บทที่ 11 ทรอย

เฟิงเสี้ยเทียนใช้เวลาไตร่ตรองอยู่สิบห้านาที ในที่สุดก็ตัดสินใจเจาะระบบเว็บไซต์นิวยอร์กไทมส์ เขาคิดว่านี่คือการทำความดี ตราบใดที่ไม่สร้างความเสียหายให้กับเว็บไซต์ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เฟิงเสี้ยเทียนก็เริ่มลงมือทันที เขาเข้าถึงรหัสปฏิบัติการของเว็บไซต์ผ่านหน้าอินเทอร์เฟซ และหลังจากวิเคราะห์รหัสนั้นไม่นาน เขาก็สามารถถอดรหัสย้อนกลับจนได้ "รหัสหลัก" ของเว็บไซต์มาครอง เมื่อได้รหัสหลักมาแล้ว นั่นก็เท่ากับว่าสิทธิ์ในการควบคุมเว็บไซต์ทั้งหมดตกอยู่ในมือของเฟิงเสี้ยเทียน ต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลระบบเอง หากไม่ได้รับอนุญาตจากเขาก็จะถูกปิดกั้นอยู่ภายนอกเช่นกัน

เฟิงเสี้ยเทียนได้รับสิทธิ์ในการควบคุมเว็บไซต์แล้ว จากนั้นเขาจึงเขียนชุดรหัสฝังตัว เพื่อนำโปรแกรมกำจัดไวรัสเฉพาะทางที่เขาเขียนขึ้นไปฝังไว้บนหน้าเว็บ ด้วยวิธีนี้ ตราบใดที่มีคนคลิกเข้ามาที่หน้าเว็บไซต์ โปรแกรมกำจัดไวรัสจะถูกดาวน์โหลดเข้าสู่คอมพิวเตอร์ของผู้นั้นโดยอัตโนมัติในทันทีและเริ่มปฏิบัติการกวาดล้างไวรัสทันที

กระบวนการทั้งหมดนี้ดำเนินไปอย่างลับๆ แทบไม่มีใครรู้ตัว ยกเว้นเพียงคนเดียวคือชายหนุ่มผู้เขียนโปรแกรมไวรัส เดิมทีเขากำลังเฝ้าดูผลงานของตัวเองอย่างย่ามใจ แต่หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง เขากลับพบว่าจำนวน IP ที่เขายึดครองได้นั้นหยุดนิ่ง และหลังจากนั้นไม่นาน จำนวน IP กลับเริ่มค่อยๆ ลดลง!

การค้นพบนี้ทำให้เขาเริ่มสับสน เขาจึงใช้สิทธิ์ที่เขามีอยู่เจาะเข้าไปดูหลังบ้านของเว็บไซต์นิวยอร์กไทมส์ และนั่นเองที่ทำให้เขาพบร่องรอยของเฟิงเสี้ยเทียนในทันที

หลังจากเฝ้าสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มก็ระเบิดความโกรธแค้นออกมา เขาแผดเสียงตะโกนลั่น "เจ้านี่มันกำลังกำจัดไวรัสสุดที่รักของฉัน! มันจะเกินไปแล้วนะ!"

เมื่อโกรธแล้วย่อมต้องมีการโต้กลับ หากปล่อยให้เฟิงเสี้ยเทียนทำแบบนี้ต่อไป ม้าโทรจันที่เขาใช้เวลากว่าสองเดือนในการเขียนขึ้นมาก็จะไร้ผลโดยสิ้นเชิง นั่นคือหยาดเหงื่อแรงกายของเขา เขาจะยอมให้เฟิงเสี้ยเทียนทำลายมันทิ้งง่ายๆ ได้อย่างไร?

ชายหนุ่มรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดประดุจบิน ป้อนคำสั่งผู้ดูแลระบบเพื่อพยายามเตะเฟิงเสี้ยเทียนออกจากเว็บไซต์ แต่ในไม่ช้าเขาก็พบว่าตนเองล้มเหลว ไม่ว่าเขาจะพยายามอย่างไร เฟิงเสี้ยเทียนก็ยังคงปักหลักนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้าน คราวนี้ชายหนุ่มถึงกับช็อก! เพราะสถานการณ์เช่นนี้มีคำอธิบายเพียงอย่างเดียวคือ—คนที่กำลังต่อกรกับเขาอยู่นี้ ได้ครอบครองรหัสหลักของเว็บไซต์ไปแล้ว!

"โอ้มายก๊อด! บะ...เป็นไปได้ยังไงกัน?!"

โปรแกรมทุกอย่างย่อมมีรหัสหลัก รหัสนี้คือส่วนหัวใจสำคัญที่สุด มีมูลค่าสูงสุด และมีอำนาจการควบคุมสูงสุด ยกตัวอย่างเช่น ระบบปฏิบัติการบนคอมพิวเตอร์ของเฟิงเสี้ยเทียนซึ่งเป็นเวอร์ชัน Windows 3.0 รหัสหลักของมันจะถูกถือครองไว้อย่างแน่นหนาโดยไมโครซอฟท์ ถือเป็นความลับสุดยอดที่นอกจากคนในที่เกี่ยวข้องแล้ว ไม่มีใครสามารถเข้าถึงได้ ใครก็ตามที่ครองรหัสนั้นย่อมสามารถทำอะไรกับระบบปฏิบัติการนี้ก็ได้ตามใจปรารถนา!

แน่นอนว่าการจะได้รหัสนั้นมาไม่ใช่เรื่องง่าย หากไมโครซอฟท์ไม่บอกคุณ คุณก็อย่าได้หวังเลย นี่คือเครื่องยืนยันความยากระดับมหาโหดในการเข้าถึงรหัสหลัก เฟิงเสี้ยเทียนได้รหัสหลักของนิวยอร์กไทมส์มาจากการวิเคราะห์ย้อนกลับสำหรับเขามันดูไม่ใช่เรื่องยาก แต่สำหรับชายหนุ่มคนนี้ มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินไป!

ชายหนุ่มที่ยังไม่หายตกใจพึมพำต่อ "หรือว่า... หรือว่าหมอนี่จะเป็นคนช่วยนิวยอร์กไทมส์สร้างเว็บไซต์ขึ้นมา? ไม่อย่างนั้นเขาจะเอารหัสหลักมาได้ยังไง? แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็จะให้นายได้เห็นดีกัน!"

แฮกเกอร์มักจะเป็นพวกที่ทิฐิสูงและมั่นใจในตัวเองมาก ในสายตาของชายหนุ่ม เขาคิดว่าเฟิงเสี้ยเทียนแค่ได้เปรียบเพราะถือรหัสหลักอยู่เท่านั้น ตัวจริงอาจจะไม่มีอะไรดีก็ได้ เขาต้องการจะสั่งสอนเฟิงเสี้ยเทียนให้รู้ซึ้งว่าผลของการมาล่วงเกินเขานั้นรุนแรงแค่ไหน

ทว่าเขากลับมองข้ามคำถามสำคัญไปข้อหนึ่ง: ทำไมเฟิงเสี้ยเทียนถึงทำให้ม้าโทรจันของเขาไร้ผลได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้?

ชายหนุ่มเริ่มลงมือปฏิบัติการ เขาควบคุมคอมพิวเตอร์เครื่องอื่นๆ ในมือให้ทำงานร่วมกัน และเริ่มระดมโจมตีเว็บไซต์นิวยอร์กไทมส์ด้วย "การโจมตีแบบฟลัด" อย่างบ้าคลั่งประดุจคลื่นยักษ์ หลักการโจมตีนี้เรียบง่ายแต่ได้ผลดีเยี่ยม แฮกเกอร์ส่วนใหญ่จึงนิยมใช้วิธีนี้

คำว่า "การโจมตีแบบฟลัด" หมายถึงการส่งกระแสข้อมูลมหาศาลเข้าไปยังเป้าหมายเดียวในเวลาเดียวกัน หากเป็นคอมพิวเตอร์เครื่องเดียวที่โดนโจมตีแบบนี้แทบจะไม่มีทางรอด เพราะคอมพิวเตอร์จะรับข้อมูลจากภายนอกโดยอัตโนมัติ ทันทีที่ปริมาณข้อมูลเกินขีดความสามารถในการประมวลผล เครื่องก็จะพังทลายลง

สำหรับเว็บไซต์ก็ใช้หลักการเดียวกัน เพียงแต่เว็บไซต์มีเซิร์ฟเวอร์ จึงมีความสามารถในการรองรับข้อมูลได้มากกว่ามาก แต่มันก็มีขีดจำกัดของตัวเอง เมื่อใดที่เกินขีดจำกัด เว็บไซต์ก็จะล่มเช่นกัน

ตอนนี้ ชายหนุ่มกำลังสั่งการคอมพิวเตอร์ทั้งหมดที่เขายึดครองไว้—ซึ่งในวงการแฮกเกอร์มักเรียกคอมพิวเตอร์เหล่านี้ว่า "ไก่เนื้อ" หรือ "เครื่องซอมบี้" เขาควบคุมพวกมันเข้าโจมตีเว็บไซต์นิวยอร์กไทมส์โดยไม่ลังเล พร้อมส่งคำสั่งอย่างไม่หยุดยั้ง เพียงครู่เดียวความเร็วในการประมวลผลของเว็บไซต์ก็เริ่มหนืดลง และผ่านไปอีกพักหนึ่ง ความล่าช้าก็เห็นชัดยิ่งขึ้น เฟิงเสี้ยเทียนสังเกตเห็นเรื่องนี้มานานแล้ว เขารู้ทันทีว่า—แฮกเกอร์กำลังโจมตีเว็บไซต์!

ในเวลาเดียวกัน ร็อคกี้แห่งศูนย์ความปลอดภัยเครือข่ายของสหรัฐฯ ก็สังเกตเห็นเช่นกัน กระแสข้อมูลมหาศาลบนเครือข่ายถูกซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่นี่ตรวจจับได้ทั้งหมด เขาจึงรีบไปตามศาสตราจารย์วินเซนต์มาทันที วินเซนต์ขมวดคิ้วแน่น จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็งโดยไม่พูดจา

ร็อคกี้เริ่มมีอาการลนลาน เขาเอ่ยว่า "ศาสตราจารย์ครับ เราควรลงมือได้แล้วนะ นิวยอร์กไทมส์ไม่ใช่พวกที่จะตอแยด้วยได้ง่ายๆ หากเราปล่อยให้แฮกเกอร์ถล่มเว็บไซต์พวกเขาแบบนี้ พรุ่งนี้พวกเขาต้องตีข่าวด่าพวกเรายับเยินแน่ ท่านก็รู้ว่าพวกนักข่าวน่ะฝีปากร้ายแค่ไหน..."

ศาสตราจารย์วินเซนต์ยังคงขมวดคิ้ว ครู่หนึ่งเขาจึงสั่งการว่า "แจ้งทีมเทคนิค เริ่มปฏิบัติการ! แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกทำหน้าที่สกัดกั้นกระแสข้อมูล อีกกลุ่มทำหน้าที่สแกนหา IP ของแฮกเกอร์ อืม... วิธีการโจมตีแบบนี้ดูเหมือนจะเป็นฝีมือของ 'ทรอย' นะ เจ้านี่โผล่หัวออกมาอีกแล้วเหรอ?"

วินเซนต์ในฐานะหัวหน้าศูนย์ความปลอดภัยฯ คุ้นเคยกับวิธีการโจมตีของแฮกเกอร์ชื่อดังหลายคนเป็นอย่างดี "ทรอย"ที่เขาพูดถึง ก็คือฉายาแฮกเกอร์ของชายหนุ่มคนนั้นนั่นเอง เนื่องจากเขาชอบเขียนโปรแกรมม้าโทรจันเป็นชีวิตจิตใจ ผู้คนทั่วไปจึงเรียกเขาว่า "ทรอย"

เมื่อวินเซนต์ออกคำสั่ง ร็อคกี้ก็ส่งสัญญาณผ่านเครือข่ายทันที ในพริบตา ยอดฝีมือคอมพิวเตอร์ที่แฝงตัวอยู่ทั่วประเทศก็เริ่มเคลื่อนไหว ในกลุ่มนี้มีทั้งคนที่เคยเป็นแฮกเกอร์มาก่อนแต่ถูกรัฐบาล "เกลี้ยกล่อม" ให้มาเข้าพวก และตอนนี้ต่างก็สังกัดอยู่ในศูนย์ความปลอดภัยเครือข่ายของสหรัฐฯ แม้บางคนจะยังมีแอบไปทำเรื่องผิดกฎหมายอยู่บ้าง แต่ตราบใดที่ยังอยู่ในขอบเขต รัฐบาลก็มักจะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เสมอ