บทที่ 99 ปรมาจารย์เลี่ยวผู้เปี่ยมด้วยวิชา

เลี่ยวเทียนติง ยืนกอดอกมอง หยางซิงอวี่ ที่กำลังงัดปาก ท่านรองฯ ถาน เพื่อล้วงก้อนกระดาษออกมาอย่างใจเย็น

หยางซิงอวี่ง้างปากท่านรองฯ ถานได้สำเร็จ แล้วสอดนิ้วเข้าไปในลำคอ

ผอ.หวัง และทีมแพทย์คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าเห็นด้วย คิดว่าเลี่ยวเทียนติงเล่นพิเรนทร์เกินไป ใครเขาใช้กระดาษยันต์รักษาคนกัน?

"แค่กๆๆ..."

ทันใดนั้น เสียงไอโขลกๆ อย่างรุนแรงก็ดังขึ้น

ร่างของท่านรองฯ ถานกระตุกเฮือก ผลักหยางซิงอวี่กระเด็นหงายท้องกบ

จากนั้นท่านรองฯ ถานก็พลิกตัวลุกขึ้นยืนแล้วอาเจียนออกมาอย่างหนัก สีหน้าดูทรมานแต่แววตามีสติชัดเจน

"นี่มัน..."

ผอ.หวังและคณะแพทย์อ้าปากค้าง ตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น

เมื่อกี้ท่านรองฯ ถานอาการหนักปางตาย ชีพจรเต้นอ่อน หายใจรวยริน ตัวสั่นเทิ้ม หมดสติไปแล้ว

ทำไมจู่ๆ ถึงลุกขึ้นยืนได้เหมือนคนปกติ?

หรือว่ายันต์แผ่นนั้นจะได้ผลจริงๆ?

ขณะที่ทุกคนกำลังงงงวย หยางซิงอวี่ก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา แล้วรีบวิ่งเข้าไปประจบ

"ท่านรองฯ ครับ! เป็นยังไงบ้างครับ? เมื่อกี้มีหมอผีบ้าๆ เอากระดาษยันต์สกปรกยัดใส่ปากท่าน! ผมเลยรีบล้วงออกมา ท่านคายออกมาให้หมดเลยนะครับ จะได้สบายตัว!"

"ฮึ! ถ้าไม่มีแกมาวุ่นวาย ฉันคงหายเร็วกว่านี้!" ท่านรองฯ ถานหน้าตึง ตวาดใส่ด้วยความโมโห

แม้จะดูเหมือนหมดสติ แต่สติสัมปชัญญะของท่านรองฯ ถานยังครบถ้วน เขารับรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น

ทันทีที่เลี่ยวเทียนติงป้อนยันต์ให้ เขารู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ขับไล่ความหนาวเหน็บและความเจ็บปวดออกไปจนหมดสิ้น

ความรู้สึกสบายตัวอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ทำให้เขาเคลิบเคลิ้ม

แต่จู่ๆ หยางซิงอวี่ก็เอานิ้วมาล้วงคอเขา ทำลายความสุขนั้นพังทลาย

เหมือนกำลังกินของอร่อย แล้วมีคนมาปัดจานทิ้ง เป็นใครก็ต้องโมโห!

หยางซิงอวี่หน้าซีดเผือด ถอยกรูดด้วยความตกใจ

"ท่านรองฯ... คือผม..."

"ฮึ! หยางซิงอวี่ เป็นหมอต้องมีจริยธรรม! ตัวเองไม่มีปัญญาช่วยคนไข้ ยังจะไปดูถูกคนอื่นอีก! จรรยาบรรณแพทย์หายไปไหนหมด?" ท่านรองฯ ถานเทศนายับ

หยางซิงอวี่ที่ตั้งใจจะเอาหน้า กลับโดนด่าจนเสียหมา ยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก

"ท่านอาจารย์... ขอบคุณท่านมากครับที่ช่วยชีวิตผมไว้"

ท่านรองฯ ถานไม่สนใจหยางซิงอวี่อีก เดินตรงเข้าไปหาเลี่ยวเทียนติง แล้วโค้งคำนับด้วยความเคารพอย่างสูง

ในฐานะผู้ป่วย เขารู้ดีที่สุดว่าการรักษาของเลี่ยวเทียนติงนั้นมหัศจรรย์แค่ไหน

ก่อนหน้านี้ถ้ามีใครบอกว่ายันต์รักษาโรคได้ เขาคงหัวเราะเยาะ แต่ตอนนี้เขาเชื่อสนิทใจ

ชายหนุ่มคนนี้คือ ปรมาจารย์ ตัวจริง!

"ท่านครับ ไม่ต้องเกรงใจครับ ผมแค่ทำตามหน้าที่เพื่อนมนุษย์" เลี่ยวเทียนติงตอบอย่างถ่อมตน

"ผอ.หวัง... เห็นไหมครับ? ผมบอกแล้วว่าท่านอาจารย์เลี่ยวของจริง! พวกคุณก็เอาแต่ขัดขวาง หาว่าท่านเป็นสิบแปดมงกุฎ! ทีนี้เชื่อหรือยัง?"

เฉียนทง ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ ยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียม

ในที่สุดเขาก็พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ได้โง่ที่เชื่อเลี่ยวเทียนติง

"ท่านอาจารย์... ผมหวังอวี่ชุน ผู้อำนวยการโรงพยาบาลตำบลครับ ขอประทานโทษที่เสียมารยาทไปเมื่อครู่นี้ ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์เป็นคนที่ไหนครับ?"

"ท่านอาจารย์ครับ ผมรองผอ.หลี่ครับ วันหลังถ้าญาติพี่น้องท่านเจ็บป่วย มาหาผมได้เลยนะครับ ผมจะดูแลให้อย่างดี!"

เมื่อเห็นกับตาว่าเลี่ยวเทียนติงมีวิชาอาคมแก่กล้า เหล่าแพทย์และผู้บริหารโรงพยาบาลต่างพากันเข้ามารุมล้อม แนะนำตัวและแลกนามบัตรกันยกใหญ่

การรู้จักกับคนที่มีความสามารถพิเศษระดับนี้ มีแต่ได้กับได้ ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งตัวเองอาจจะเจอเรื่องลี้ลับแบบท่านรองฯ ถานบ้างก็ได้

เหลือเพียงหยางซิงอวี่คนเดียวที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่วงนอก ด้วยความสับสนและมึนงง

"ทำไม... ทำไมมันเป็นแบบนี้? มันเป็นแค่หมอผีต้มตุ๋นไม่ใช่เหรอ? ทำไมยันต์แผ่นเดียวถึงรักษาคนได้?"

"ครั้งที่แล้วช่วยท่านประธานหยาง ครั้งนี้ช่วยท่านรองฯ ถาน... จะบอกว่าฟลุคสองครั้งซ้อนงั้นเหรอ?"

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจ ความรู้แพทย์แผนปัจจุบันที่เรียนมาทั้งชีวิต กำลังถูกท้าทายอย่างรุนแรง

"ทุกท่านครับ... รบกวนถอยไปหน่อยครับ วันนี้ท่านอาจารย์เลี่ยวมาเพื่อทำพิธีล้างอาถรรพ์ให้ไซต์งาน ถ้าไม่รีบจัดการ เดี๋ยวจะเกิดเรื่องร้ายๆ แบบท่านรองฯ ถานขึ้นอีก" เฉียนทงตะโกนบอก

ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็รีบหลีกทางให้ และขอเบอร์ติดต่อเลี่ยวเทียนติงไว้กันเหนียว

สาเหตุของเรื่องราวทั้งหมดมาจากโครงกระดูก 5 โครงที่ขุดพบ ซึ่งเป็นเหยื่อสงครามในอดีตที่ถูกฝังทั้งเป็น แรงอาฆาตพยาบาทจึงรุนแรงมาก จนส่งผลกระทบต่อคนในละแวกนี้

เลี่ยวเทียนติงต้องทำพิธีปลดปล่อยดวงวิญญาณและชำระล้างอาถรรพ์

เขาใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมง เขียนยันต์นับไม่ถ้วน และสวดมนต์ส่งวิญญาณ จนในที่สุดความมืดมนที่ปกคลุมไซต์งานก็จางหายไป

"เอ๊ะ! แปลกจัง... ทำไมจู่ๆ อากาศก็อุ่นขึ้น?"

"จริงด้วย! สองสามวันมานี้เข้ามาในไซต์งานทีไรรู้สึกเย็นยะเยือกขนลุกตลอด ตอนนี้ความรู้สึกนั้นหายไปแล้ว!"

คนงานก่อสร้างต่างพากันประหลาดใจ

ผอ.หวังและท่านรองฯ ถานเองก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ ยิ่งทำให้พวกเขาเลื่อมใสศรัทธาในตัวเลี่ยวเทียนติงมากขึ้นไปอีก

หลังจากเสร็จพิธี เลี่ยวเทียนติงก็เหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด การใช้พลังจิตและปราณมังกรต่อเนื่องกันนานๆ กินพลังงานมหาศาล

"คุณเฉียน... อาถรรพ์ถูกล้างหมดแล้ว เคราะห์กรรมของคุณก็หมดสิ้นแล้ว จากนี้ไปคุณจะปลอดภัย ไม่มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นอีกแล้ว" เลี่ยวเทียนติงบอกข่าวดี

"ท่านอาจารย์! ท่านคือพ่อพระมาโปรดจริงๆ! บุญคุณครั้งนี้ผมจะไม่มีวันลืม! ถ้าท่านต้องการอะไร บอกผมได้เลยครับ!" เฉียนทงจับมือเลี่ยวเทียนติงเขย่าด้วยความซาบซึ้งใจ

หลังจากรับเงิน 5 ล้านหยวนเข้าบัญชี เลี่ยวเทียนติงก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ

เขาดูเวลา เห็นว่ายังพอมีเวลาก่อนจะถึงนัดกับ หลี่หรงหรง

"ไปหาซื้อเสื้อผ้าดีๆ ใส่สักหน่อยดีกว่า จะไปแกล้งเป็นแฟนเขาทั้งที จะแต่งตัวซอมซ่อไปก็คงไม่ดี"

เลี่ยวเทียนติงตัดสินใจไปเดินห้างเพื่อแปลงโฉม