บทที่ 94 ผมไม่มีวันให้อภัยพวกคุณแน่!

คนที่ถูกจับกุมตัวไปแล้ว แถมยังถูกคุมขังอยู่ในสถานกักกัน จะหนีรอดไปได้อย่างไร?

แล้วเขาหนีไปได้ด้วยวิธีไหน?

งัดสะเดาะกุญแจหนี?

หรือมีคนคอยให้ความช่วยเหลือ?

คำถามนับร้อยพันผุดขึ้นมาในหัวของหลิวอันผิง

ในชาติที่แล้ว ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

หลิวอันผิงจำได้แม่น

กว่าคดีใหญ่เมื่อสามปีก่อนจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเปิดโปง ก็ปาเข้าไปหลังปี ค.ศ. 2000 โน่นแล้ว

แถมตอนนั้น หวังข่ายก็ได้เลื่อนตำแหน่งใหญ่โต ส่วนหวังต้าขุยก็อายุห้าสิบกว่าเข้าไปแล้ว พอโดนจับได้ก็หมดทางหนีทีไล่

แต่ทว่าในชาตินี้...

หลิวอันผิงกลับได้ยินข่าวจากปากเจ้าหน้าที่ว่าหวังต้าขุยหนีไปได้ ข่าวนี้สร้างความตกตะลึงให้เขาจนแทบสิ้นสติ

"เรื่องเกิดขึ้นเมื่อไหร่ครับ? แล้วอีกอย่าง หวังต้าขุยหนีไป พวกคุณไม่ส่งคนไปตามจับ แต่กลับมาหาผมที่โรงเรียนทำไม?"

ในใจของหลิวอันผิงเต็มไปด้วยข้อกังขา แต่การที่หวงลี่จวินและคณะเลือกที่จะมาหาเขาแทนที่จะทุ่มกำลังไปจับคนร้าย ทำให้เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

หวงลี่จวินยังคงเงียบกริบ

สายตาที่มองหลิวอันผิงเริ่มหลุกหลิกไม่กล้าสู้หน้า

ท่าทีแบบนี้ยิ่งทำให้หลิวอันผิงกระวนกระวายใจ จนความเครียดเริ่มเกาะกุมจิตใจ

โจวเทียน ผู้กำกับการสถานีตำรวจที่ยืนอยู่ข้างๆ จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากอธิบาย "เขาหนีไปเมื่อคืนนี้ครับ เราได้ส่งกำลังตำรวจจำนวนมากออกไปไล่ล่าหวังต้าขุยแล้ว ส่วนสาเหตุที่เราต้องรีบมาหาเธอที่โรงเรียนแต่เช้าตรู่ ก็เพราะอยากจะแจ้งข่าวร้ายบางอย่างให้ทราบ"

"ข่าวร้ายอะไร!"

หลิวอันผิงจ้องมองโจวเทียนด้วยความตื่นตระหนกและร้อนรน สองมือยันโต๊ะประชุมไว้แน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน

หวงลี่จวินเห็นท่าทางเครียดจัดของหลิวอันผิง จึงยอมเอ่ยปาก "นักเรียนหลิวอันผิง เธออย่าเพิ่งตื่นตระหนก ทางเราได้ส่งเจ้าหน้าที่ไปดูแลทางบ้านของเธอแล้ว ถ้าหากหวังต้าขุยโผล่ไปที่หมู่บ้านซานสุ่ย เราจะจับกุมตัวมันทันที! เราจะไม่มีวันยอมให้หวังต้าขุยทำอันตรายคนในครอบครัวเธอเด็ดขาด!"

ขอบตาของหลิวอันผิงเริ่มแดงก่ำ

เขาจ้องเขม็งไปที่หวงลี่จวินและโจวเทียน

ผลลัพธ์นี้ เขาพอจะเดาทางได้แล้ว

ถ้าแค่หวังต้าขุยแหกคุกหนีไปเฉยๆ หวงลี่จวินคงไม่จำเป็นต้องแห่กันมาหาเขาที่โรงเรียนแต่เช้าตรู่ขนาดนี้

ดังนั้น ทันทีที่ได้ยินว่าหวังต้าขุยหนีไป ในหัวของเขาก็เกิดความหวาดระแวงขึ้นมาทันที

ในใจเขาได้แต่ภาวนาขออย่าให้เป็นอย่างที่คิด

แต่หลิวอันผิงคาดไม่ถึงเลยว่า สิ่งที่เขากลัวที่สุด มันได้เกิดขึ้นแล้ว

หลิวอันผิงขบกรามแน่น จ้องมองหวงลี่จวินและโจวเทียนด้วยความโกรธแค้น

ทั้งสองคนละอายใจจนไม่กล้าสบตาหลิวอันผิง ได้แต่หลบสายตาไปทางอื่น

"ถ้าคนในครอบครัวผมเป็นอะไรไป ผมจะไม่มีวันให้อภัยพวกคุณเด็ดขาด!"

ทิ้งคำพูดลอดไรฟันประโยคนี้ไว้ หลิวอันผิงก็กระแทกประตูเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างไม่ไยดี

เสียงตะโกนเรียกของหวงลี่จวินไล่หลังมา แต่หลิวอันผิงทำหูทวนลมเหมือนไม่ได้ยิน

โจวเทียนหันไปมองหวงลี่จวิน แล้วถอนหายใจ "ท่านเลขาฯ หวง อย่าโกรธไปเลยครับ ทั้งหมดเป็นความผิดของทางเราเอง ถ้าจะโทษ ก็โทษผมเถอะครับ"

"โทษนายแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร! สถานการณ์ตอนนี้วิกฤตมาก ฉันไม่สนว่านายจะใช้วิธีไหน ต้องลากตัวหวังต้าขุยกลับมาให้ได้ อย่าให้มันไปก่อกรรมทำเข็ญที่ไหนอีก! แล้วอีกเรื่อง... ใครเป็นคนแพร่งพรายออกไปว่าจดหมายร้องเรียนฉบับนั้นหลิวอันผิงเป็นคนเขียน นายต้องสืบให้รู้เรื่อง! ไปสอบสวนเจ้าหน้าที่ในสถานกักกันด้วยตัวเอง ลากคอไอ้หนอนบ่อนไส้พวกนั้นออกมาให้หมด!"

หวงลี่จวินโกรธจัดจนตัวสั่น

ตัวการสำคัญในคดีใหญ่ระดับนี้ ดันหนีรอดไปได้จากใต้จมูก

ถ้าเรื่องนี้แดงออกไป เขาหวงลี่จวินคงไม่มีหน้าไปพบใครอีก

เพราะคดีเมื่อสามปีก่อน หวงลี่จวินได้รายงานไปยังทางจังหวัดและทางมณฑลเรียบร้อยแล้ว

ทางมณฑลเองก็ได้สั่งกำชับลงมาว่า ไม่ว่าจะยังไงต้องตรวจสอบให้ถึงที่สุด ไม่ว่าใครจะมีส่วนเกี่ยวข้องต้องจับกุมมาดำเนินคดีให้หมด

เดิมที

การสอบสวนคดีนี้ก็เกือบจะสมบูรณ์แล้ว

หวงลี่จวินเตรียมจะส่งรายงานผลการสอบสวนขึ้นไปอยู่รอมร่อ

แต่ในนาทีวิกฤตแบบนี้ ตัวการสำคัญดันแหกคุกหนีไป แถมยังหนีไปแบบ 'ปกติ' เสียด้วย

เรื่องนี้ทำให้หวงลี่จวินอยากจะสั่งปลดโจวเทียนออกจากตำแหน่งผู้กำกับเสียให้รู้แล้วรู้รอด

โจวเทียนได้แต่ก้มหน้ารับคำ "ครับๆ ท่าน ผมจะตรวจสอบให้ถึงที่สุดครับ!"

...

ในขณะเดียวกัน

หลิวอันผิงเดินมาถึงห้องพักครู และตรงเข้าไปหาหวงเจี้ยนกั๋ว

"เธอจะลากิจ? ลากิจช่วงนี้เนี่ยนะ? เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ อีกไม่ถึงเดือนก็จะสอบเอนทรานซ์แล้ว มาขอลาหยุดในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ หลิวอันผิง เธอคิดจะทำอะไรกันแน่!"

พอหวงเจี้ยนกั๋วได้ยินหลิวอันผิงบอกว่าจะขอลากิจครึ่งเดือน เขาก็แทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความโมโห

หลิวอันผิงในตอนนี้ไม่มีกะจิตกะใจจะมาอธิบายอะไรยืดยาว

อีกอย่าง เรื่องนั้นเขาก็พูดออกไปไม่ได้ "ครูหวงครับ ผมมีเหตุผลจำเป็นจริงๆ ที่ต้องลา และมันสำคัญกว่าการสอบเอนทรานซ์ด้วยซ้ำ ดังนั้น ขอให้ครูอนุมัติให้ผมเถอะครับ"

ความจริงแล้ว

ต่อให้ครูไม่อนุมัติ เขาก็ต้องกลับบ้านอยู่ดี

ตราบใดที่ยังจับหวังต้าขุยไม่ได้ หลิวอันผิงต้องกลับไปเฝ้าแม่และพี่น้อง

ต่อให้ต้องทิ้งการสอบเอนทรานซ์เขาก็ยอม

การสอบเอนทรานซ์ จะสำคัญไปกว่าครอบครัวได้ยังไง

แต่ที่หลิวอันผิงยังมาขออนุญาตหวงเจี้ยนกั๋ว อย่างแรกคือความเคารพ อย่างที่สองคือหวงเจี้ยนกั๋วดีกับเขามาตลอด

"หลิวอันผิง เธอบอกครูมาสิ ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ถึงทำให้เธอต้องลางานขนาดนี้?" หวงเจี้ยนกั๋วไม่เข้าใจและไม่ยอมรับ

หวงเจี้ยนกั๋วไม่รู้เรื่องที่หวงลี่จวินมาหาหลิวอันผิงที่โรงเรียน

ดังนั้น เขาจึงคิดไม่ออกเลยว่าทำไมหลิวอันผิงต้องยืนกรานจะลากิจให้ได้

เขาคิดไม่ออกว่าจะมีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่าการสอบเอนทรานซ์ นี่เป็นโอกาสเปลี่ยนชะตาชีวิตเชียวนะ จะมีอะไรสำคัญไปกว่าการเปลี่ยนชะตาชีวิตอีกหรือ!

หลิวอันผิงกัดฟันแน่น ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม "ครูหวงครับ รบกวนด้วยนะครับ ผมขอลาครึ่งเดือน ถ้าเรื่องคลี่คลายเมื่อไหร่ ผมจะรีบกลับมาโรงเรียนทันที ส่วนเรื่องสอบเอนทรานซ์..."

พอพูดถึงการสอบเอนทรานซ์ หลิวอันผิงก็เงียบไป

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะได้เข้าสอบไหม

เพราะเรื่องหวังต้าขุยมีปัจจัยที่ไม่แน่นอนมากเกินไป

จะจับตัวได้ภายในครึ่งเดือนไหม ก็ไม่มีใครตอบได้

พูดจบ หลิวอันผิงก็ไม่สนเสียงทัดทานของหวงเจี้ยนกั๋ว หันหลังเดินออกจากห้องพักครูไปทันที

"นี่... นี่มัน... เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ อะไรจะสำคัญกว่าสอบเอนทรานซ์ นี่มันโอกาสเปลี่ยนชีวิตเลยนะ หรือยังมีเรื่องอะไรสำคัญกว่าอนาคตตัวเองอีก!"

หวงเจี้ยนกั๋วคิดยังไงก็คิดไม่ตก

เขานั่งอยู่ในห้องพักครู บ่นพึมพำด้วยความโมโหเรื่องที่หลิวอันผิงมาขอลากิจ

จนกระทั่งหัวหน้าฝ่ายวิชาการวิ่งเข้ามา กระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหู หวงเจี้ยนกั๋วถึงกับตาถลนด้วยความตกใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ครูหวง เรื่องนี้รู้แล้วเหยียบให้มิดนะ ห้ามเอาไปพูดต่อเด็ดขาด ครูน่าจะรู้นะว่าเรื่องแบบนี้มันอันตราย ระวังภัยจะออกจากปาก"

หัวหน้าฝ่ายวิชาการกำชับทิ้งท้าย แล้วเดินออกจากห้องพักครูไป

หวงเจี้ยนกั๋วนั่งทรุดลงกับเก้าอี้ด้วยอาการเหม่อลอย ใบหน้ายังคงฉายแววไม่เข้าใจและตกตะลึง

...

ในเวลาเดียวกัน

หลิวอันผิงปั่นจักรยานออกจากโรงเรียน มุ่งหน้าไปยังโรงงานปูนซีเมนต์

หวงลี่จวินและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน มองตามแผ่นหลังของหลิวอันผิงที่ค่อยๆ ห่างออกไป หวงลี่จวินหันกลับมาถลึงตาใส่โจวเทียน "รีบส่งคนสองคนตามประกบหลิวอันผิงเดี๋ยวนี้! จำไว้ว่าต้องเป็นคนที่ฝีมือดี พกอาวุธติดตัวไปด้วย ป้องกันเหตุฉุกเฉิน!"

"รับทราบครับ ท่านเลขาฯ หวง"

หลิวอันผิงขึ้นรถไถกลับไปยังคอมมูน

เขาไม่รู้ตัวเลยว่าโจวเทียนได้ส่งคนสองคนสะกดรอยตามมา

เมื่อถึงคอมมูน หลิวอันผิงก็เอารถจักรยานลง แล้วรีบปั่นบึ่งกลับหมู่บ้านซานสุ่ยด้วยความเร็วสูง

ส่วนเจ้าหน้าที่สองคนที่โจวเทียนส่งมาติดตาม ได้แต่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ "ไอ้เด็กนี่ปั่นเร็วเป็นบ้า ไม่หันกลับมามองสักนิด ใจมันจะนิ่งเกินไปแล้ว"

"เลิกบ่นได้แล้ว รีบไปยืมจักรยานเถอะ ขืนไอ้หนูนั่นเป็นอะไรไประหว่างทาง พวกเราได้จบเห่กันหมดแน่"