บทที่ 15 ช่องโหว่ของระบบ

ในเมื่อทราบวิธีการโจมตีของเหล่าแฮกเกอร์แล้ว สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือการเขียนโปรแกรมโต้กลับที่เหมาะสม เฟิงเสี้ยเทียนทำสำเร็จไปแล้วหนึ่งอย่าง คือในด้านการโจมตีแบบฟลัด เขาไม่มีอะไรต้องหวาดกลัวอีกต่อไป ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือวิธีการรับมือกับไวรัสโดยเฉพาะ ซึ่งจำเป็นต้องมีซอฟต์แวร์ป้องกัน

พูดให้เข้าใจง่ายขึ้นก็คือ "ไฟร์วอลล์" ไวรัสทุกชนิดก่อนจะเริ่มโจมตีได้ต้องเข้ามาในคอมพิวเตอร์ของคุณก่อน วิธีที่เฟิงเสี้ยเทียนคิดได้คือการปิดประตูใส่หน้าไวรัสเหล่านี้ เขาใช้เวลาขบคิดนานกว่าหนึ่งชั่วโมงจึงเริ่มลงมือ

การเขียนซอฟต์แวร์ไฟร์วอลล์ไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างน้อยมันต้องมีความครอบคลุมมากกว่าซอฟต์แวร์ที่ใช้รับมือการโจมตีแบบฟลัด ซึ่งปกติแล้วต้องมีฐานข้อมูลไวรัสมหาศาล—แน่นอนว่านั่นคือความเข้าใจของคนทั่วไป แต่เฟิงเสี้ยเทียนกลับคิดวิธีที่แหวกแนวออกไป ในขณะที่เขียนไฟร์วอลล์ เขาได้สร้าง "จุดเปลี่ยนถ่ายข้อมูล" ขึ้นมาโดยเฉพาะ หมายความว่าข้อมูลทั้งหมดที่ต้องผ่านการประมวลผลจะถูกไฟร์วอลล์โยนไปยังคอมพิวเตอร์เครื่องอื่น คอมพิวเตอร์เครื่องนั้นจะทำหน้าที่เป็นตัวแทน ส่วนเฟิงเสี้ยเทียนจะคอยบงการอยู่เบื้องหลัง หากเกิดปัญหาใดๆ ขึ้นก็จะไม่กระทบถึงคอมพิวเตอร์ของเขา ในเมื่อข้อมูลทั้งหมดไม่สามารถเข้าสู่คอมพิวเตอร์ของเฟิงเสี้ยเทียนได้โดยตรง ย่อมเป็นการตัดความเสี่ยงที่เครื่องจะติดไวรัสไปโดยปริยาย ต้องยอมรับว่าความคิดของเฟิงเสี้ยเทียนนั้นล้ำลึกและพิสดารจริงๆ ถ้าเป็นคนอื่นจะมีใครคิดแบบนี้ได้?

เขาใช้เวลาเต็มๆ สองวัน ในที่สุดก็ทำซอฟต์แวร์ไฟร์วอลล์สุดแปลกประหลาดนี้จนเสร็จ เขาตั้งฉายาให้มันว่า "เคลื่อนย้ายจักรวาล" ซึ่งเป็นชื่อที่เหมาะสมมาก อย่างน้อยก็อธิบายหลักการทำงานของไฟร์วอลล์ตัวนี้ได้เป็นอย่างดี

เมื่อจัดการไฟร์วอลล์เสร็จ เฟิงเสี้ยเทียนก็เริ่มปรับปรุงโปรแกรมโต้กลับการโจมตีแบบฟลัด เขาตั้งชื่อเล่นให้โปรแกรมนี้ว่า "หมาป่าใจร้าย" เพราะโปรแกรมนี้เน้นการล่อลวงให้อีกฝ่ายหลงกลจนการโจมตีแบบฟลัดวกกลับไปเล่นงานตัวเอง มันมีความเป็นจอมลวงโลกสูง ชื่อหมาป่าใจร้ายจึงถือว่าเข้ากันได้ดี

คืนก่อนหน้านี้เฟิงเสี้ยเทียนใช้เวลาเขียนโปรแกรมนี้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง จึงย่อมมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง แต่หลังจากที่เขาปรับปรุงจนสมบูรณ์ โปรแกรมนี้ก็ไร้ที่ติ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าโปรแกรมจะล่มเพราะกระแสข้อมูลมหาศาลอีกต่อไป

หลังจากจัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จ เฟิงเสี้ยเทียนก็เริ่มลงมือค้นหา "ช่องโหว่ของระบบ" เขาทำสิ่งนี้ลากยาวไปจนถึงวันที่ 18 เดือนอ้ายซึ่งเป็นวันเปิดเทอม บอกเลยว่าถ้าไม่หาก็คงไม่รู้ พอหาแล้วถึงกับต้องตกใจ! เฟิงเสี้ยเทียนพบช่องโหว่ทั้งเล็กและใหญ่ในระบบ Windows 3.0 ของไมโครซอฟท์รวมแล้วถึง 13 จุด!

ตอนแรกเขารู้สึกตื่นเต้น เพราะมันแสดงให้เห็นว่าเขามีพัฒนาการ แต่เมื่อพบช่องโหว่มากขึ้นเรื่อยๆ เฟิงเสี้ยเทียนก็เริ่มอยู่ไม่ติด แฮกเกอร์ในโลกนี้มีมากมาย ย่อมต้องมีคนอื่นที่พบช่องโหว่เหล่านี้เช่นกัน หากคนพวกนี้มุดผ่านช่องโหว่เข้ามาในคอมพิวเตอร์ของเขา...

เฟิงเสี้ยเทียนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลัง "แก้ผ้าวิ่ง" เขาจึงเริ่มลงมือซ่อมแซมช่องโหว่ของระบบทันที เจอจุดไหนเขาก็กำจัดจุดนั้น เขาหมกมุ่นอยู่กับการทำเรื่องนี้จนถึงวันสุดท้ายก่อนเปิดเทอม

คืนวันที่ 17 เดือนอ้าย เฟิงเสี้ยเทียนซ่อมแซมช่องโหว่สุดท้ายที่เขาพบจนเสร็จ จากนั้นเขาก็เริ่มใช้ความคิด สิ่งที่เขาคิดคือเรื่องเกี่ยวกับปัญญาประดิษฐ์ (AI) การที่เห็นระบบของไมโครซอฟท์มีช่องโหว่มากมายขนาดนี้ทำให้เขาสะเทือนใจ และทำให้เขากลับมานึกถึงเรื่อง AI อีกครั้ง

จะว่าไป ช่วงที่ผ่านมาเขายุ่งจนหัวหมุน เรื่อง AI เกือบจะถูกโยนทิ้งไปสุดขอบฟ้า พอมานึกถึงตอนนี้ เฟิงเสี้ยเทียนกลับรู้สึกมืดแปดด้าน เขาไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นจากตรงไหน หลังจากคิดอยู่นานแต่ไม่มีวี่แววจะสำเร็จ เขาจึงทำได้เพียงขึ้นเตียงพักผ่อน

พรุ่งนี้เป็นวันเปิดเทอมใหม่ เขาต้องเก็บแรงไว้ให้เต็มที่ เพราะในพิธีเปิดเทอมของทุกปี ครูใหญ่และบรรดาผู้นำโรงเรียนมักจะขึ้นไปร่ายยาวบนปะรำพิธี หากไม่พักผ่อนให้ดีเห็นทีจะทนฟังไม่ไหว

เช้าวันที่ 18 เดือนอ้าย เฟิงเสี้ยเทียนออกไปเก็บของเก่าตามปกติ หลังจากขายของให้เฒ่าหลี่เสร็จ เขาก็กลับบ้านมาทำมื้อเช้า เมื่อกินเสร็จก็เปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าชุดที่ใส่ไปเรียนปกติเพื่อไปรายงานตัวที่โรงเรียน

วันนี้อากาศดีมาก ไม่มีลมเหนือที่หนาวเหน็บและไม่มีท้องฟ้าสีเทาหม่น ดวงอาทิตย์ขึ้นแต่เช้า แสงแดดอุ่นๆ ลูบไล้ไปทั่วผืนดิน ตามริมทางเดินเริ่มเห็นยอดอ่อนของต้นไม้ผุดขึ้นมา ทั้งแผ่นดินเต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิต

เฟิงเสี้ยเทียนสะพายกระเป๋าสะพายข้างแบบทหารรุ่นเก่า กระเป๋าสีเขียวขี้ม้าถูกซักจนซีดขาว ขอบมุมสึกหรออย่างหนัก ดูปราดเดียวก็รู้ว่าใช้งานมาหลายปี ความจริงก็เป็นเช่นนั้น กระเป๋าใบนี้เป็นของดูต่างหน้าจากคุณพ่อของเฟิงเสี้ยเทียน มันอยู่กับเขามาตั้งแต่สมัยเรียนประถม จนถึงตอนนี้ผ่านไปเกือบสิบปีมันก็ยังอยู่เคียงข้างเขาเสมอ แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเขาชอบมันมากนักหรอก แต่เป็นเพราะเขาเสียดายเงินที่จะซื้อกระเป๋าใหม่ต่างหาก

ดูจากเสื้อผ้าของเขาก็พอจะรู้สถานภาพได้: ท่อนบนสวมเสื้อนวมสีดำ แม้เสื้อนวมจะไม่มีรอยขาดแต่พอมันอยู่บนตัวเฟิงเสี้ยเทียนกลับดูไม่เข้ากันอย่างยิ่ง ชายเสื้อนวมยาวลงมาเกือบถึงหัวเข่า ส่วนมือทั้งสองข้างก็จมหายไปในแขนเสื้อที่ยาวเฟื้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นเสื้อของผู้ใหญ่

เฟิงเสี้ยเทียนเพิ่งจะอายุ 15 ปี ตัวเขาในตอนนี้ขอเพียงได้กินอิ่มก็พอแล้ว เรื่องโภชนาการอะไรนั่นไม่กล้าแม้แต่จะคิด ร่างกายของเขาจึงค่อนข้างเล็กและเตี้ย สูงยังไม่ถึง 160 เซนติเมตรด้วยซ้ำ เมื่อเทียบกับเพื่อนวัยเดียวกัน เขาถือเป็น "ไอ้เตี้ย" ขนานแท้

ท่อนล่างของเขาสวมกางเกงขายาวสีเขียวขี้ม้า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าขากางเกงยาวแค่ไหน ดูจากขากางเกงที่พับขึ้นมาสูงลิบก็รู้ได้ทันทีว่าเสื้อผ้านี้ไม่พอดีตัวเลย

พอมองไปที่เท้า เขาใส่รองเท้าผ้าใบยี่ห้อ "เจี่ยฟ่าง" สีเหลืองหม่น บนรองเท้ามีรอยปะอยู่หลายจุด มองอย่างไรก็ดูซอมซ่อ

ดังนั้น เมื่อเฟิงเสี้ยเทียนเดินเข้าไปในรั้วโรงเรียนด้วยสารรูปเช่นนี้ หลายคนจึงส่งสายตาดูแคลนมาให้ บางคนถึงกับรู้สึกว่าคนอย่างเขาไม่ควรมาโรงเรียนด้วยซ้ำ การที่โรงเรียนมีคนแบบนี้อยู่ทำให้เพื่อนนักเรียนรู้สึกเสียหน้า

ทว่าเฟิงเสี้ยเทียนกลับทำเป็นมองไม่เห็น เขาชินกับสายตาแบบนี้มานานแล้ว ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและดูถูกรอบกาย เฟิงเสี้ยเทียนยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้องเรียนชั้นมัธยม 4 ห้อง 3 ห้องเรียนที่เคยส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวก็พลันเงียบกริบลง ผ่านไปครู่หนึ่งก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นว่า "เจ้านี่มาอีกแล้วเหรอ? ผู้บริหารโรงเรียนก็นะ ทำไมต้องยกเว้นค่าเทอมให้มันด้วย? ถ้าให้มันจ่ายค่าเทอมเอง ป่านนี้มันคงไม่มีปัญญาเรียนแล้วล่ะมั้ง? ห้องเราจะได้ไม่ต้องถูกคนอื่นล้อเพราะไอ้คนเก็บของเก่ากลิ่นเหม็นนี่สักที"

คนพูดชื่อ หลี่เสี่ยวหู่ เป็นขาใหญ่ประจำห้อง ม.4/3 เพราะบ้านเขารวย แถมเขายังรู้จักมักจี่กับพวกนักเลงข้างนอก ในห้องจึงไม่มีใครกล้าแหย่เขา เมื่อเห็นเขาพูดแบบนี้ เพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องก็พากันหัวเราะร่าและเออออตามไปเสียหมด ไม่เว้นแม้แต่นักเรียนหญิง ลี่เสี่ยวหู่หน้าตาดีและเป็นหนุ่มหล่อที่มีชื่อเสียงในโรงเรียนมัธยมกัวหลิน 3 ย่อมมีสาวๆ ชอบเขาเยอะ จึงไม่แปลกที่พวกเธอจะร่วมผสมโรงไปด้วย