บทที่ 100 หลี่หรงเสีย

ตำบลซิงหลง แม้จะเป็นเพียงตำบลเล็กๆ แต่ด้วยความที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวชายทะเลที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ ทำให้เศรษฐกิจของที่นี่คึกคักเทียบชั้นเมืองใหญ่ๆ ได้เลย

หงยุ่นพลาซ่า ศูนย์การค้าที่ใหญ่ที่สุดในตำบล ภายใต้เครือหงยุ่นกรุ๊ป คือจุดหมายปลายทางของ เลี่ยวเทียนติง ในวันนี้

เพื่อไม่ให้ หลี่หรงหรง เสียหน้าในฐานะ "แฟนหนุ่ม" เลี่ยวเทียนติงตั้งใจจะแต่งตัวให้ดูดีที่สุด เขาไม่คิดจะเสียดายเงินกับเสื้อผ้าดีๆ สักชุดสองชุด

เขาเดินเข้าไปในห้าง กวาดสายตามองร้านค้าแบรนด์เนมต่างๆ

สายตาไปสะดุดเข้ากับสูทลายสก็อตสีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่งที่สวมอยู่บนหุ่นโชว์ ดูหรูหราและทันสมัย

ไม่รอช้า เลี่ยวเทียนติงเดินตรงเข้าไปในร้านทันที

แต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป เสียงร้องทักด้วยความประหลาดใจก็ดังขึ้น

"นาย... เลี่ยวเทียนติงจากหมู่บ้านซานไห่?"

เจ้าของเสียงคือหญิงสาวแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด หน้าตาดูเจ้าเล่ห์นิดๆ แต่ก็แฝงแววคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

"เอ่อ... พี่สาวคือ..." เลี่ยวเทียนติงถามอย่างลังเล

"ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของหรงหรงไง เคยอยู่หมู่บ้านซานไห่เหมือนกัน... เฮ้อ! นึกถึงตอนนั้นแล้วสยองชะมัด เกิดมาในที่กันดารแบบนั้นได้ยังไงก็ไม่รู้ ไม่อยากจะจำเลยจริงๆ!" หลี่หรงเสีย พูดพลางเชิดหน้าด้วยความหยิ่งยโส

หลี่หรงเสีย?

เลี่ยวเทียนติงนึกออกแล้ว เธอคือลูกสาวของลุงหลี่หรงหรงนั่นเอง

"อ๋อ... พี่หรงเสียเองเหรอครับ ขอโทษทีครับ ไม่เจอกันนาน จำแทบไม่ได้เลย" เลี่ยวเทียนติงทักทายตามมารยาท

แต่เขาสัมผัสได้ถึงสายตาดูแคลนที่เธอมองมา

"เจ้าหนูเทียนติง... จำได้ว่าตอนเด็กๆ ขี้โรคจะตาย นี่หายดีแล้วเหรอ?"

หลี่หรงเสียย้ายมาอยู่เมืองนานแล้ว และมักจะดูถูกคนบ้านนอกคอกนา โดยเฉพาะคนที่มาจากหมู่บ้านซานไห่ เธอมองว่าตัวเองถีบตัวออกมาเป็น "นางพญาหงส์" แล้ว ไม่ใช่ไก่รองบ่อนอีกต่อไป

"ขอบคุณที่ถามครับ หายดีแล้วครับ" เลี่ยวเทียนติงตอบเรียบๆ เริ่มรู้สึกรำคาญท่าทีวางก้ามของเธอ

แต่เห็นแก่หน้าหลี่หรงหรง เขาจึงพยายามรักษามารยาทไว้

"แล้วนี่มาทำอะไรที่ห้างหรูๆ แบบนี้? ไม่ใช่ที่ของคนจนอย่างนายนะ ถ้าจะซื้อเสื้อผ้า แนะนำไปตลาดนัดชั้นใต้ดินเถอะ เหมาะกับฐานะอย่างนายมากกว่า"

"ของที่นี่แพงหูฉี่ ชาวประมงกระจอกๆ อย่างนายซื้อไม่ไหวหรอก" หลี่หรงเสียพูดจาถากถางอย่างไม่เกรงใจ

เลี่ยวเทียนติงขมวดคิ้ว

ตระกูลเดียวกันแท้ๆ ทำไมสันดานต่างกันราวฟ้ากับเหว?

หลี่หรงหรงทั้งสวยสง่า จิตใจดี มีมารยาท แต่หลี่หรงเสียคนนี้... ทั้งปากจัด หยิ่งยโส ไร้สกุลรุนชาติ

"ผมแค่มาเดินดูเฉยๆ ครับ พี่หรงเสียตามสบายเถอะครับ ไม่ต้องสนใจผม"

เลี่ยวเทียนติงพยายามข่มอารมณ์ แล้วหันหลังจะเดินหนี

"แหม... พูดแค่นี้ทำเป็นโกรธ? คนจนนี่ความรู้สึกเปราะบางจังนะ ฉันแค่พูดความจริง เสื้อเชิ้ตตัวเดียวที่นี่ราคาหลายพัน นายจะมีปัญญาซื้อเหรอ?"

หลี่หรงเสียเบ้ปากมองตามหลังเขาด้วยความสมเพช

แต่ขณะที่เธอกำลังจะหันกลับไป เลี่ยวเทียนติงก็เดินไปคุยกับพนักงานขาย

"ขอโทษนะครับ ผมขอลองชุดสูทตัวนี้หน่อยได้ไหมครับ?"

หลี่หรงเสียถึงกับหลุดขำออกมาเสียงดัง

"ฮ่าๆๆ! เลี่ยวเทียนติง... นายไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ? รู้ไหมว่านี่ร้านอะไร? นี่แบรนด์ อาร์มานี่เชียวนะยะ! กล้าขอลอง?"

"ตลกชะมัด! สูทชุดนี้ราคาเท่าไหร่รู้ไหม? นายหาเงินทั้งปียังซื้อไม่ได้เลยมั้ง! ยังจะหน้าด้านขอลองอีก!"

"ผู้จัดการหลี่สวัสดีค่ะ" พนักงานขายรีบทำความเคารพเมื่อเห็นหลี่หรงเสียเดินเข้ามา

ที่แท้หลี่หรงเสียก็เป็นผู้จัดการดูแลพื้นที่ชั้นนี้

"นี่เธอ! ตาบอดหรือไง? ดูไม่ออกเหรอว่าไอ้หมอนี่มันจนกรอบ? ยังจะกล้าหยิบชุดให้มันลองอีก!"

"หัดมีไหวพริบซะบ้าง! ถ้ามันทำชุดเปื้อนหรือกระดุมหลุดไปเม็ดนึง คิดว่ามันจะมีปัญญาจ่ายไหม?" หลี่หรงเสียดุพนักงานเสียงเขียว

"ขอโทษค่ะผู้จัดการหลี่... หนูผิดไปแล้วค่ะ" พนักงานขายก้มหน้าสำนึกผิด

เลี่ยวเทียนติงหน้าตึงขึ้นมาทันที จ้องหน้าหลี่หรงเสียเขม็ง

"เลี่ยวเทียนติง... มองหน้าฉันทำไม? ไม่ให้ลองแล้วโกรธเหรอ? โกรธไปก็เท่านั้น คนจนอย่างนายมาเดินห้างหรูแบบนี้มันก็ตัวตลกชัดๆ เชื่อฉันเถอะ รีบไสหัวไปซะ อย่ามาเกะกะสายตา!" หลี่หรงเสียไล่อย่างหมูอย่างหมา

"ห้างนี้ต้อนรับลูกค้าแบบนี้เหรอ? นี่คือนโยบายการบริการของที่นี่?"

"ลูกค้าคือพระเจ้า... ไม่เคยได้ยินคำนี้หรือไง? ไปเรียกผู้จัดการร้านมาคุยเดี๋ยวนี้! ฉันอยากรู้ว่าใครให้สิทธิ์พวกคุณมาดูถูกลูกค้า!" เลี่ยวเทียนติงระเบิดอารมณ์

"ฮ่าๆๆ!"

หลี่หรงเสียหัวเราะจนตัวงอ น้ำตาเล็ด

"ลูกค้าคือพระเจ้า? โอ๊ย... เลี่ยวเทียนติง นายไปจำคำหรูๆ มาจากไหนเนี่ย?"

"ใช่! ลูกค้าคือพระเจ้า แต่ลูกค้าต้องมีเงิน! คนอย่างนายที่แม้แต่เสื้อเชิ้ตยังซื้อไม่ไหว อย่าสะเออะมาเรียกตัวเองว่าพระเจ้าเลย ขำกลิ้ง!"

"ฉันอุตส่าห์เรียกพี่ว่าพี่หรงเสียเพราะให้เกียรติ แต่ถ้าทำตัวไม่น่าเคารพ ก็อย่าหวังว่าจะได้รับเกียรติจากฉัน!"

"ไปเรียกผู้จัดการมา! วันนี้ฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด! ดูซิว่าฉันมีปัญญาซื้อไหม!" เลี่ยวเทียนติงประกาศก้อง

"เลี่ยวเทียนติง... จะเล่นใหญ่ไปถึงไหน? ฉันนี่แหละผู้จัดการชั้นนี้! มีอะไรก็พูดกับฉันนี่แหละ!" หลี่หรงเสียตะคอกกลับ หน้าตาบูดบึ้ง

"ทุกคนครับ! มาดูเร็ว! ห้างหรูบริการลูกค้าแบบนี้เหรอ? ดูถูกลูกค้าสารพัด! นี่เหรอที่บอกว่าลูกค้าคือพระเจ้า?"

เลี่ยวเทียนติงตะโกนเรียกแขกเสียงดังลั่น

ช่วงนี้คนเดินห้างเยอะ พอได้ยินเสียงโวยวายก็เริ่มมุงเข้ามาดู

หลี่หรงเสียเริ่มหน้าเสีย ถ้าเรื่องถึงหูผู้บริหารระดับสูง เธอซวยแน่

"เลี่ยวเทียนติง! หยุดบ้าเดี๋ยวนี้นะ! อยากโดน รปภ. ลากออกไปหรือไง?" เธอขู่ฟ่อ