปิดประตูให้สนิท

ภายในห้องประชุมใหญ่ นอกจากหวงลี่จวินและคณะเจ้าหน้าที่แล้ว ไม่มีผู้บริหารโรงเรียนอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

แม้แต่ครูใหญ่เจิ้งอ้ายกั๋วก็ไม่อยู่

หลิวอันผิงเดินเข้าไป ทักทายหวงลี่จวินและเจ้าหน้าที่ทุกคน "ท่านผู้ใหญ่ทุกท่าน มาที่โรงเรียนแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ แถมยังเรียกตัวผู้น้อยอย่างผมมา หรือว่าหวังข่ายเกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?"

หวงลี่จวินมีสีหน้าเคร่งเครียด ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วส่ายหน้า

การส่ายหน้าของเขา ทำให้หลิวอันผิงยิ่งงงหนักเข้าไปอีก

"นักเรียนหลิวอันผิง ไม่ใช่หวังข่ายเกิดเรื่อง แต่เป็นหวังต้าขุย... มันหนีไปได้"

ผู้บริหารจากสถานีตำรวจพูดแทรกขึ้นมา

สิ้นเสียงประกาศ หลิวอันผิงตกตะลึงจนตัวชา

หวังต้าขุยหนีไปได้!!!