บทที่ 13 ความหวาดกลัวของทรอย

เฟิงเสี้ยเทียนไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ศาสตราจารย์วินเซนต์ในเวลานี้กลับมีความกังวลใจบางอย่าง หลังจากสืบทราบที่อยู่ของทรอยได้แล้ว เขาก็เข้าสู่เว็บไซต์นิวยอร์กไทมส์เพื่อตรวจสอบร่องรอยที่หลงเหลืออยู่อย่างละเอียด และในไม่ช้าเขาก็พบว่าเว็บไซต์ถูกฝังด้วยเครื่องมือกำจัดไวรัสเฉพาะทางตัวหนึ่ง วินเซนต์เกิดความสงสัยอย่างยิ่ง: นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมถึงมีของพรรค์นี้อยู่บนเว็บไซต์ได้?

ยังมีอีกหนึ่งปัญหาที่คอยรบกวนใจศาสตราจารย์วินเซนต์: ยอดฝีมือปริศนาที่ประมือกับทรอยคนนั้นคือใครกันแน่? จากการเฝ้าสังเกตของซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ทรอยได้เปิดฉากโจมตีแบบฟลัดอย่างมหาศาลในตอนนั้น แต่กระแสข้อมูลของบุคคลผู้นี้กลับน้อยมากจนแทบจะละเลยได้ เขาใช้วิธีไหนในการสลายการโจมตีของทรอยกัน?

วินเซนต์ตระหนักดีว่า การจะรับมือกับการโจมตีแบบฟลัด วิธีที่ดีที่สุดก็คือการใช้ฟลัดโจมตีสวนกลับ มีเพียงการปะทะด้วยกำลังเท่านั้นจึงจะรักษาชีวิตรอดได้ ทว่ายอดฝีมือปริศนาคนนี้ไม่ได้ใช้การโจมตีแบบฟลัดเลยแม้แต่น้อย เขาเอาชนะทรอยภายใต้สถานการณ์เช่นนั้นได้อย่างไร?

ศาสตราจารย์วินเซนต์ครุ่นคิดอยู่นานแต่ก็ไม่พบคำตอบ ทว่าในใจของเขากลับมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาเสมอ: อีกฝ่ายต้องเป็นยอดฝีมือที่ร้ายกาจอย่างยิ่ง ทรอยเองก็ไม่ใช่คนกระจอก ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีไหนเอาชนะทรอยได้ นั่นก็เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความเก่งกาจระดับพระกาฬแล้ว

ศูนย์ความปลอดภัยเครือข่ายของสหรัฐฯ ได้มีการจัดแบ่งระดับความสามารถของแฮกเกอร์ทุกคนที่รู้จัก โดยแบ่งออกเป็น 5 ระดับ คือ S, A, B, C และ D ทรอยนั้นถูกจัดอยู่ในระดับ B แน่นอนว่าในระดับ B เขาถือเป็นหนึ่งในคนที่เก่งที่สุด หากไม่ใช่เพราะวิธีการโจมตีของเขาค่อนข้างจำเจไปหน่อย ระดับของเขาคงพุ่งสูงกว่านี้ไปแล้ว ทว่ายอดฝีมือระดับนี้กลับไม่มีแม้แต่แรงจะขัดขืนเมื่ออยู่ต่อหน้าบุคคลปริศนา ดังนั้นยอดฝีมือคนนี้จึงประทับแน่นอยู่ในความทรงจำของวินเซนต์

เวลาบ่ายสองโมงตรงตามเวลาในสหรัฐฯ นิวยอร์กไทมส์ก็ได้แพร่ข่าวมหากาพย์สงครามแฮกเกอร์ครั้งนี้ออกมา พวกเขาประณามพฤติกรรมของแฮกเกอร์ และเรียกร้องให้รัฐบาลเพิ่มความเข้มงวดในการปราบปรามแฮกเกอร์ให้มากขึ้น บทความข่าวนั้นเขียนออกมาได้ดุดันราวกับหนังสือประกาศสงคราม ดูเหมือนว่าภายใต้การคุกคามของแฮกเกอร์ สหรัฐอเมริกากำลังจะถึงกาลอวสานลงเสียให้ได้

สำหรับเรื่องทั้งหมดนี้ เฟิงเสี้ยเทียนไม่ได้รับรู้เลย เขาปิดคอมพิวเตอร์และขึ้นเตียงนอนไปแล้ว หลังจากวุ่นวายมาค่อนคืน เขาก็รู้สึกอ่อนเพลีย หลังจากล้มตัวลงนอนได้ไม่นานเขาก็หลับสนิท

เวลาบ่ายสองโมงครึ่งตามเวลาท้องถิ่น ทรอยถูกเจ้าหน้าที่ FBI บุกรวบตัวและถูกส่งไปยังหน่วยงานพิจารณาคดีลับ ในการรับมือกับแฮกเกอร์ FBI ย่อมมีขั้นตอนพิเศษอยู่แล้ว ทรอยรู้ตัวตั้งแต่วินาทีที่ IP รั่วไหลว่าเขาหนีไม่พ้น ต่อให้หนีไปได้ก็ไม่นาน สู้เผชิญหน้ากับความจริงอย่างสง่าผ่าเผยจะดีกว่า

ในหน่วยงานลับนั้น ทรอยได้พบกับศาสตราจารย์วินเซนต์ ทรอยมีท่าทีที่ผ่อนคลายอย่างมาก เขาเอ่ยประโยคแรกหลังเจอกันว่า "สวัสดีครับศาสตราจารย์วินเซนต์ ไม่นึกเลยว่าเราจะได้เจอกันในสภาพแบบนี้"

วินเซนต์ยิ้มบางๆ เขาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามทรอยก่อนจะเริ่มพูด "ทรอย ที่ผ่านมาคุณค่อนข้างจะสำรวมมาตลอดนะ แต่ในวันนี้คุณกลับทำความผิดพลาดครั้งใหญ่ คุณไม่ควรเปิดฉากโจมตีขนาดใหญ่เช่นนี้ และที่สำคัญคือคุณไม่ควรเลือกนิวยอร์กไทมส์เป็นเป้าหมายเลย"

ทรอยหัวเราะร่า "ศาสตราจารย์วินเซนต์ คำพูดนี้คุณพูดถูกแค่ครึ่งแรกครับ ครึ่งหลังผมไม่เห็นด้วย การเลือกนิวยอร์กไทมส์เป็นเป้าหมายไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผมคือการประเมินความสามารถของพวกคุณต่ำไป ไม่นึกเลยว่าในกลุ่มพวกคุณจะมียอดฝีมือขนาดนี้ ผมแพ้ได้อย่างราบคาบจริงๆ"

วินเซนต์ย่อมรู้ดีว่าทรอยกำลังพูดถึงบุคคลปริศนาที่ประมือด้วยคนนั้น แต่ก็น่าเสียดายที่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าคนคนนั้นคือใคร หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง วินเซนต์จึงเอ่ยถามสิ่งที่สงสัย "ทรอย ผมอยากรู้ว่าคุณไปปะทะกับเขาได้ยังไง ถ้าไม่รังเกียจ ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม?"

ทรอยชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลังเลก่อนถามว่า "อะไรนะ? เขาไม่ใช่คนของพวกคุณเหรอ?"

ในฐานะยอดฝีมือแฮกเกอร์ ความสามารถในการคิดวิเคราะห์เชิงตรรกะย่อมต้องสูงมาก ทันทีที่ได้ยินคำถามของวินเซนต์ เขาก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติในเรื่องนี้ทันที

วินเซนต์หัวเราะหึๆ โดยไม่มีเจตนาจะปิดบัง "เขาไม่ใช่คนของเรา เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร สำหรับตอนนี้เราไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับเขาเลยสักนิด ผมถึงอยากจะรู้รายละเอียดการปะทะกันของคุณ เผื่อว่าจะใช้คาดคะเนข้อมูลระบุตัวตนของเขาได้บ้าง"

ทรอยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจ "ตกลงครับ ผมเองก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอะไร—ผมใช้เวลากว่าสองเดือนเขียนไวรัสม้าโทรจันขึ้นมาตัวหนึ่ง และเมื่อเช้านี้ผมก็ได้ฝังมันลงในหน้าเว็บของนิวยอร์กไทมส์—คุณพอจะหาคอมพิวเตอร์ให้ผมสักเครื่องได้ไหม? ผมอยากอธิบายหลักการทำงานของไวรัสตัวนี้ให้ฟัง"

วินเซนต์แสดงความใจกว้างทันที เขาให้คนนำแล็ปท็อปมาเครื่องหนึ่ง ทรอยเปิดคอมพิวเตอร์ เชื่อมต่อเข้ากับฐานข้อมูลของตนเอง และเรียกไวรัสตัวนั้นออกมา จากนั้นเขาก็เริ่มบรรยายด้วยสีหน้าตื่นเต้น วินเซนต์รู้ว่าทรอยมีความเชี่ยวชาญด้านโปรแกรมไวรัสสูงมาก เขาจึงตั้งใจฟังเป็นอย่างดี เมื่อทรอยพูดจบ วินเซนต์ก็พยักหน้าพลางกล่าวชม "สมกับเป็นทรอย ไวรัสตัวนี้ร้ายกาจมาก อย่างน้อยมันก็ก้าวข้ามขีดจำกัดของม้าโทรจันไปแล้ว มันคล้ายกับพวกเวิร์มมากกว่า"

ทรอยยิ้มรับ "ขอบคุณครับศาสตราจารย์ที่ยอมรับ ในเมื่อตอนนี้คุณเข้าใจไวรัสตัวนี้อย่างลึกซึ้งแล้ว คุณคิดว่าการจะถอดรหัสมันต้องใช้เวลานานแค่ไหนครับ?"

วินเซนต์นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ "ผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้เลยไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่เมื่อดูจากคุณลักษณะของไวรัสตัวนี้ ผมคิดว่าต่อให้เป็นมืออาชีพ การจะถอดรหัสมันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่ายๆ เลย"

ทรอยพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจพลางหัวเราะร่า "คุณพูดถูกครับ ขนาดผมที่เป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง ยังต้องเสียเวลาไม่น้อยกว่าจะหาวิธีถอดรหัสมันเจอ แต่ว่า—"

ทรอยหยุดพูดไปกลางคัน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นดูเคร่งเครียด ผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงถอนหายใจยาว "แต่ว่า... หลังจากผมฝังไวรัสตัวนี้ลงบนเว็บนิวยอร์กไทมส์ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คนคนนั้นก็ถอดรหัสมันได้แล้ว"

น้ำเสียงของทรอยเต็มไปด้วยความจนใจและท้อแท้ เพราะนั่นคือชนวนเหตุที่ทำให้เขาถูกจับ เมื่อนึกถึงความเร็วที่อีกฝ่ายใช้ถอดรหัสไวรัส ความภาคภูมิใจทั้งหมดของทรอยก็มลายหายไปสิ้น ในใจของเขามีเพียงความหวาดกลัว... ใช่แล้ว ความหวาดกลัวนั่นเอง!

ที่ผ่านมาเขามักจะคิดว่าตนเองเป็นยอดฝีมือที่หาตัวจับยากในด้านนี้ ซึ่งความจริงก็เป็นเช่นนั้น ในวงการแฮกเกอร์หากวัดกันที่ความเชี่ยวชาญเรื่องไวรัส ทรอยติดอันดับหนึ่งในสามอย่างแน่นอน ทว่าในวันนี้ ในที่สุดเขาก็ได้เข้าใจเสียทีว่า: เขาเป็นเพียงแค่ตัวตลกเท่านั้น เขาเป็นเพียงแค่เศษธุลีเมื่ออยู่ต่อหน้ายอดฝีมือปริศนาคนนั้น!