บทที่ 12 ชัยชนะอย่างเบ็ดเสร็จ

เมื่อเหล่ามือดีเดินทางผ่านเครือข่ายมาถึงจุดเกิดเหตุโจมตี พวกเขาพบว่าสถานการณ์ไม่ได้รุนแรงอย่างที่คิด ครู่หนึ่งก็มีคนส่งข้อความผ่านเครื่องมือสื่อสารว่า "การโจมตีของหมอนี่ส่วนใหญ่ถูกสลายไปหมดแล้ว แถมตอนนี้กำลังล่าถอยไม่เป็นกระบวน แปลกชะมัดเลย"

อีกคนตอบกลับว่า "นั่นสิ หรือว่านิวยอร์กไทมส์จะจ้างยอดฝีมือเอาไว้? ดูทรงแล้ว อีกไม่นานไอ้คนสั่งโจมตีนี่คงไม่รอด"

คนที่สามส่งข้อความตามมา "พวกเราลงมือกันเถอะ ในเมื่อเจ้านี่ทนไม่ไหวแล้ว ก็มาช่วยกันซ้ำเติมให้จมดินดีกว่า! จำไว้ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องสะกดรอยหา IP ของมันให้เจอ"

ยอดฝีมือจากศูนย์ความปลอดภัยเครือข่ายของสหรัฐฯ เริ่มเคลื่อนไหว แต่ฝ่าย 'ทรอย' ที่นั่งอยู่ในสำนักงานชั้น 32 ของตึกเอ็มไพร์สเตตกลับร้องไม่ออก เขาคำนวณพลาด... พลาดอย่างมหันต์!

แม้ในช่วงเริ่มโจมตีสถานการณ์จะดูดีมาก ถึงขั้นที่เว็บไซต์นิวยอร์กไทมส์เกือบจะถูกยึดได้อยู่รอมร่อ แต่ในวินาทีนั้นเอง ทรอยกลับพบว่า "ไก่เนื้อ" (เครื่องซอมบี้) จำนวนมากของเขาก็เริ่มหน่วงลง ไม่ถึงสองนาทีพวกมันก็เริ่มพังทลาย และยิ่งการโจมตีดำเนินต่อไป เครื่องซอมบี้ก็ล่มสลายมากขึ้นเรื่อยๆ ทรอยพยายามแก้ไขอย่างลนลานและคิดจะถอยทัพ แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบสิ้นหวังก็คือ เครื่องซอมบี้ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดกลับหลุดจากการควบคุมไปทั้งหมด!

ทรอยถึงกับตาค้าง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เร็วเสียจนเขาไม่มีโอกาสได้โต้ตอบอย่างถูกต้อง เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง เขาก็เข้าใจทันทีว่าในฐานะแฮกเกอร์ เขาได้สูญเสียปราการด่านสุดท้ายไปแล้ว และอีกไม่นาน ตัวตนที่แท้จริงของเขาจะถูกเปิดโปงต่อสายตาฝ่ายตรงข้าม

ทุกอย่างเป็นไปตามที่ทรอยคาดการณ์ไว้ IP ของเขาถูกเฟิงเสี้ยเทียนแกะรอยได้สำเร็จ แล้วเฟิงเสี้ยเทียนทำได้อย่างไร?

ตั้งแต่ตอนที่ทรอยเริ่มเปิดฉากโจมตี เฟิงเสี้ยเทียนก็สังเกตเห็นแล้ว หลังจากใช้ความคิดชั่วครู่ เขาก็ตัดสินใจ—เขียนโปรแกรมขึ้นมาเพื่อโต้ตอบพฤติกรรมการโจมตีนี้!

เฟิงเสี้ยเทียนไม่มี "ไก่เนื้อ" ในมือเลยแม้แต่ตัวเดียว เมื่อต้องเผชิญกับกระแสข้อมูลมหาศาลเช่นนี้ ลำพังคอมพิวเตอร์ที่เขาใช้ก็ไม่ต่างอะไรกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ ทว่าเฟิงเสี้ยเทียนก็คิดหาวิธีได้อย่างรวดเร็ว: ใช้โปรแกรมหลอกล่อเพื่อเบี่ยงเบนการโจมตีของศัตรูให้ย้อนกลับไปหาตัวเอง!

วิธีนี้ดูจะเป็นไปได้มากในสายตาของเขา เขาจึงลงมือทันที เขาใช้เวลาเพียง 10 นาทีก็เขียนโปรแกรมนี้เสร็จ ในขณะนั้นภายใต้การถล่มของทรอย เว็บไซต์นิวยอร์กไทมส์ก็จวนจะล่มสลายเต็มที เฟิงเสี้ยเทียนไม่รอช้า เขารีบฝังโปรแกรมที่เขียนเสร็จลงในหน้าเว็บด้วยความเร็วสูงสุด จากนั้น... จากนั้นก็นั่งรอให้อีกฝ่ายพินาศด้วยน้ำมือตัวเอง

การโจมตีแบบฟลัด หรือการระดมข้อมูล คือการส่งกระแสข้อมูลมหาศาลไปยังเป้าหมาย ทรอยควบคุมเครื่องซอมบี้ให้ส่ง "คำขอเข้าชม" ไปยังเว็บไซต์อย่างต่อเนื่อง เมื่อเว็บไซต์รับข้อมูลมาก็ต้องมีกระบวนการประมวลผล หากจำนวนคำขอมีมากเกินไปก็จะส่งผลต่อความเร็วของเซิร์ฟเวอร์จนเกิดความล่าช้าและล่มในที่สุด แล้ว "คำขอเข้าชม" ที่ว่านี้คืออะไร?

อธิบายง่ายๆ คือ เวลาเราจะเข้าชมเว็บไซต์สักแห่ง เราต้องเข้าหน้าหลักก่อน แล้วกดคลิกไปยังหน้าย่อยที่สนใจ "คำขอเข้าชม" ก็คือกระแสข้อมูลที่เกิดจากการที่คุณคลิกเปิดหน้าเว็บนั่นเอง ข้อมูลนี้ต้องผ่านการแปลงค่าโดยเซิร์ฟเวอร์ก่อนจะส่งข้อมูลกลับมาที่หน้าเว็บ เพื่อให้หน้าเว็บที่คุณคลิกปรากฏขึ้นมา

เฟิงเสี้ยเทียนอาศัยหลักการนี้เขียนโปรแกรมต่อต้านขึ้นมา ทรอยสั่งให้เครื่องซอมบี้รัวคลิกหน้าเว็บทุกหน้าที่พบบนเว็บไซต์ เครื่องหนึ่งอาจรัวคลิกได้หลายร้อยครั้ง ถ้าคอมพิวเตอร์เครื่องเดียวทำแบบนี้ก็คงไม่มีผลอะไร แต่ถ้าเป็นหนึ่งพันเครื่อง หนึ่งหมื่นเครื่อง หรือแม้แต่หนึ่งแสนเครื่องล่ะ?

เฟิงเสี้ยเทียนฝังโปรแกรมลงในหน้าเว็บ โปรแกรมนี้จะทำหน้าที่ "โยน" คำขอเข้าชมทั้งหมดกลับไปยังคอมพิวเตอร์เครื่องต้นทางที่ส่งมา ยิ่งมีการคลิกมากเท่าไหร่ ข้อมูลที่ถูกโยนกลับไปก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น เพราะมันใช้วิธีการจำลองตัวเองแฝงอยู่ในทุกหน้าเว็บ ดังนั้นเมื่อเจอกับการระดมข้อมูลของทรอย มันจึงมีประสิทธิภาพอย่างยิ่ง นี่คือเหตุผลที่จู่ๆ ทรอยก็พบว่าเครื่องซอมบี้ของเขาพังทลายลง เพราะการโจมตีทั้งหมดถูกย้อนกลับเข้าหาตัวเอง เมื่อต้องรับกระแสข้อมูลมหาศาลในพริบตา คอมพิวเตอร์เครื่องเดียวจะไม่พังได้อย่างไร!

แน่นอนว่าในจำนวนนั้นย่อมรวมถึงคอมพิวเตอร์ของผู้ใช้งานทั่วไปที่เข้ามาดูข่าวตามปกติด้วย หลายคนที่กำลังเปิดอ่านข่าว พอคลิกเข้าหน้าเว็บไป จู่ๆ คอมพิวเตอร์ก็หน่วงอย่างหนัก จากนั้นหน้าจอก็พริบทีหนึ่งแล้วเครื่องก็ค้าง ไปเลย

นี่เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เฟิงเสี้ยเทียนไม่ใช่เทพเจ้า โปรแกรมที่เขาเขียนยังไม่มีความสามารถในการคัดกรองอัตโนมัติ ดังนั้นสำหรับความเสียหายที่เกิดกับผู้บริสุทธิ์เหล่านั้น เขาคงทำได้เพียงกล่าวขอโทษในใจ

ทรอยพ่ายแพ้อย่างรวดเร็วและเบ็ดเสร็จ เขานั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้ เมื่อต้องเผชิญกับกองทัพซอมบี้ที่สูญสิ้นไปจนหมดสิ้นเขาก็หมดหนทางสู้ ผ่านไปครู่เดียว IP ของเขาก็ถูกเฟิงเสี้ยเทียนแกะรอยจนเจอ แม้เครื่องซอมบี้จะพังไปแล้ว แต่ข้อมูลก่อนที่พวกมันจะพังยังคงหลงเหลืออยู่ เฟิงเสี้ยเทียนอาศัยข้อมูลเหล่านี้ตามรอยไปจนพบตัวทรอย

จากนั้นเฟิงเสี้ยเทียนก็เริ่มลังเล นี่เป็นครั้งแรกที่เขามีความขัดแย้งกับคนอื่นบนโลกออนไลน์ แม้เขาจะเป็นผู้ชนะ แต่ผลลัพธ์นี้กลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกยินดีเลย เพราะอย่างไรเสียเขาก็ได้สร้างความเสียหายให้กับคนจำนวนมาก แล้วใครจะเป็นคนชดใช้ความเสียหายเหล่านี้? ต่อให้จับตัวทรอยได้แล้วจะทำอย่างไรต่อ?

เฟิงเสี้ยเทียนกำลังลังเล แต่บรรดายอดฝีมือจากศูนย์ความปลอดภัยเครือข่ายของสหรัฐฯ กลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย พวกเขาตามรอยหลังเฟิงเสี้ยเทียนจนพบที่อยู่ของทรอย แล้วรายงานที่อยู่นั้นไปยังศาสตราจารย์วินเซนต์ วินเซนต์จึงแจ้งไปยัง FBI ผ่านระบบเครือข่ายเชื่อมโยง ดังนั้นชะตากรรมสุดท้ายของทรอยจึงเป็นสิ่งที่คาดเดาได้ไม่ยาก

เฟิงเสี้ยเทียนสังเกตเห็นกระแสข้อมูลที่ตามหลังเขามา เขาจึงรีบถอนตัวทันที อีกฝ่ายมุ่งเป้าไปที่ทรอยเพียงคนเดียวจึงไม่ได้สังเกตเห็นเขา เฟิงเสี้ยเทียนกลับไปที่เว็บไซต์นิวยอร์กไทมส์อย่างเงียบเชียบ ถอนโปรแกรมโต้ตอบออก แล้วจึงออกจากเว็บไซต์ไป

ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว เฟิงเสี้ยเทียนออกจากอินเทอร์เน็ต ลบพยานหลักฐานการบุกรุกบนคอมพิวเตอร์ของกองทัพทิ้ง เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ สงครามแฮกเกอร์ที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้เขารู้สึกสะท้อนใจ มันทำให้เขามีสัญชาตญาณในการป้องกันตัวมากขึ้น และทำให้เขาเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งว่า: บางครั้ง เจตนาดีก็อาจส่งผลลัพธ์ที่ไม่ดีได้ ไม่ว่าแรงจูงใจจะเป็นอย่างไร แต่ผลลัพธ์ที่ตามมานั้นช่างเจ็บปวด

เฟิงเสี้ยเทียนนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วพูดกับตัวเองว่า "เราเป็นอะไรไปเนี่ย? เรื่องนี้ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเราเลย ต่อให้มีความเสียหายเกิดขึ้น มันก็เป็นความเสียหายของคนอเมริกัน ช่างเถอะ เลิกคิดมากดีกว่า"