บทที่ 14 เส้นทางที่ไม่ธรรมดา

ศาสตราจารย์วินเซนต์ถึงกับตกตะลึงทันทีที่ได้ยินคำพูดของทรอย! ถอดรหัสโปรแกรมนี้ได้ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงงั้นเหรอ? เขาทำได้อย่างไรกัน?

ผ่านไปครู่หนึ่ง วินเซนต์จึงเอ่ยปากถาม "ทรอย คุณช่วยเล่าวิธีการถอดรหัสของคุณหน่อยได้ไหม?"

ทรอยพยักหน้าตอบรับ "แน่นอนครับ หลักการทำงานของไวรัสตัวนี้คือการเข้าไปผูกติดกับการประมวลผลของระบบเอง ดังนั้นวิธีถอดรหัสที่ผมคิดได้คือการเข้าไปแก้ไขโปรแกรมของตัวระบบปฏิบัติการ เปลี่ยนคำสั่ง 'Delete' ให้เป็นรูปแบบการประมวลผลอย่างอื่น มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นถึงจะลบไวรัสตัวนี้ทิ้งได้ แน่นอนว่าวิธีนี้มันค่อนข้างยุ่งยาก แต่มันคือวิธีที่เหมาะสมและปลอดภัยที่สุดเท่าที่ผมคิดออกครับ"

ศาสตราจารย์วินเซนต์พยักหน้าเห็นด้วย อย่างที่ทรอยว่า วิธีนี้อาจจะดูยุ่งยากและงุ่มง่ามไปนิด แต่มันคือวิธีที่ปลอดภัยที่สุดจริงๆ ทว่ายอดฝีมือปริศนาคนนั้นกลับไม่ได้ใช้วิธีนี้ แต่เขาได้สร้างเครื่องมือกำจัดไวรัสเฉพาะทางที่พุ่งเป้าไปที่ไวรัสตัวนี้โดยเฉพาะขึ้นมาแทน!

วินเซนต์คิดได้ดังนั้นจึงพูดกับทรอยว่า "คู่ต่อสู้ของคุณไม่ได้ใช้วิธีนั้น ผมว่าเรามาลองศึกษาวิธีการของเขาดูดีกว่า"

ทรอยเองก็อยากทำแบบนั้นมานานแล้ว เขาพยักหน้าทันทีและล็อกอินเข้าสู่เว็บไซต์นิวยอร์กไทมส์ เครื่องมือกำจัดไวรัสที่เฟิงเสี้ยเทียนฝังเอาไว้ยังคงอยู่ ทรอยใช้เวลาไม่นานก็ดึงเอาโปรแกรมกำจัดไวรัสนั้นออกมา หลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่นาที จู่ๆ ทรอยก็ตบโต๊ะดังปัง! "โอ้มายก๊อด! มายก๊อด มายก๊อด มายก๊อด! มันช่างงดงามเหลือเกิน!"

ปฏิกิริยาของทรอยค่อนข้างรุนแรง จนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบเดินเข้ามาทันทีเพราะเกรงว่าทรอยจะทำอันตรายศาสตราจารย์วินเซนต์ วินเซนต์โบกมือไล่เจ้าหน้าที่ออกไป แล้วถามต่อ "ทรอย สรุปว่าเขาใช้วิธีไหนกันแน่?"

ดูจากสีหน้าของทรอยก็รู้ได้ทันทีว่า เครื่องมือกำจัดไวรัสตัวนี้ต้องร้ายกาจมากแน่ๆ มิเช่นนั้นทรอยคงไม่ตื่นเต้นขนาดนี้

ทรอยอุทานด้วยความทึ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะอธิบายให้วินเซนต์ฟัง "คนคนนี้เป็นอัจฉริยะจริงๆ! ทำไมผมถึงคิดไม่ถึงนะ? — ศาสตราจารย์ครับ คุณต้องไม่เชื่อแน่ว่าการถอดรหัสไวรัสตัวนี้มันง่ายแค่นี้เอง! แค่จับไวรัสยัดใส่โฟลเดอร์ที่สร้างขึ้นใหม่ แล้วสั่งลบโฟลเดอร์นั้นทิ้งซะ! พระเจ้า! นี่คือวิธีที่ตรงไปตรงมา เรียบง่าย และทรงประสิทธิภาพที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเลย! เขาคืออัจฉริยะตัวจริง!"

เมื่อได้ฟังคำอธิบาย วินเซนต์ก็เข้าใจได้ทันที วิธีนี้มีประสิทธิภาพและเรียบง่ายที่สุดจริงๆ! แม้ตัวไวรัสจะถูกกระตุ้นเมื่อได้รับคำสั่งลบ แต่ถ้าเราเลี่ยงไปลบจาก "ภายนอก" ของตัวไวรัส เรื่องทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องง่ายขึ้นมาทันที!

ในขณะที่ทรอยกำลังตื่นเต้นและวินเซนต์กำลังตกตะลึง ภายในใจของทั้งคู่ต่างก็ไม่อาจสงบลงได้ ผ่านไปครู่หนึ่ง ทรอยก็อุทานขึ้นมาอีกครั้ง "สวรรค์! คน... คนนี้ร้ายกาจเกินไปแล้ว! เครื่องมือกำจัดไวรัสตัวนี้มีความสามารถในการตรวจหา ได้ด้วยตัวเอง! มันสามารถค้นหาเป้าหมายที่มีความคล้ายคลึงกับตัวมันเอง แล้วสั่งรันโปรแกรมเพื่อลบทิ้งโดยอัตโนมัติ! ผม... ผม... ผมคิดว่า... บางทีเขาอาจจะเป็นโปรแกรมเมอร์ที่เก่งที่สุดในโลกแล้วล่ะมั้ง!"

วินเซนต์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยกับทรอย "ทรอย คุณสนใจจะเข้าร่วมกับศูนย์ความปลอดภัยเครือข่ายแห่งชาติไหม?"

แน่นอนว่าวินเซนต์มีเหตุผลที่ยื่นข้อเสนอแบบนี้ เขาต้องการตามหาตัวตนของบุคคลปริศนาผู้นี้ คนที่เก่งกาจขนาดนี้หากไม่อยู่ในความดูแลของรัฐบาล วันใดที่เขาเกิดทำเรื่องไม่ดีขึ้นมา ผลที่ตามมาจะรุนแรงเกินกว่าจะคาดคิด ดังนั้นวินเซนต์จึงคิดจะซื้อตัวทรอย และใช้ทรอยเป็นสายเพื่อรวบรวมข้อมูลของคนคนนี้ให้มากขึ้น

ทรอยชะงักไปครู่หนึ่งก่อนถามว่า "นี่... ผมเข้าร่วมได้จริงๆ เหรอครับ?"

เดิมทีทรอยคิดว่าหลังจากถูกจับ เขาคงต้องติดคุกอย่างน้อยก็หลายปี ไม่นึกเลยว่าวินเซนต์จะชักชวนเขา หากเขาได้เข้าทำงานในหน่วยงานของรัฐ ความผิดที่เขาทำมาก็จะถูกระงับไว้ ซึ่งนี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้ว

วินเซนต์ยิ้มบางๆ "ได้แน่นอน เรื่องคดีความของคุณผมจัดการให้ได้ แค่ทำเรื่องตามขั้นตอนให้เสร็จ คุณก็จะได้อิสรภาพคืนมา หน้าที่การงานและชื่อเสียงของคุณจะยังคงอยู่ แต่ผมมีข้อแม้ข้อเดียว — หลังจากนี้คุณต้องร่วมมือกับเราเพื่อตามหาคนคนนี้ คุณตกลงไหม?"

ทรอยดูมีความสุขมาก แต่แล้วเขาก็แสดงความลังเลออกมา "ศาสตราจารย์... คุณแน่ใจเหรอว่าเราจะจับเขาได้?"

วินเซนต์หัวเราะ "ตราบใดที่เรามีความอดทนพอ เราจะบรรลุเป้าหมายได้เอง ต่อให้จับไม่ได้ อย่างน้อยก็ได้รู้จักเขาให้มากขึ้นก็ยังดี ผมเองก็สงสัยในตัวเขามาก ตอนที่คุณเปิดฉากโจมตีแบบฟลัด กระแสข้อมูลของเขาแทบจะกลายเป็นศูนย์ แต่สุดท้ายเขากลับเอาชนะคุณได้ ผมเชื่อว่าคุณเองก็คงทั้งสงสัยและอยากรู้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ?"

ทรอยพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ครับ เดิมทีผมคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว แต่ผลกลับกลายเป็นความพ่ายแพ้แบบงงๆ ผมเองก็สงสัยมากว่าหมอนี่ทำได้ยังไง?"

วินเซนต์หัวเราะร่า "เพราะอย่างนี้ไงผมถึงชวนคุณมาทำงานด้วยกัน เราจะได้ร่วมมือกันกระชากหน้ากากที่ลึกลับของเขาออกมา"

ตีสี่ของเช้าวันชิวอิก (วันขึ้นปีใหม่จีน) เฟิงเสี้ยเทียนตื่นนอนแต่เช้าเหมือนทุกวัน หลังจากล้างหน้าเสร็จ เขาก็หิ้วถุงกระสอบออกจากบ้านไป มีสุภาษิตว่าไว้ "ขอทานยังมีวันหยุดปีใหม่สามวัน" หมายความว่าต่อให้เป็นคนขอทาน ในช่วงปีใหม่ก็ยังได้พักผ่อนบ้าง แต่เฟิงเสี้ยเทียนไม่ใช่ขอทาน เขาจึงไม่มีวันหยุด

หากไม่เก็บของเก่าไปขายเขาจะเอาอะไรกิน? จะมีชีวิตรอดต่อไปได้อย่างไร? เฟิงเสี้ยเทียนไม่ติดนิสัยรักความสบาย สำหรับเขาชีวิตก็เป็นแบบนี้ ในเมื่อไม่มีใครให้พึ่งพา ก็ต้องพึ่งพาตัวเอง

หกโมงครึ่งตอนเช้า เฟิงเสี้ยเทียนแบกถุงกระสอบที่เต็มไปด้วยของเก่ากลับมาถึงบ้าน วันนี้เฒ่าหลี่หยุดงาน เขาจึงต้องเอาของเก่าที่เก็บได้มาวางไว้ที่บ้านก่อน รอจนถึงวันชิวเก้าที่เฒ่าหลี่เปิดร้านอีกครั้งค่อยเอาไปขาย

เฟิงเสี้ยเทียนเอาของเก่าไปวางไว้ที่หลังบ้านให้เรียบร้อย จากนั้นก็เปิดคอมพิวเตอร์ หลังจากผ่านสมรภูมิเมื่อคืน ในใจเขาก็เกิดไอเดียหนึ่งขึ้นมา นั่นคือการพัฒนาโปรแกรมโต้ตอบการโจมตีของแฮกเกอร์โดยเฉพาะ ฟังดูเหมือนง่าย แต่การจะทำให้สำเร็จนั้นยากเข็ญนัก

ก่อนอื่น คุณต้องรู้ก่อนว่าวิธีการโจมตีของแฮกเกอร์มีอะไรบ้าง ถึงจะรักษาได้ถูกโรค สำหรับวิธีการโจมตีนั้น เฟิงเสี้ยเทียนเข้าใจเป็นอย่างดี โดยทั่วไปวิธีการที่พบบ่อยที่สุดสรุปได้ดังนี้:

1. ม้าโทรจัน : การแฝงโปรแกรมเข้าไปเพื่อขโมยคำสั่งควบคุม และเข้ายึดเครื่องคอมพิวเตอร์ของฝ่ายตรงข้าม

2. การโจมตีแบบฟลัด : หรือการระดมข้อมูล ส่งคำขอเข้าชมจำนวนมหาศาลที่ไร้ความหมาย เพื่อให้คอมพิวเตอร์ของเป้าหมายล่มเพราะประมวลผลเกินขีดจำกัด

3. ช่องโหว่ของระบบ : วิธีนี้ร้ายกาจมาก เป็นวิธีของแฮกเกอร์ระดับสูง ทุกระบบย่อมมีช่องโหว่ หากพบช่องโหว่นี้ก็จะสามารถลอบเข้าเครื่องและเข้าควบคุมคอมพิวเตอร์ได้ทันที

4. การดักจับข้อมูล : การส่งข้อมูลบนเครือข่ายทำผ่านแพ็กเก็ตข้อมูล แฮกเกอร์บางคนสามารถดักจับและถอดรหัสแพ็กเก็ตเพื่อเข้าควบคุมคอมพิวเตอร์ได้

5. การล่อลวง : แฮกเกอร์จะปล่อยโปรแกรมที่ดูน่าเชื่อถือลงบนเครือข่าย เมื่อคุณหลงเชื่อและรันโปรแกรมนั้นในเครื่อง ก็เท่ากับว่าคุณติดกับเรียบร้อยแล้ว

วิธีการทั้งห้าข้างต้นสามารถจัดกลุ่มใหญ่ๆ ได้สามประเภท: ประเภทที่หนึ่ง สี่ และห้า ถือว่ามีลักษณะเดียวกัน คือไม่ว่าจะใช้โทรจัน ดักข้อมูล หรือล่อลวง เป้าหมายหลักคือการเข้าถึง "คำสั่งควบคุม" ของคอมพิวเตอร์ นี่คือวิธีที่นิยมที่สุด ประเภทที่สองเป็นแนวใช้กำลังรุนแรงเพื่อทำลายระบบโดยตรง แม้จะไม่ต้องใช้เทคนิคสูงนักแต่รับมือได้ยาก และประเภทที่สามเป็นปัญหาที่ตัวระบบเอง ซึ่งแก้ได้ยากที่สุด เว้นแต่คุณจะสามารถอุดช่องโหว่ของระบบได้ทั้งหมด