บทที่ 10 การเผชิญหน้ากับแฮกเกอร์ครั้งแรก

ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที เฟิงเสี้ยเทียนก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ระบบปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ที่เขาคุ้นเคยดีกลับมีขนาดเพิ่มขึ้นมาถึง 1.5 MB! หากเป็นคนทั่วไป ใครกันจะมานั่งจำขนาดของระบบปฏิบัติการได้แม่นยำขนาดนี้? คงมีแต่ตัวประหลาดอย่างเฟิงเสี้ยเทียนเท่านั้นที่ทำแบบนี้

ในเมื่อพบว่าระบบมีพื้นที่เพิ่มขึ้นมา 1.5 MB เฟิงเสี้ยเทียนย่อมไม่อยู่เฉย เขาเริ่มค้นหาทันทีว่าส่วนที่เพิ่มขึ้นมานั้นคืออะไรกันแน่ เขาเปิดระบบปฏิบัติการและไล่ดูข้อมูลอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงสองนาที เขาก็พบเนื้อหาในส่วนที่เกินมานั้นจนได้

มันเป็นโปรแกรมที่ดูไม่สะดุดตาเอาเสียเลย เพื่อที่จะซ่อนตัว มันถึงกับปลอมแปลงเป็นโปรแกรมประมวลผลกราฟิกของระบบ หากไม่ใช่เพราะเฟิงเสี้ยเทียนรู้จักทุกซอกทุกมุมของระบบเป็นอย่างดี การจะหาเจ้าหมอนี่ให้เจอก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย

เฟิงเสี้ยเทียนไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาลงมือลบมันทิ้งทันที ทว่าเมื่อเขาคลิกคำสั่ง "Delete" (ลบ) โปรแกรมชุดนี้กลับเหมือนคนบ้า มันเริ่มจำลองตัวเองอย่างรวดเร็ว!

ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น? เหตุผลน่าง่ายมาก เพราะคำสั่งกระตุ้น ของม้าโทรจันตัวนี้ก็คือคำสั่ง "ลบ" นั่นเอง! ชายหนุ่มผู้เขียนม้าโทรจันตัวนี้เป็นยอดฝีมือจริงๆ เขาเข้าใจจิตวิทยาของคนเป็นอย่างดี เขารู้ว่าเมื่อคนทั่วไปพบโปรแกรมแปลกปลอมในเครื่อง สิ่งแรกที่คิดจะทำก็คือการกำจัดมันทิ้ง และวิธีที่ง่ายที่สุดก็คือการกดลบ ชายหนุ่มคนนั้นจึงใช้คำสั่ง "ลบ" เป็นตัวจุดชนวนไวรัส ไม่ว่าใครก็ตามที่คลิก "ลบ" จะเป็นการทำให้ไวรัสระเบิดตัวออกมาทันที

เฟิงเสี้ยเทียนมองดูโปรแกรมที่กำลังจำลองตัวเองอย่างบ้าคลั่ง พื้นที่จัดเก็บข้อมูลที่มีจำกัดในคอมพิวเตอร์กำลังถูกกลืนกินด้วยขนาดที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เขาอึ้งไปไม่กี่วินาที ก่อนจะเริ่มลงมือปฏิบัติการ!

วิธีการของเฟิงเสี้ยเทียนเรียบง่ายมาก: เขาตั้งโฟลเดอร์ระบบใหม่ที่ว่างเปล่าขึ้นมาหนึ่งอัน จากนั้นย้ายไวรัสตัวนี้เข้าไปข้างใน แล้วจึงสั่งลบ "โฟลเดอร์" นั้นทิ้งเสีย

แม้เฟิงเสี้ยเทียนจะไม่เคยเขียนโปรแกรมไวรัสมาก่อน แต่เขารู้หลักการทำงานหลักของมัน ตามความเข้าใจของเขา การจำลองตัวเองของไวรัสมีจุดประสงค์เดียวคือการยึดครองพื้นที่ดิสก์ทั้งหมดจนคอมพิวเตอร์ "ท้องแตกตาย" ในเมื่อตัวไวรัสเองลบโดยตรงไม่ได้ และตัวมันยังแฝงอยู่ในตำแหน่งคอร์ ของระบบ ทำให้แทบไม่มีทางแก้ ในพริบตานั้นเฟิงเสี้ยเทียนจึงคิดวิธีที่ง่ายแต่ได้ผลชะงัด—นั่นคือการจับไวรัสใส่กล่อง (โฟลเดอร์) ใหม่ แล้วลบกล่องใบนั้นทิ้งโดยไม่ต้องไปแตะต้องตัวไวรัสโดยตรง

เห็นได้ชัดว่าวิธีนี้ได้ผลดีเยี่ยม บางครั้งวิธีแก้ปัญหาก็ไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่คิด แต่มักจะถูกผู้คนมองข้ามไป ที่เฟิงเสี้ยเทียนคิดได้เช่นนี้เป็นเพราะเขาสุขุมมากและมีวิธีคิดที่พิเศษไม่เหมือนใคร เขาจึงทำสำเร็จ

เมื่อเห็นไวรัสหายไปจากเครื่อง เฟิงเสี้ยเทียนก็นั่งนิ่งใช้ความคิดอยู่บนเก้าอี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอเรื่องแบบนี้ ไม่นึกเลยว่าแฮกเกอร์ในตำนานจะมาเผชิญหน้ากับเขาเร็วขนาดนี้ แม้ทั้งสองฝ่ายจะไม่ได้ปะทะกันโดยตรง แต่นี่ก็ทำให้เฟิงเสี้ยเทียนสัมผัสถึงตัวตนของแฮกเกอร์ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น บางเรื่องที่ดูเหมือนไกลตัว แท้จริงแล้วอาจมาถึงตัวเราในตอนที่ไม่ทันตั้งตัวก็ได้

เฟิงเสี้ยเทียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เริ่มลงมือ เขาเกิดความคิดที่บ้าบิ่นมาก นั่นคือการ ยอมให้คอมพิวเตอร์ติดไวรัสนี้อีกครั้ง เพื่อวิเคราะห์และถอดรหัส ไวรัสตัวนี้เสียเลย!

เขาไม่ลังเลที่จะกดเข้าไปในเว็บไซต์นิวยอร์กไทมส์อีกรอบ ทันใดนั้นหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็กะพริบอีกครั้ง เฟิงเสี้ยเทียนเปิดโฟลเดอร์ระบบอย่างคุ้นเคยและหาโปรแกรมไวรัสเจออย่างไม่ยากเย็น

โปรแกรมนี้ไม่ใหญ่มาก มีขนาดเพียง 1.5 MB เฟิงเสี้ยเทียนเริ่มวิเคราะห์หลักการทำงานของมัน ไม่ถึงสิบนาทีเขาก็ได้ข้อสรุป ที่แท้โปรแกรมไวรัสชุดนี้ยังไม่สมบูรณ์ หากต้องการให้มันทำงานต้องทำให้มันสมบูรณ์เสียก่อน และวิธีทำให้มันสมบูรณ์ก็คือ—การป้อนคำสั่งกระตุ้น

คำสั่งกระตุ้นที่ว่านี้ แท้จริงแล้วคือ "ส่วนที่ขาดหายไป" ของโปรแกรม และเห็นได้ชัดว่าคำสั่ง "ลบ" คือจิ๊กซอว์ชิ้นที่ขาดไปนั่นเอง

แน่นอนว่าตัวคำสั่ง "ลบ" เองไม่ได้มีความสามารถแบบนั้น เพราะมันเป็นฟังก์ชันพื้นฐานของระบบ แต่มีจุดหนึ่งที่มองข้ามไม่ได้ คือการทำงานของระบบก็ต้องผ่านการประมวลผลข้อมูลเช่นกัน เปรียบเปรยว่า เมื่อคุณต้องการลบไฟล์บางอย่าง คุณจะคลิกขวาเพื่อเปิดหน้าต่างโต้ตอบ แล้วคลิกซ้ายที่คำสั่ง "ลบ" คอมพิวเตอร์จะรับคำสั่งนี้ไปคำนวณผลลัพธ์ภายในระบบ แล้วส่งให้โปรแกรมระบบดำเนินการตามคำสั่ง

นี่คือความอัศจรรย์ของคอมพิวเตอร์ คำสั่งทุกอย่างถูกตั้งค่าไว้ล่วงหน้าแล้ว หากต้องการสั่งการใดๆ คุณต้องเลือกโปรแกรมที่แมตช์ กับข้อมูลที่ตั้งค่าไว้ เมื่อคุณออกคำสั่ง คอมพิวเตอร์จะคำนวณตามวิธีที่กำหนดไว้ล่วงหน้าเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ออกมา

โปรแกรมไวรัสตัวนี้ทำงานโดยอาศัยหลักการนี้ มันเข้าไปเชื่อมโยงกับข้อมูลของคำสั่ง "ลบ" ในคอมพิวเตอร์ ทันทีที่เครื่องมีการประมวลผลข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับคำสั่ง "ลบ" มันจะถือว่านั่นคือคำสั่งกระตุ้น แล้วตัวมันก็จะเริ่มทำงานตามไปด้วย

สำหรับหลักการทำงานของไวรัสตัวนี้ เฟิงเสี้ยเทียนเข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้ว สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือจะถอดรหัสหรือแก้ไขมันอย่างไร ในสายตาคนอื่นอาจจะดูยาก แต่สำหรับเฟิงเสี้ยเทียนมันง่ายมาก ขั้นแรกเขาใช้ไวรัสตัวนี้เป็นต้นแบบ แล้วเขียนโปรแกรมข้างในใหม่หลายจุด จากการเรียบเรียงโค้ดใหม่ของเขา ไวรัสตัวนี้ก็กลายเป็นโปรแกรมที่มีคุณสมบัติตรงกันข้ามกับของเดิมอย่างสิ้นเชิง

พูดง่ายๆ คือ จากเดิมที่ไวรัสมีความสามารถในการแพร่เชื้อและจำลองตัวเอง หลังจากเฟิงเสี้ยเทียนแก้ไข มันได้กลายเป็น "โปรแกรมกำจัดไวรัสเฉพาะทาง" หากพบโปรแกรมใดที่มีความคล้ายคลึงกับไวรัสตัวเดิมเกิน 70% มันจะค้นหาจนเจอในเครื่อง และเมื่อเจอเป้าหมาย มันจะเริ่มปฏิบัติการ—โดยการสร้างโฟลเดอร์ขึ้นมาเอง จับทั้งตัวมันเองและไวรัสเป้าหมายใส่เข้าไปข้างใน เมื่อเสร็จสิ้น มันจะรันคำสั่งสุดท้ายคือ—ลบโฟลเดอร์ทิ้ง

แน่นอนว่ายังมีเงื่อนไขสำคัญอีกประการหนึ่ง คือหากต้องการทำภารกิจกำจัดไวรัสให้สำเร็จ ตัวมันเองต้องไป "ติดเชื้อ" ในคอมพิวเตอร์ที่มีไวรัสดังกล่าวเสียก่อน และตรงจุดนี้เองที่ทำให้เฟิงเสี้ยเทียนเริ่มลังเล

เฟิงเสี้ยเทียนใช้เวลาเพียง 10 นาทีในการเขียนเครื่องมือกำจัดไวรัสตัวนี้ แต่เขาใช้เวลาคิดต่ออีกถึง 15 นาที เหตุผลน่าง่ายมาก เขาไม่แน่ใจว่าควรจะฝังเครื่องมือกำจัดไวรัสตัวนี้ลงในเว็บไซต์นิวยอร์กไทมส์หรือไม่

การกระทำนี้ถือเป็นพฤติกรรมของแฮกเกอร์ แม้เฟิงเสี้ยเทียนจะเจตนาทำความดี แต่การจงใจบุกรุกเว็บไซต์ โดยเนื้อแท้แล้วเป็นสิ่งที่ไม่ได้รับอนุญาต แต่ถ้าเขาไม่ทำ ไวรัสตัวนี้ก็จะสร้างความเสียหายอย่างรุนแรง เขาควรจะเลือกทางไหนดีระหว่างสองทางนี้?